Ένα μικρό χωριό με κουρασμένους ανθρώπους…

«Σαν δεν ντρεπόμαστε, λέω εγώ;». Ένας ηλικιωμένος κύριος ξέσπασε έξω από το
δημαρχείο Μενιδίου. Ένας νεαρός τα βάζει με τους αστυνομικούς. Αυτοί
προσπαθούν να κρατήσουν την ψυχραιμία τους. «Βάλτε όπισθεν», φωνάζουν. Έτσι
για να σπάσουν τον πάγο. Να γελάσουν.

Και τάβλι: Οι ώρες δεν περνούν στη σκηνή. Ο Γιώργος Παρίσης, οικοδόμος, προσπαθεί να ξεφύγει λίγο από τα προβλήματα. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να κάνει τίποτε

Όμως οι εκατοντάδες που περίμεναν για να πάρουν το επίδομα ορμούν στην πόρτα.
Άλλοι δεν είχαν χαρτιά, άλλων είχαν χαθεί οι αιτήσεις, ενώ δεν ήταν και λίγες
οι φορές που έβλεπαν τα ονόματά τους να έχουν πάρει τις 200.000. Και άντε από
την αρχή.

Λίγο πιο κάτω, στο γήπεδο, η Μαρία, η Χριστίνα, η Σοφία, ο Δημήτρης έχουν
συγκεντρωθεί σε μια σκηνή και ζωγραφίζουν. (Πρόγραμμα δημιουργικής
απασχόλησης). Ήταν η δεύτερη ημέρα και τα παιδιά έχουν κάτι να κάνουν. Να
ξεφεύγουν λίγο από τη σκηνή. Οι γονείς με το που ξυπνούν αρχίζουν να ψάχνουν
χαρτιά, να πηγαίνουν στα σπίτια να τα βλέπουν και να επιστρέφουν. Έχουν τη
γειτονιά τους τώρα… Πίνουν καφέ, παίζουν τάβλι, ντόμινο. Ούτε που νοιάζονται
αν δίπλα τους είναι Αλβανοί, Τσιγγάνοι, Πόντιοι. Όλοι πια έχουν γίνει ένα.

Βοηθούν

Η ημέρα για τον Γιώργο Παρίση αρχίζει στις έξι. Τρέχει στον Ερυθρό Σταυρό,
βοηθάει στη διανομή, στις μεταφορές, στην καθαριότητα. Οικοδόμος στο
επάγγελμα, και εκτός των άλλων θα πρέπει να περιμένει τουλάχιστον δύο μήνες
για να βρει μεροκάματο. Έχει παιδί άρρωστο (πάσχει από τα νεφρά του), και δεν
έχει χρήματα για τις εξετάσεις. Το ΙΚΑ δεν τις δικαιολογεί όλες και αυτός δεν
έχει από πού να πιαστεί. Όταν ηρεμεί παίζει τάβλι. Χθες είχε έρθει και ένας
φίλος του, και αυτός σεισμόπληκτος, αλλά δεν μένει στον καταυλισμό, ο Γιώργος
Τσιτσικας. Μερικές φορές χτυπάνε τα πούλια, διαφωνούν. Κυλάει η ώρα. Τα παιδιά
του Ερυθρού Σταυρού μοιράζουν φαγητό. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει τάξη.

