Τους κράτησε ξύπνιους ο φόβος

Η νύχτα τους βρήκε τρομοκρατημένους. Άλλοι έβγαλαν μια κουβέρτα και
τυλίχτηκαν σφιχτά, κοιτάζοντας το σπίτι τους που έπαθε ρωγμές, άλλοι άναψαν
φωτιά στο δρόμο, χιλιάδες έμειναν στα αυτοκίνητα, κάποιοι έστησαν σκηνές σε
γήπεδα και πάρκα και άλλοι χώθηκαν σ’ ένα σλίπινγκ μπαγκ. Στο Μενίδι, τη Νέα
Φιλαδέλφεια, την Ερυθραία, τα πάρκα και οι ελεύθεροι χώροι αποδείχτηκαν
ανεπαρκείς για να «στεγάσουν» το φόβο των κατοίκων που έμειναν άστεγοι αφού ­
εκτός από τις καταρρεύσεις ­ χιλιάδες σπίτια σημαδεύτηκαν με βαθιές ρωγμές.
Σκιές μέσα στο σκοτάδι, τους διακρίνεις πολύ δύσκολα. Οι γειτονιές τους, μέχρι
τις έξι που άρχισε να χαράζει, παρέμειναν βυθισμένες στο σκοτάδι. Το φως των
προβολέων συνόδευε τις προσπάθειες των συνεργείων διάσωσης. Κάπου-κάπου μια
τηλεόραση ανοιχτή έξω στο ύπαιθρο μεταδίδει διαρκώς τις ειδήσεις. Η πόλη
ξαγρύπνησε από φόβο και στο Κέντρο. Στο πάρκο του Αρχαιολογικού Μουσείου και
στο κτήμα Φιξ της Πατησίων, στις πλατείες Κουμουνδούρου, τα αλσύλλια και οι
νησίδες μετατράπηκαν σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς. Οι ώρες πέρασαν αργά μέσα
στην υγρασία και την αναμονή «του μεγάλου σεισμού», ενώ η αγωνία για την
επόμενη μέρα ­ «πότε θα μας πουν αν μπορούμε να γυρίσουμε σπίτι» ­ ήταν διάχυτη.

Κοιτούσαν χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα, χωρίς να μπορούν να μιλήσουν, να
καταλάβουν πώς έγινε και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κατέρρευσε το οικοδόμημα
μιας ολόκληρης ζωής. Ο κ. Παναγιώτης Κάσουρας με τους δύο γιους του στεκόταν
από την απέναντι πλευρά του δρόμου. Ανάμεσα στον σωρό των ερειπίων ξεπρόβαλε
ένας πολυέλαιος που έδειχνε ότι εκεί ήταν πριν από 10 ώρες το σαλόνι του
σπιτιού. «Από το 1980 άρχιζα να το κτίζω. Τέσσερις ορόφους με τα χέρια μου. Τι
μπετά, τι κολόνες, τι δεσίματα τού είχα κάνει… τίποτα δεν έμεινε».

Στάθηκε όμως και τυχερός ο κ. Κάσουρας. Τη στιγμή που εκδηλώθηκε ο φονικός
σεισμός, η γυναίκα του βρισκόταν στο σπίτι. Ήταν στον δεύτερο όροφο και «είδε
τους σοβάδες να γκρεμίζονται πάνω της, κολόνες να ξεριζώνονται, τα πάτωμα να
ραγίζει, πιάτα και γυαλικά να πέφτουν από τα ντουλάπια. Η ίδια τραυματίστηκε
στο πόδι, την πήγαμε στο φαρμακείο για τις πρώτες βοήθειες και τώρα κοιμάται
εδώ δίπλα στο αυτοκίνητο…».

Στο υπαίθριο πάρκιγκ ενός σούπερ μάρκετ στο Μενίδι είχαν καταφύγει για να
περάσουν την πρώτη νύχτα της καταστροφής, 24 οικογένειες. Σε ένα από αυτά τα
αυτοκίνητα, η κ. Αθανασία Αντωνοπούλου προσπαθούσε να αποκοιμίσει τα δύο μικρά
της παιδιά. Τον Δημήτρη και την Ελένη. Άρον – άρον τα πήρε στην αγκαλιά της
και τα κατέβασε στον δρόμο από τον έκτο όροφο της πολυκατοικίας τους. Τι ήταν
εκείνο το ξαφνικό βουητό, «που γκρέμισε μονομιάς τους καθρέφτες, τους πίνακες,
τα πιάτα και τα γυαλικά από τα ντουλάπια».

Η κ. Όλγα Πουριτσούδη στριφογυρίζει συνεχώς πάνω από την κούνια του μικρού
εγγονού της. Είναι εννιά μηνών το αγοράκι και το έχει σκεπάσει με μια
κουβέρτα. Πιο δίπλα κοιμούνται σε ένα κρεβάτι τα άλλα τρία αδελφάκια του. Όλα
στον δρόμο από τον φόβο μιας δεύτερης καταστροφής. Η γιαγιά δεν έχει ύπνο,
σκεπάζει τα παιδιά συνέχεια, οι κουβέρτες έχουν μουσκέψει από την υγρασία. «Τα
παιδιά να ζήσουν», λέει συνεχώς, «δεν με ενδιαφέρει εγώ να πεθάνω». «Σώπα
κυρία Όλγα» την καθησυχάζουν οι γείτονές της. Δείχνει το σπίτι της και λέει
πως μέσα γέμισε ρωγμές. Κοιτάει γύρω γύρω και ρωτάει για κάποια σκηνή..

Ο κ. Αναστάσιος Νίκος Αναστασάκης φέρνει δύο τρία ξύλα και τα ρίχνει σε μια
μικρή φωτιά που έχει ανάψει στον δρόμο. Γύρω του κάθεται η γυναίκα του και
άλλοι συγγενείς του. Τα σπίτια τους ράγισαν και κανείς τους δεν τολμά να
μείνει μέσα ούτε λεπτό. «Κι αν γίνει μεγαλύτερος σεισμός;». Λέει ότι η φωτιά
δεν σε ζεσταίνει μόνο, αλλά είναι και μια παρηγοριά τέτοιες ώρες. Είχε ζήσει
κι αυτός τον σεισμό του ΄81. Όμως δεν είχα φοβηθεί έτσι. Αυτό ήταν άλλο
πράγμα. «Ήταν μια βουή που ένιωθες να ξεπηδά κάτω από τα πόδια σου, ένας
τρομακτικός θόρυβος που σου πάγωνε το αίμα. Αλίμονο κι αν έχω φοβηθεί
περισσότερο στη ζωή μου».