Το σύνδρομο των καταστροφών

Κάποτε, με το που ο Κώστας Σημίτης κέρδισε τη μάχη της διαδοχής του Ανδρέα
Παπανδρέου, όλοι έλεγαν ότι «έχει αστέρι», ότι «όλα του πηγαίνουν δεξιά» και
πως «χώμα πιάνει, χρυσάφι γίνεται». Ήταν η εποχή που κέρδιζε χωρίς μεγάλο κόπο
τη μία μετά την άλλη τις μεγάλες μάχες, με αποκορύφωμα την εκλογική αναμέτρηση
του Σεπτεμβρίου του 1996.

Οι αναποδιές είχαν βέβαια αρχίσει από νωρίς. 15 ημέρες μετά τη νίκη του επί
του Α. Τσοχατζόπουλου στον δεύτερο και τελευταίο γύρο της αναμέτρησης για την
πρωθυπουργία, σημειώθηκε η κρίση των Ίμια. Πέρασαν μερικοί μήνες για να
μπορέσει η χώρα, και η κυβέρνηση, να σταθεροποιηθεί στα πόδια της.

Τα «τυχερά»

Δεν έχει τόση σημασία να αναφερθεί κανείς στις πολλές και μεγάλες φυσικές
καταστροφές που έπληξαν τη χώρα και αποδιοργάνωσαν την κρατική μηχανή στα
τριάμισι χρόνια της πρωθυπουργίας του Κ. Σημίτη (από τις πλημμύρες στην
Κορινθία και την Αττική, μέχρι τους σεισμούς στην Κοζάνη και τα Γρεβενά). Το
«τυχαίο» όμως τείνει να αναδειχθεί σε καθοριστικό παράγοντα για την κυβέρνηση Σημίτη…

Για έναν περίεργο λόγο, το κυβερνητικό επιτελείο βρίσκεται αντιμέτωπο με τις
πιο μεγάλες κρίσεις παραμονές μεγάλων γεγονότων ή την επομένη σπουδαίων
αποφάσεων. Το 1998, το καλοκαίρι, μόνο λίγους μήνες πριν από τις δημοτικές
εκλογές, πυρκαγιές σαρώνουν τη χώρα και η πολιτεία βρίσκεται σε αδυναμία να
τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Άλλωστε, μόλις έχει επιχειρήσει την αλλαγή
του συστήματος δασοπυρόσβεσης. Το χειρότερο; Οι πυρκαγιές έχουν πολλά
ανθρώπινα θύματα.

Ο Ρουμάνος

Με το που ξεχνιούνται οι πυρκαγιές και οι επιπτώσεις τους, και η κυβέρνηση
ανακουφισμένη οδεύει προς τις δημοτικές εκλογές, απασχολημένη με τους αντάρτες
του ΠΑΣΟΚ που κατεβάζουν ψηφοδέλτια κόντρα στους επίσημους υποψηφίους, νέο
πρόβλημα. Ένας Ρουμάνος, ο Σορίν Ματέι, συλλαμβάνει ομήρους και τελικά
σκοτώνει μια κοπέλα κατά την έφοδο της Αστυνομίας. Η υπόθεση καταγράφεται ως
το περιστατικό της οδού Νιόβης και η κυβέρνηση εισπράττει στις εκλογές την
οργή των πολιτών για την ανασφάλεια που αισθάνονται.