Η σύζυγός του όμως επιμένει. Κάποια στιγμή όλα τελειώνουν. «Υπάρχουν άτομα
άρρωστα που δεν έχουν ούτε φάρμακα. Δεν έχουν δραχμή πάνω τους. Αυτούς να
προσέξουν. Και αυτοί που δίνουν βοήθεια να την μοιράζουν μόνοι τους, δεν
γίνεται έτσι». Είχε μοιραστεί το φαγητό. Ο Γκάμπο Μωυσή, από τη Λουσνια της
Αλβανίας, έχει φάει. Κάθεται μέσα στη σκηνή με τη σύζυγό του και βλέπουν
παλιές φωτογραφίες. «Μου φέρνονται καλά. Όλοι τα βράδια κάνουμε παρέα», λέει.
Τα παιδιά του δουλεύουν, αυτός ακόμη δεν μπορεί. Είναι οικοδόμος και πρέπει να
περιμένει. Στην πίσω σκηνή, ένας κύριος κάθεται μόνος του. Το σπίτι του
κατεστραμμένο. Θα ήθελε να πει πολλά, αλλά είναι στρατιωτικός… Δείχνει
κουρασμένος. Οι περισσότεροι δείχνουν κουρασμένοι. Η κυρία Αλίκη βάζει τα
παιδιά της να πλύνουν τα χέρια («όλη τη μέρα παίζουν»). Φοβάται το αύριο.
«Κάποια στιγμή θα κουραστούν και οι εθελοντές. Θα κουραστούν και αυτοί που
φέρνουν βοήθεια. Κάτι άλλο θα πρέπει να γίνει, ώστε να ξέρουμε και εμείς τι θα
μας ξημερώσει. Και στο τέλος – τέλος δεν μπορούμε να ζούμε από την ελεημοσύνη
των άλλων. Πόσο θα γίνει αυτό. Και τα παιδιά πώς θα πάνε σχολείο;».

«Βαρεθήκαμε»

Είναι απόγευμα και τα παιδιά βγήκαν πάλι για παιχνίδι. Μια ομάδα, στον λίγο
ελεύθερο χώρο που έχει απομείνει, παίζει ποδόσφαιρο. Μια οικογένεια έχει
ανοίξει το ραδιόφωνο και ακούει τραγούδια. «Βαρεθήκαμε να ακούμε όλο για τους
σεισμούς. Κουραστήκαμε. Ακούμε μέτρα, ακούμε παροχές, αλλά στο τέλος όταν πάμε
να πάρουμε χρήματα μας γυρίζουν πίσω. Χαρτιά και πάλι χαρτιά. Και άντε εσύ να
τα βρεις μέσα στα ερείπια»…

Ο Γρηγόρης Σταθόπουλος έχει να δουλέψει επτά μήνες. Έχει πρόβλημα με την
καρδιά του. Έχει στήσει την σκηνή του κοντά στο δημαρχείο. Οι τρεις κόρες του,
η Μαρθα, η Βάσω, η Έφη έχουν απλωθεί στα δύο κρεβάτια που έχουν και παίζουν.
Σήμερα ήταν η πιο τυχερή τους ημέρα από τότε που χτύπησε ο σεισμός. Ένας
κύριος περνούσε και τους έφερε παιχνίδια. Πολλά αυτοκινητάκια, ένα πολεμικό
αεροπλάνο, κάτι πλαστικά πιστόλια. Ούτε που ακούγονται. «Εδώ κοιμόμαστε επτά
άνθρωποι. Την ημέρα ζέστη, το βράδυ κρύο και τουαλέτα πουθενά. Όσο και αν
φαίνεται περίεργο είναι ένα μεγάλο πρόβλημα», λέει ο κ. Σταθόπουλος. Ακόμη και
αυτός, όπως πολλοί, νιώθουν ευτυχισμένοι που σώθηκαν. Ακόμη και ένα γκαζάκι,
ένα πιάτο, μια κατσαρόλα είναι ό,τι πολυτιμότερο αυτές τις ώρες.

Πόσο όμως. «Πρέπει να αρχίσουμε από την αρχή. Να φτιάξουμε το σπίτι, να
ξεπεράσουν τα παιδιά τον φόβο»…

Ο παιδικός σταθμός

Τα παιδιά: Μετά τον πρώτο πανικό τα παιδιά του καταυλισμού έστησαν το δικό τους νηπιαγωγείο, όπου ζωγραφίζουν και τραγουδούν

