«Είμαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο»

«Καληνύχτα παππού, γεια σου μπαμπά». Ο τετράχρονος Τάσος Καλαϊτζής δεν
μπορεί να γυρίσει το κεφάλι του καλά. Οι γιατροί του έχουν βάλει κολάρο.
Σηκώνει το χέρι και μπαίνει στο μικρό τροχόσπιτο.

Στον δρόμο. Βρήκαν μία γεννήτρια. Έβγαλαν τηλεόραση και βλέπουν τις ειδήσεις για τον σεισμό. Εϊναι από τους τυχερούς. Τουλάχιστον περνάει η ώρα τους

Από τις γύρω σκηνές όλοι του στέλνουν φιλιά. «Είναι το ποντικάκι μας», λέει
μια ηλικιωμένη γυναίκα, μας κάνει και γελάμε. Στον πρόχειρο καταυλισμό στην
Παύλου Μελά στο Μενίδι όλοι γελάνε με τον Τάσο. Όπως γελάσανε όταν τον είδαν
την περασμένη Τριτη να βγαίνει («σαν ποντικάκι σκαρφάλωνε») μέσα από το
γκρεμισμένο σπίτι. Αυτος έδωσε το σύνθημα και ρίχτηκαν όλοι πάνω στα ερείπια
και έβγαλαν τα αδέλφια του και τη μάνα του.

Τωρα είναι πάλι ο Τασος που τους δίνει κουράγιο. Παίζουν μαζί του. Δεν περνάνε
οι ώρες στη σκηνή. Ακόμη και αν κατάφεραν να βρουν ένα τραπέζι, λίγο νερό, δυο
ποτήρια, κάθε λεπτό μοιάζει χρόνος. Γυρω γύρω ερείπια και αυτοί στη μέση, να
περιμένουν. Χθες είχαν μαζευτεί από νωρίς. Άπλωσαν καλώδια, άναψαν μια λάμπα
και κάθισαν γύρω από το πλαστικό τραπέζι. Από το σεισμό και μετά, για πρώτη
φορά πέρασε ο Στράτος και άφησε κάτι κονσέρβες. Ο κ. Δημήτρης Καλαϊτζής
έστειλε έναν νεαρό σε έναν φίλο του για κρασί. Μαζεύτηκαν και οι υπόλοιποι.
Και άντε πάλι από την αρχή. «Μα να μην περάσει ούτε ένας να δει αν ζούμε;».
Πήρε κανένας το επίδομα; Μπα κανείς, ασ’ τους να λένε. Και αύριο, τι θα
κάνουμε. Τα παιδιά, οι γέροι, τα σχολεία, οι περιουσίες;

Ξαναγεννήθηκαν

Στην ουρά. Οι στρατιώτες προσπαθούν να τους εξυπηρετήσουν όλους. Σπρώχνουν και σπρώχνονται. Όλοι στο τέλος κάτι θα πάρουν. Αλλά θα χρειαστούν ώρες να περιμένουν

Όλο γι’ αυτά λένε. Μα δεν απελπίζονται κιόλας. Ο κ. Δημήτρης Καλαϊτζής, δεν
έχει δεύτερο πουκάμισο, αλλά όλο γελάει. «Είμαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του
κόσμου. Ο πιο πλούσιος. Ξερεις τι είναι να έρχεσαι να βλέπεις το σπίτι σου
γκρεμισμένο και να έχουν βγει το τρία τα παιδιά και η γυναίκα μου ζωντανοί,
και οι φίλοι και οι γείτονες; Καλά να ‘μαστε να τα φτιάξουμε» λέει. Μόλις έχει
γυρίσει από το νοσοκομείο. Η κόρη του η Γεωργία έχει κάνει εγχείρηση στη
σπονδυλική στήλη. Είναι καλά. Ο Τασούλης και αυτός καλά και ο Σωτήρης επτά
χρόνων δεν έχει πρόβλημα. «Τα παιδιά που γεννήθηκαν από τα ερείπια» λέει ο
πατέρας τους. Ξαναγεννήθηκαν, λέει ο παππούς τους ο Τάσος που τους μοιράζει φιλιά.

Ο Σωτήρης σαν πιο μεγάλος κάθεται στο τραπέζι. Τρώει λίγο σάντουιτς. Μιλάει
για τον Παναθηναϊκό, για τον Βαζέχα. Ο Τάσος αν και τεσσάρων χρόνων τα βάζει
με όλους. Αυτος είναι Ολυμπιακός. Θέλει να δει τον Καραπιάλη, τον Μπάγεβιτς.
Μόλις φτιάξουν το σπίτι θα πάει στο γήπεδο. Παίζει και αυτός μπάλα. «Καλα και
πού είναι τώρα η μπάλα σου»; «Στο πατάρι στο σπίτι». Και πού είναι το σπίτι;
Δείχνει ένα σωρό από χαλάσματα.

