Απλό και αυστηρό

Ο Νίκος Σαράντος είναι από τους καλούς και σπάνιους σεφ στην Αθήνα διότι δεν
κυνηγάει τις φανφάρες. Είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων παρ’ όλο που
διευθύνει την κουζίνα ενός από τα πολύ καλά ξενοδοχεία της πόλης, του Athens
Plaza. Για χρόνια ήταν αρχιμάγειρας στο Intercontinental, και για ένα φεγγάρι
είχε αναλάβει ως σύμβουλος το μενού στο Mezzo-Mezzo. Για κανένα χρόνο τώρα
βρίσκεται στις κουζίνες του εστιατορίου Parliament, τη γαστρονομική βιτρίνα
του ξενοδοχείου. Εκεί βρεθήκαμε τις προάλλες για να δοκιμάσουμε τις φετινές
του λιχουδιές. Στην όψη του, το εστιατόριο είναι συντηρητικό, το ντιζάιν απλό
και κάπως αυστηρό, ίσως για να ταυτίζεται όσο περισσότερο γίνεται με το όνομά
του (Κοινοβούλιο). Χοντρές σκούρες ξύλινες κολόνες χωρίζουν τη λευκή σάλα,
ένας χώρος κλασικός και ευγενής αλλά στον οποίο θα χρειαζόταν κατά τη γνώμη
μου μία πιο εμφανής καλλιτεχνική έμπνευση. Το σέρβις είναι επίσης ευγενές, αν
και λίγο αργό.

Το καλωσόρισμά μας όμως ήταν ωραίο ­ τρία μικρά μπολάκια με μεσογειακά ντιπ,
το ένα από λιαστή τομάτα και μυρωδικά, άλλο από πολτοποιημένη ελιά, και το
τελευταίο από μελιτζάνες. Ο κατάλογος είναι μεγάλος, κάτι τυπικό στα
εστιατόρια των ξενοδοχείων, προκειμένου να ικανοποιήσουν το κάθε πιθανόν
γούστο. Μου άρεσε όμως το γεγονός ότι ο κ. Σαράντος φαίνεται ότι έχει
καταλάβει πλήρως το ρεύμα της αλλαγής και το μενού περιέχει πολλά τοπικά
ελληνικά προϊόντα όπως και ορισμένα εισαγόμενα που δεν θα περίμενα ποτέ να δω
εδώ. Για παράδειγμα, τις βαθιές μπλε-μοβ πατάτες του Περού, οι οποίες είναι
πεντανόστιμες, αμυλώδεις, μαλακές και τρίσγλυκες. Σε πολλά επίσης από τα πιάτα
που παρουσιάζει έχει παντρέψει ελληνικά προϊόντα με άλλα, ξένα, όπως το συκώτι
χήνας μαγειρεμένο με κρασί Λήμνου. Για όσους προτιμούν την κλασική
γαλλικο-ξενοδοχειακή κουζίνα μιας άλλης εποχής, όπου η κρέμα ρέει ελεύθερα και
το βούτυρο κυριαρχεί, οι επιλογές είναι αρκετές. Τι φάγαμε εμείς; Λίγα,
σχετικά με το σύνολο του μενού, αλλά αντιπροσωπευτικά. Ξεκινήσαμε με δύο
σαλάτες. Η πρώτη με ρεβίθια, τομάτα και ανθότυρο ήταν ωραία και παρά πολύ
απλή. Δεν ήταν ακριβώς σαλάτα, με την έννοια ότι δεν ήταν ανάμεικτη, αλλά τα
τρία αυτά συστατικά δούλευαν καλά μαζί. Κατόπιν, το αβοκάντο με λούζα Μυκόνου,
ψημένο χαλούμι και πρασινάδα ήταν πολύ καλό. Η πρασινάδα τρυφερότατη και η
λούζα καλής ποιότητας και όμορφα παρουσιασμένη.

Το επόμενο που μας ήλθε ένα πιάτο με ζυμαρικά, ριγκατόνι με σάλτσα πέστο
(πολτοποιημένος βασιλικός, σκόρδο και κουκουνάρια) μαζί με τραγανή πάπια. Αυτό
δεν πέρασε τις εξετάσεις. Το πέστο ήταν σχεδόν ανύπαρκτο σαν γεύση, η τραγανή
πάπια μια λιπαρή σόλα, και τα μακαρόνια στοκαρισμένα από μια βαριά
κρεμοτυροειδή σάλτσα. Στη συνέχεια, παραγγείλαμε δύο πιάτα της θάλασσας, εγώ
το φιλέτο καλκάνι με σάλτσα από κόκκινο κρασί και μελάνι σουπιάς και η φίλη
μου τις γαρίδες σχάρας, με πράσινο ρύζι. Και τα δύο ήταν ικανοποιητικά. Το
ψάρι ήταν λίγο ξεροψημένο, αλλά η σάλτσα νόστιμη και πλούσια στο στόμα χωρίς
να είναι βαριά. Με αυτό το πιάτο μας ήλθε η μπλε πατάτα μαζί με άλλα λαχανικά
στον ατμό. Οι γαρίδες ήταν καλοψημένες και νόστιμες, μια κλασική συνταγή
φτιαγμένη σωστά. Μαζί με όλα αυτά και ένα μπουκάλι Λαουτάρι της Ρωξάνης Μάτσα.

Στο τέλος μας έφεραν το καροτσάκι με τα γλυκά. Εκείνο το βράδυ περιείχε μια
τάρτα από αχλάδι και ένα croquant. Βρήκα και τα δύο μέτρια διότι ήθελαν μια
πιο αφράτη υφή και ίσως μια λιγότερη ζαχαρένια γεύση.

Το Parliament είναι ένα σοβαρό, ακριβότατο εστιατόριο. Ανήκει στα καλά της
πόλης και, με εξαίρεση ορισμένα μικροσχόλια, αξίζει τα λεφτά του.

Parliament Ξεν. Athens Plaza, Βασ. Γεωργίου, Α. Πλ. Συντάγματος, τηλ. 3255.301.