«Θέλουμε χυμό, θέλουμε χυμό». Τα παιδιά του παιδικού σταθμού (μια σκηνή με δυο
πλαστικά τραπέζια και καρέκλες) έχουν τελειώσει την απασχόλησή τους. Και
σήμερα μαζεύτηκαν εκεί (πολλά για πρώτη φορά) τραγούδησαν, ζωγράφισαν,
έπαιξαν. Ξέφυγαν λίγο. Χθες ήταν η καλύτερή τους. Ένας δάσκαλος από το Αιγάλεω
ο κ. Ξάνθος Ξανθόπουλος είχε φέρει και το ακορντεόν. «Είναι υποχρέωσή μας να
στηρίξουμε αυτά τα παιδιά. Κάνουμε ό,τι μπορούμε και μεις». Χαιρετάει τα
παιδιά. . «Αύριο πάλι». Φεύγει αλλά τα παιδιά επιμένουν να προσπαθούν να
ζωγραφίσουν. Φωνάζουν την Μαρία. «Αυτη είναι καλή, λέει η Χριστίνα που
προσπαθεί να κάνει ένα δεντράκι.

Η Μαρία, ένα ξανθό αδύνατο κοριτσάκι 11 χρόνων αν και δεν μένει στον
καταυλισμό πήγε εκεί και ζωγράφισε έξω από τη σκηνή. Έκανε ένα φρούριο. «Τα
φρούρια δεν πέφτουν». Έβαλε χρώματα έκανε τη σκηνή να ξεχωρίζει. Η κύρια Σούλα
Ευθυμίου υπεύθυνη του Οργανισμού Πρόνοιας παρακολουθεί την πορεία των παιδιών.
Όπως λέει σε όλους τους καταυλισμούς έχουν στηθεί σκηνές νηπιαγωγεία, με
ειδικούς ώστε να παρέχουν κάθε μορφής στήριξη στα παιδιά. Και όπως λέει, από
την πρώτη μέρα η συμμετοχή ήταν μεγάλη.

Ένταση και ουρές

Και χθες δεν έλειψαν η ένταση και η ταλαιπωρία στο δήμο Μενιδίου, όπου
εκατοντάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί για να πάρουν το επίδομα. «Εγώ ήρθα
την Παρασκευή και έκανα την Αίτηση. Μου είπαν να περάσω την Δευτέρα. Ήρθα χθες
και αφού περίμενα ώρες στην ουρά πήγα στους υπεύθυνους. Έψαξαν για την αίτηση,
δεν την βρήκαν. Ανέβηκα στον δεύτερο όροφο όπου δίνονταν οι επιταγές. Εκεί
φαινόταν ότι είχα εισπράξει τα χρήματα. Ξανακατέβηκε στον πρώτο. Συμπέρασμα
όλα πάλι από την αρχή». Ο κ. Βασιλης Παπαϊωαννου έχει εκνευριστεί. Ανεργος
αυτός και η γυναίκα του. Και αυτά τα 200 χιλιάρικα είναι πολλά αυτές τις ώρες.
Όσο περνάει η ώρα η ουρά μεγαλώνει. Μεχρι το απόγευμα είχαν δοθεί περίπου 400
επιταγές. Οι αιτήσεις έχουν ήδη φτάσει τις 6000, αλλά πολλές απ αυτές έχουν
χαθεί. Αυτο είναι και το μεγάλο πρόβλημα για πολλούς οι οποίοι θα πρέπει από
την αρχή να υποβάλλουν τα σχετικά έντυπα. Στους άλλους δήμους η κατάσταση μέρα
με τη μέρα ομαλοποιείται.

Για να συντονιστούν καλύτερα οι προσπάθειες για την καταβολή του επιδόματος
χθες πήγε στο δημαρχείο και ο υφυπουργός Υγείας κ. Θόδωρος Κοτσώνης.

Πέταξαν τα τρόφιμα!

Αναστάτωση προκλήθηκε προχθές το βράδυ στον καταυλισμό στο στρατόπεδο Καποτά.
Τα φαγητά, σύμφωνα με τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα, μύριζαν, με αποτέλεσμα
πολλοί άστεγοι να τα πετάξουν. Όπως είπε εκπρόσωπος των Γιατρών «έγινε η
επισήμανση προς τους αρμόδιους ώστε στο μέλλον να αποφευχθούν ανάλογα περιστατικά»…