ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μάταια θεμελιωμένα τα σπίτια μας

Ξεσπιτωθήκαμε. Όπως τόσοι και τόσοι. Δύσκολα ξεπερνιέται το καταλυτικό αίσθημα
ανασφάλειας και ανημπόριας. Καλά που υπάρχουν οι φίλοι. Πόσοι δεν τους ένιωσαν
σταθερό και ζεστό αποκούμπι, και ας μην είχαν άμεση ανάγκη βοήθειας…
Ξαναγυρίσαμε. Δίχως φόβο; Όχι δα. Τρέμει το φυλλοκάρδι μας εκεί ψηλά, στο
πολυώροφο, που τόσο άτρωτο δείχνει όλον τον καιρό, αλλά πηγαίνει κι έρχεται,
δεξιά – αριστερά, σαν καλαμιά έτοιμη να τσακιστεί στους σεισμούς. «Αντέξαμε»,
είπε ο Νίκος, γείτονάς μου στο απέναντι διαμέρισμα, τεχνικός με ειδικότητα.
Και τα ραγίσματα που φαίνονται τόσο καθαρά στους τοίχους; «Δεν έχουν σημασία,
για τώρα τουλάχιστον». Και για το μέλλον; «Κακά τα ψέματα, κανείς δεν μπορεί
να πει».

Αυτή η αβεβαιότητα, φωλιασμένη μέσα μας από τους σεισμούς του ’81, ξύπνησε
αγριεμένη. Κινδυνολογώ; Τι μου λέτε… Τα σπίτια μας, τα «κάστρα» μας,
βρίσκονται σε μια πόλη «ανέγνωρη» ­ που θά ‘λεγε και ο ποιητής ­ και ανέγνωροι
κι εμείς ανεβαίνουμε – κατεβαίνουμε σκάλες, πατάμε κουμπιά ασανσέρ, τη γη μας
δεν την ξέρουμε, σάμπως τα θεμέλιά μας;

Μού ‘στειλε ο Αντώνης, ο καλός μου Αντώνης Σαμαράκης ένα σύντομο σημείωμα με
τους στίχους του Πορφύρα: «Μάταια θεμελιωμένα είναι τα σπίτια μας, να
ταξιδεύουν τό ‘χουν απ’ τη μοίρα». Και πρόσθεσε και κείνος: «Σήμερα όμως μοίρα
συν μηχανικοί, εργολάβοι και πολεοδομία». Αναφερόταν ασφαλώς στα φοβερά
χαλάσματα και τα πληγωμένα σπίτια.

Και στην αγνόηση ίσως πως ο άλλος υπέροχος στίχος, «τα θεμέλιά μου στα βουνά»,
δεν οχυρώνει τις ζωές παρά μόνον τις ψυχές μας.