Μαργαρίτες και τορτίγια

Ξεκινάμε πάλι. Με το που μπαίνει ο Σεπτέμβριος, στον ορίζοντα των εστιατορίων
οι υποσχέσεις πληθαίνουν για καινούργιες άγνωστες προοπτικές, γεύσεις
αδοκίμαστες και για αστέρια που (ελπίζουμε) θα λάμψουν. Τα υπάρχοντα
ξαναμπαίνουν και αυτά στη ρουτίνα και στη βιοπάλη, είτε περήφανα είτε κουρασμένα.

Εγώ, όμως, ήρεμη ακόμα από τον καθαρό αέρα των μακρινών ελληνικών νησιών, δεν
έχω κοιτάξει προς τα ανερχόμενα. Μόλις γύρισα και αυτή η αλλαγή από τη γαλήνη
στο χάος της Αθήνας με κουράζει. Τι να κάνουμε όμως; Η δουλειά δουλειά και η
πείνα πείνα, και απόψε, το πρώτο βράδυ της επιστροφής, στο σπίτι μου δεν
υπάρχει ούτε καφές.

Προτίμησα να μείνω, λοιπόν, στα χωράφια μου, στα βορειοανατολικά προάστια και
χωρίς μεγάλη αποφασιστικότητα, παρασέρνοντας δύο φίλους, καταλήξαμε σε ένα
συμπαθητικό μαγαζί στο Χαλάνδρι. Το «Santa Fe». Με το που φθάσαμε, οι
σερβιτόροι μάς υποδέχθηκαν εγκάρδια. Σε λίγα λεπτά, αφού καθήσαμε, έφεραν την
πικάντικη σάλτσα και το γνωστό μπολάκι με τα τσιπς τορτίγια. Εμείς μελετούσαμε
το μενού, ενώ ουσιαστικά το ξέραμε απ’ έξω, αφού ερχόμαστε αρκετά συχνά εδώ.
Προτιμήσαμε τα γνωστά… και τα αγαπημένα μας καυτερά, γεύσεις που μας έλειψαν
στις διακοπές.

Ξεκινήσαμε με την πλούσια μεξικανική σάλτσα και τις πιπεριές jalapenos, οι
οποίες είναι γεμισμένες με τυρί και τηγανισμένες, ένας μεζές τραγανός και
χορταστικός. Ακολούθησε πληθώρα από διάφορα γκραν σουξέ της μεξικανικής (ή,
μάλλον, της αμερικανοποιημένης μεξικανικής) κουζίνας. Ήρθε το μπολάκι με τη
νόστιμη αβοκαντοσαλάτα guacamole και το πιάτο με τα τσιπς τορτίγια σκεπασμένα
με λιωμένο τυρί και σερβιρισμένα με λίγο ξινή κρέμα στην άκρη. Δοκιμάσαμε τις
διάφορες λιχουδιές, όπως τα tacos, τα fajitas και τα κρατσανιστά από το βαθύ
τηγάνισμα μπουρεκάκια, τα επονομαζόμενα chimichangas, τα οποία έρχονται σε
τρεις διαφορετικές παραλλαγές, με κρέας, με κοτόπουλο και με γαρίδες. Ο φίλος
μου ο Σταμάτης, άνθρωπος της συνήθειας, παρήγγειλε την αγαπημένη του μπριζόλα,
ένα μεγάλο κομμάτι από βοδινό κρέας ψημένο σε μαντεμένιο τηγάνι, όλο τσίκνα
και ζουμί και ό,τι πρέπει για έναν άντρα που πεινάει.

Οι παγωμένες μαργαρίτες έρρεαν, ξεγελώντας μας με την «ελαφρότητά» τους. Με τη
μετα-καλοκαιρινή πείνα που μας έπιασε πέσαμε σαν τα κοράκια στα γλυκά. Η δική
μου αδυναμία είναι το πλούσιο brownie, και εδώ η εκτέλεση είναι αρκετά καλή.

Όλα αυτά συνέβησαν σε μια μικρή βεράντα στο Χαλάνδρι, με φόντο τον εσωτερικό
χώρο, βαμμένο με τα χρώματα κάποιας καλοκαιρινής νύχτας στη μεξικάνικη έρημο.

Πήγαμε στο «Santa Fe», αλλά επιστρέψαμε στην τσιμεντούπολη. Ονειρεύομαι ακόμα
τη γαλήνη. Καλό χειμώνα.

«Santa Fe», Αγίου Γεωργίου 30β, Χαλάνδρι. Τηλ. 6859.690.