Ο Οτζαλάν

Τέσσερις μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1999, παραμονές του κρίσιμου
Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, «σκάει» η υπόθεση Οτζαλάν. Η κυβέρνηση δέχεται ισχυρό
πλήγμα κατά της αξιοπιστίας της και τρεις υπουργοί εξαναγκάζονται σε
παραίτηση. Στο διάστημα που θα μεσολαβήσει έως το Συνέδριο, περίπου 20 ημέρες,
η κυβέρνηση θα δεχθεί σκληρή κριτική για τις παραλείψεις της που οδήγησαν τον
Οτζαλάν στα χέρια της Τουρκίας. Η δημοτικότητα του Πρωθυπουργού και η απήχηση
του ΠΑΣΟΚ έχουν κατακόρυφη πτώση…

Ο Αλβανός

Η δίκη Οτζαλάν δίνει μια ανάσα στην κυβέρνηση, καθώς η κοινωνία αντιλαμβάνεται
ότι στην υπόθεση παίχθηκε ένα σκληρό διπλωματικό παιχνίδι και απλώς εμείς
βρεθήκαμε από απειρία στο επίκεντρο, ενώ από αλλού κινούσαν τα νήματα.

Κώστας Σημίτης. Οι εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης, το περασμένο Σάββατο, που κόστισαν 470 δισ., κράτησαν έως την Τρίτη στις 14.56 το μεσημέρι…

Η ικανοποίηση κράτησε λίγο, μόνο τον Μάιο του 1999. Διότι λίγο πριν από τις
εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, νέο πλήγμα για την κυβέρνηση. Αφορμή η
απαγωγή από έναν Αλβανό, τον Άντον Φλαμούρ, ενός πούλμαν και η τραγική
κατάληξη της περιπέτειας με την εκτέλεση ενός επιβάτη και του ίδιου του
απαγωγέα.

Τρεις και κάτι μονάδες πίσω από τη Ν.Δ. ήταν το εκλογικό αποτέλεσμα του ΠΑΣΟΚ,
και μαζί και οι εκτιμήσεις ότι εκτός των άλλων «πλήρωσε και τον Αλβανό».

Και ο Εγκέλαδος

Το τελευταίο κτύπημα, με λιγότερες προφανώς επιπτώσεις σε πολιτικό επίπεδο
(επί του παρόντος, γιατί κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στον
τομέα της παροχής βοήθειας προς τους αστέγους), ήταν ο σεισμός. 470 δισ.
κοστίζουν τα μέτρα που εξήγγειλε ο Κώστας Σημίτης για τους χαμηλόμισθους, τους
συνταξιούχους και τις χαμηλότερες εισοδηματικά τάξεις, παραμονές της Διεθνούς
Έκθεσης Θεσσαλονίκης, αλλά η θετική απήχησή τους στην κοινωνία δεν κράτησε
παρά έως την ώρα που χτύπησε ο Εγκέλαδος.

Ένας από τους πιο γνωστούς υπουργούς της κυβέρνησης λίγη ώρα μετά την ομιλία
Σημίτη το Σάββατο το βράδυ έδειχνε να μη συμμερίζεται τους πανηγυρικούς τόνους
των συναδέλφων του. Στην απλή ερώτηση «γιατί δεν συμμετέχει», η απάντησή του
ήταν σταθερά «να δούμε πόσο θα κρατήσουν τα μέτρα». Κι όταν τον ρωτούσαν γιατί
τόσο απαισιόδοξος, απαντούσε «γιατί μπορεί να καταρρεύσουν από μια πλημμύρα,
από μια καταστροφή, από τον πρώτο Αλβανό ή τον πρώτο ξένο που θα αποφασίσει να
κάνει κάτι». Τώρα δηλώνει «δικαιωμένος».

Γιατί, όντως, οι πολιτικές εξελίξεις που δείχνουν ότι θα έχουν μια ομαλή
πορεία, εξαρτώνται άμεσα από τυχαία περιστατικά. Όπως ο πρόσφατος σεισμός. Που
έχει κάνει τους ανθρώπους του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης να χάσουν
τον ύπνο τους, στη σκέψη και μόνο ότι οι ζημιές μπορεί να ξεπεράσουν κατά πολύ
τα 100 δισεκατομμύρια δραχμές. Κυρίως γιατί είχαν βιαστεί να δώσουν υπό μορφήν
παροχών όσα με κόπο και πολλούς φόρους είχαν συγκεντρώσει τα τελευταία χρόνια…