Τα παιδιά συνεχίζουν να μιλούν για την μπάλα, την τηλεόραση. Ο Σωτήρης πετάει
και κανένα «καλό, ε», κάνοντας τους μεγάλους να γελάσουν. Μονο που το γέλιο
δεν κρατά πολύ. Μια κυρία από τη διπλανή σκηνή κάθεται στο τραπέζι. «Δεν
είμαστε λαός εμείς. Να πιο κάτω χθες το βράδυ βίασαν μια κοπέλα. Στη Σουλίου
έκλεψαν. Μπήκαν στα ερείπια να κλέψουν. Αμ το άλλο: κάποιοι πηγαίνουν και
σοβατίζουν τα σπίτια, για να μην φαίνονται οι ρωγμές. Άλλοι πάνε και σβήνουν
το κόκκινο». Εκνευρίζεται.

Τη νύχτα. Μία λάμπα, λίγος χώρος και κρύο τα βράδια στις σκηνές. Το αύριο είναι που τους τρομάζει

Όποτε περνά αυτοκίνητο φωνάζουν να δουν ποιος είναι. Και φοβούνται, αλλά και
ελπίζουν μήπως περάσει κανένας αρμόδιος. Τίποτε. Τρεμουν την ιδέα ότι θα
βγάλουν χειμώνα στις σκηνές. Ότι θα ξεχαστούν. «Τώρα είναι νωπά ακόμη τα
πράγματα. Άμα βγούμε από τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων, πάει». Αρχίζουν να
γκρινιάζουν, να διαμαρτύρονται. Τα σχολεία, τα παιδιά, οι σκηνές, οι
καταστροφές τους κάνουν νευρικούς. Ο Δημήτρης Καλαϊτζής προσπαθεί να τους
ηρεμήσει.«Εδώ σε πέντε μέρες θα ψήσω ένα αρνί. Θα γιορτάσω για τα παιδιά μου
για την γυναίκα μου που τους ξαναβρήκα». Όλα θα ξαναγινούν. Το λέει και στους
άλλους. «Ναι σας το λέω εγώ, αύριο θα εγκατασταθεί εδώ νοσοκομείο». Θα ‘χει
και νοσοκόμες, λέει ένας ηλικιωμένος κύριος. Γελάνε.

Το ξημέρωμα

Οι ώρες περνούν. Καθε βράδυ τώρα οι ώρες περνούν με διάφορα. Και λίγο πριν
ξημερώσει μπαίνουν στις σκηνές και κοιμούνται. Με κάθε θόρυβο πετάγονται
επάνω. Φοβούνται αυτούς που πάνε να κάνουν πλιάτσικο. Μετα έρχεται στο νου
τους ο σεισμός. Οι εικόνες των καταυλισμών. Δεν καταλαβαίνουν αυτό που
γίνεται. Έρχεται φορτηγό με τρόφιμα και ορμούν πάνω του και ας φωνάζουν οι
φαντάροι πως φτάνει για όλους. Υπαρχουν άλλοι που έχουν πάρει δυο σκηνές.
Άλλοι που έχουν γεμίσει τα αυτοκίνητα κουβέρτες. Υπαρχουν και εκείνοι που δεν
έχουν τίποτε. Που περιμένουν.

Δύσκολες ώρες. Οι ώρες κυλούν αργά. Η συζήτηση ίδια. Τι θα κάνουν αύριο. Ούτε ρούχα δεν έχουν. Και από το δρόμο τους δεν περνάει κανείς

Ο κ. Δημήτρης με ένα «πάντα υπήρχαν οι επιτήδειοι», τα ξεπερνάει. «Αν
κατάφερνε να πάρει ένα λιωμένο θα ήταν πάλι καλά. Να φτιάξουν μια τουαλέτα, να
κάνουν ένα μπάνιο. Τόσες μέρες τώρα και τα ρούχα τους έχουν κολλήσει. «Είναι
και το σχολείο. Τόσα παιδιά πού θα πάνε. Α, εμείς δεν τ’ αφήνουμε. Όλα είναι
κατεστραμμένα. Δεν θα ξαναζήσουμε τέτοιο κακό».

