Το Ισραήλ επιθυμεί ευρεία συνεργασία μεταξύ των χωρών της Μεσογείου

Ναουάφ Μασχάλα: φιλοδοξεί να γίνει ο πρώτος Άραβας υπουργός σε ισραηλινή κυβέρνηση

Ο υφυπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Ναουάφ Μασχάλα είναι ένας από τους 110.000
Άραβες που έμειναν στο Ισραήλ και πήραν την ισραηλινή υπηκοότητα το 1949. Τώρα
αριθμούν πάνω από ένα εκατομμύριο. Ο Ναουάφ Μασχάλα φιλοδοξεί να γίνει ο
πρώτος Άραβας υπουργός στο Ισραήλ. Βρισκόταν στην Αθήνα στα πλαίσια της 4ης
Συνάντησης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων και παραχώρησε αποκλειστική
συνέντευξη στα «ΝΕΑ»

«ΝΕΑ»: Είστε στην καταγωγή Παλαιστίνιος, ταυτόχρονα όμως μέλος της
κυβέρνησης και του Εθνικού Συμβουλίου του Ισραήλ. Αισθάνεστε ότι
είστε και τα δύο;

«Είναι δύσκολο να είσαι Εβραίος και ακόμα πιο δύσκολο Παλαιστίνιος. Μερικές
φορές ήταν αδύνατον να είμαι Παλαιστίνιος, προπάντων όταν γινόταν ο πόλεμος
μεταξύ του λαού μου και της χώρας μου. Τώρα είναι πιο εύκολο να είμαι και τα
δύο. Και δεν πρόκειται να υπάρξει μια κατάσταση όπου θα πρέπει να εργαστώ
εναντίον του λαού μου ή της χώρας μου. Τώρα μπορώ να γεφυρώσω χάσματα και να
μιλήσω ελεύθερα για τους Παλαιστινίους. Αυτή η αντιπροσωπεία περιλαμβάνει
πολλούς φίλους μου, που εξακολουθούν να είναι φίλοι μου»..

«ΝΕΑ»: Και η Χαμάς;

«Η Χαμάς θα είναι η πολιτική αντιπολίτευση, αν πετύχει η ειρηνευτική
διαδικασία. Αν αποτύχει, θα έχει την ευκαιρία να πάρει την εξουσία».

«ΝΕΑ»: Η συνεργασία μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας ανησυχεί την
Ελλάδα. Πώς το αντιμετωπίζετε αυτό;

«Καταλαβαίνω τις ανησυχίες σας. Αλλά και η Ελλάδα έχει πολύ καλές σχέσεις με
τη Συρία. Και πριν απ’ αυτό με την Αίγυπτο. Οι δύο πλευρές το αποδέχονται
αυτό. Η κυβέρνησή σας έχει ενημερωθεί και το επανέλαβα εδώ ότι η συνεργασία με
την Τουρκία δεν στρέφεται εναντίον σας ή εναντίον της Συρίας ή της Αιγύπτου.
Μας ανοίγει πόρτες στον ισλαμικό κόσμο, την Αφρική και την ίδια την Τουρκία.
Θα την συνεχίσουμε ενισχύοντας ταυτόχρονα τις σχέσεις μας με την Ελλάδα. Η
επιθυμία μας, που τη μετέφερα και στους πολιτικούς που συνάντησα εδώ, είναι να
υπάρξει κάποτε μια ευρεία συνεργασία μεταξύ των κρατών αυτής της πλευράς της
Μεσογείου, της Αιγύπτου, του Ισραήλ, των Παλαιστινίων, της Συρίας, της
Τουρκίας της Ελλάδας και της Κύπρου. Είναι ίσως ένα όνειρο. Στην πολιτική δεν
υπάρχει όμως το ανέφικτο».

«ΝΕΑ»: Οι σχέσεις μας με την Τουρκία χαρακτηρίζονται σχεδόν από την
ίδια αντιπαλότητα που έχει το Ισραήλ με τους Παλαιστινίους.
Πώς είναι δυνατόν να μετατρέψει κανείς τον αντίπαλο σε φίλο;

«Πρώτα από όλα πρέπει να γίνει ένας ιστορικός συμβιβασμός. Αυτό δεν έχει σχέση
με εδαφική διευθέτηση. Το έδαφος μπορεί να αλλάξει χέρια, παρά τις συμφωνίες.
Σημαίνει ότι κανένας δεν ξεχνά την ιστορία του, αλλά μαθαίνει από αυτήν και το
πιο σημαντικό, να μάθει να συγχωρεί. Μέχρι το 1973 πολεμήσαμε πέντε φορές
εναντίον της Αιγύπτου. Σήμερα οι Ισραηλινοί παραδέχονται ότι η συμφωνία με την
Αίγυπτο ήταν το κλειδί της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Μέση Ανατολή.

Η διαδικασία απαιτεί υπομονή και σκληρή δουλειά. Το να δρομολογηθεί όμως είναι
θέμα της ηγεσίας. Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από τον Ράμπιν και τον
Αραφάτ. Ούτε εγώ πίστευα ότι θα συναντηθούν ποτέ. Οι μεγάλοι ηγέτες όμως είναι
γενναίοι και στον συμβιβασμό».