ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ε, λοιπόν, να τος ο σεισμός!

«Όχι, δεν μπορώ άλλο» είπα και έκλεισα την τηλεόραση ξεσηκώνοντας τις
διαμαρτυρίες των υπολοίπων μελών της οικογενείας. Γιατί θα πρέπει να
παρακολουθώ το δράμα αυτών των ανθρώπων, αφού να τους βοηθήσω δεν μπορώ; Γιατί
να προσπαθώ να ξεπεράσω τον φόβο μου, μέσα από τις εικόνες δυστυχίας των
άλλων; Γιατί στη δική τους τραγωδία να βασίζω την… κρυφή ικανοποίηση ότι,
«δόξα τω Θεώ, οι δικοί μου κι εγώ, είμαστε μιά χαρά»;

Η ανακύκλωση τέτοιων δραματικών καταστάσεων δεν έχει βοηθήσει κανέναν, ποτέ
και σε τίποτα. Αντίθετα, επιτείνει την κακή ψυχολογία, ενισχύει ύπουλα τον
πανικό να αποθηκεύεται μέσα μας και εξαφανίζει από τη σφαίρα του ενσυνείδητου
όλα εκείνα τα διδάγματα, που επιβάλλεται να κρατήσουμε από αυτήν τη ιστορία.

Πείτε με αφελή, αλλά αυτός ο σεισμός ήρθε την επαύριον σχεδόν της γενικής
ευφορίας που δημιούργησαν οι κυβερνητικές παροχές. Πόσοι από μας δεν
αισθανθήκαμε ένα αεράκι σιγουριάς για το μέλλον; Ποιος δεν προσέφυγε στο
κομπιουτεράκι του ή έστω σε ένα ταπεινό χαρτί και μολύβι για να υπολογίσει τα
κέρδη του από την αύξηση του αφορολογήτου ορίου; Ποιος δεν τηλεφώνησε ή δεν
σκέφθηκε να τηλεφωνήσει τις επόμενες ημέρες σε αντιπροσωπεία αυτοκινήτων;
Ποιος δεν οίκτιρε τον εαυτό του ­ κρυφά ή φανερά ­ που δεν τόλμησε να μπει στο Χρηματιστήριο;

Προληπτική;

Δεν θα το έλεγα.

Μάλλον λίγο βουρλισμένη και φυρομυαλισμένη, που λένε και στην πατρίδα μου την
Κέρκυρα, αλλά πολύ, μα πάρα πολύ, πεπεισμένη, ότι έχουμε ξεπεράσει ως κοινωνία
και το τελευταίο όριο του ανικανοποίητου: μετράμε τη ζωή με ακίνητα και
μετοχές. Στην πάντα πλέον η ψυχή μας και οι αρχές.

Πόσες φορές, βασισμένοι στην υλική μας ασφάλεια δεν έχουμε πει όλοι μας, «ένας
σεισμός θα μας σώσει»;

Ε, να τος λοιπόν ο σεισμός. Στο χέρι μας είναι τώρα να πάρουμε τα κέρδη.