Και κει που θυμούνται τον σεισμό, πάλι από την αρχή. Τι είναι σεισμός, τι
είναι το ένα το άλλο, τι λένε οι επιστήμονες, αν κρύβουν την αλήθεια. Τα λένε
αρκετά. Άκρη δεν βγάζουν. Βάζουν από ένα ποτήρι κρασί. Έχουν χάσει την
εμπιστοσύνη τους και στον κρατικό μηχανισμό: «Τι να λέμε τώρα. Πεντε μέρες
έτρεχαν τα νερά και κανείς δεν ήρθε να τα κλείσει. Πλάκα θα ‘χει να μας
ζητήσουν να πληρώσουμε και τον λογαριασμό». Για το νερό λες εσύ. Εδώ δεν
πέρασε ένας μηχανικός. Ένας που πέρασε ούτε ταυτότητα δεν είχε. Τον έδιωξα.
Μήπως ξέρουμε ποιοι είναι και τι είναι». Καποια στιγμή κουράζονται να μιλούν.
Πάνε για ύπνο. Αφήνουν τα ποτήρια στο τραπέζι για να βλέπουν οι περαστικοί ότι
εδώ ζουν άνθρωποι…

Σκηνές και φαγητό

Η ευτυχία. Ο Δημήτρης Καλαϊτζής με τον Σωτήρη και τον Τάσο στην αγκαλιά του. Και τα δύο παιδιά βγήκαν από τα ερείπια και τώρα ζουν σε σκηνή

Είναι βράδυ. Έξω από το γήπεδο του Αχαρναϊκού, ασθενοφόρα και περιπολικά. Όταν
περάσεις τα κάγκελα εκατοντάδες σκηνές στημένες με τάξη. Κάποια παιδιά
τρέχουν. Μπερδεύονται στα σκοινιά. Άνθρωποι κάθε ηλικίας κάθονται σε πλαστικά
τελάρα. Νεαροί από τον Ερυθρό Σταυρό μοιράζουν φαγητό.

Λίγο πιο πάνω στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος περισσότερα από 100 άτομα έχουν
πέσει πάνω σε ένα στρατιωτικό όχημα. Απλώνουν τα χέρια για να πάρουν φαγητό.
Λίγο πριν, ως και μικροεπεισόδια σημειώθηκαν όταν μοιράζονταν σκηνές. Ο κ.
Δημήτρης Μουκούκης, μικροπωλητής, προσπαθεί να ηρεμήσει. Κάθεται σε ένα
παγκάκι. Ένας φίλος του είχε μια γεννήτρια και έτσι έβαλαν μια τηλεόραση σε
ένα τραπέζι και έβλεπαν για τον σεισμό. Ο ίδιος εκείνη την ημέρα πήγε στη
λαϊκή, όμως ο υπάλληλος του δήμου δεν τον άφησε γιατί δεν πλήρωσε ενοίκιο.
Φώναξε αρκετά, αλλά μάταια.

Τώρα αυτός και τα τρία του παιδιά δεν έχουν τίποτε. Ελπίζουν στην πορεία να
γίνει κάτι. Οι πρώτες ημέρες τους έδειξαν ότι κάτι κινήθηκε. Όμως, όπως
συμβαίνει πάντα, «πρώτα θα βολευτούν οι γνωστοί και μετά έχει ο Θεός». Αυτό
καταγγέλλουν όλοι όσοι ζουν σε μικρούς καταυλισμούς.

Με χαμόγελο. Ο Σωτήρης Καλαϊτζής βγήκε από τα ερείπια του σπιτιού του. Η μπάλα του «είναι στο πατάρι». Το σχολείο του έπεσε και οι φίλοι του δεν περνούν από τη σκηνή του

Στην οδό Σουλίου οι άνθρωποι έχουν απλώσει μια τέντα. Σκηνές δεν έχουν πάρει
ακόμη. Ένας νεαρός βγαίνει στον δρόμο και ζητάει φαγητό από μια ομάδα
εθελοντών. Δεν κοιμούνται και ας έχει πάει η ώρα τρεις. Στο Μενίδι όπου και αν
πας, εκτός από τους οργανωμένους καταυλισμούς, εκατοντάδες οικογένειες έχουν
στήσει σκηνές πρόχειρα δίπλα στα σπίτια τους. «Πού να πάμε, εδώ άμα φύγουμε θα
μπουκάρουν οι άλλοι για να αρπάξουν ό,τι έχει απομείνει», λέει μια νεαρή
γυναίκα και μπαίνει στη σκηνή…