Θησαυρίζουν στην κρίση

Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται σε ανεμοστρόβιλο! Αναζητούμε τους παίκτες, τους προπονητές, τους προέδρους που όλοι έχουν γίνει ένα… κουβάρι. Και σε αυτή την αναμπουμπούλα, χαίρονται οι μάνατζερ που βλέπουν τον τζίρο τους να αυξάνεται με τις μεταγραφές ξένων παικτών

ΣΤΗΝ παρακμή του ελληνικού μπάσκετ οι μόνοι που… χαίρονται είναι οι
μάνατζερ. Αν δεν υπήρχαν οι χρηματιστές, τότε σίγουρα θα μπορούσαμε να
χαρακτηρίσουμε το επάγγελμα τους, ως το κορυφαίο της χρονιάς! Ο συνολικός
τζίρος τους, κάθε χρόνο ανέρχεται σε δεκάδες εκατομμύρια, αν υπολογίζουμε ότι
το ποσοστό τους από κάθε μεταγραφή ανέρχεται τουλάχιστον σε 10%. Οι μάνατζερ
έκαναν «τρελή κούρσα» στο χρηματιστήριο του ελληνικού πρωταθλήματος,
προσφέροντας παίκτες, άλλοτε αστέρες, άλλοτε απλά καλούς και, σε κάποιες
περιπτώσεις, αμφιβόλου αξίας.

Το θέμα είναι όμως ότι δημιουργούν και τεράστια προβλήματα στο χώρο. Οι
ιστορίες με τους μάνατζερ είναι γνωστές στο χώρο, λίγοι όμως μιλούν, αφού
ουσιαστικά τους έχουν ανάγκη.

Η ομοσπονδία «βάλλει» συχνά εναντίον τους, αφού ήδη ορισμένοι έχουν εισέλθει
και στο χώρο των ερασιτεχνών, έχοντας πελάτες ακόμα και 17χρονα παιδιά!

Ο «πόλεμος» μεταξύ τους, για το ποιος θα έχει την καλύτερη τιμή εκκίνησης στο
σαφάρι της μεταγραφής ενός παίκτη είναι μεγάλος. Όλα αρχίζουν από το ποιος θα
έχει την κυριότητα του παίκτη. Ποιος θα είναι δηλαδή αυτός, ο οποίος θα πείσει
τον Αμερικανό ατζέντη, ότι είναι ο κατάλληλος για να προωθήσει τον παίκτη του
στην ελληνική αγορά. Κι εδώ, γίνεται «σφαγή».

Διαβάστε: Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς ήθελε τον Οσέλα, έναν Αργεντινό φόργουορντ με
ισπανικό διαβατήριο, στην ΑΕΚ. Ένας μάνατζερ τον είχε πείσει ότι ο παίκτης
είχε συμφωνήσει, όταν ξαφνικά μπήκε στη μέση κάποιος άλλος, ισχυριζόμενος ότι
αυτός είχε τα δικαιώματά του. Η μεταγραφή τελικά δεν έγινε, αλλά φανταστείτε
την έκπληξη παράγοντα της ΑΕΚ, όταν μπαίνοντας ένα βράδυ σε παραλιακό κέντρο
είδε τους δύο μάνατζερ στο ίδιο τραπέζι!

Ιστορία δεύτερη: Άγριος καβγάς, μεταξύ του Τάσου Δελημπαλταδάκη (ο οποίος έχει
το «φιλέτο» των Ελλήνων και ξένων παικτών) και του προπονητή του Πανιωνίου,
Αντρέα Ματζόν. Αιτία, η συμφωνία του Πανιωνίου με τον Αμερικανό Τζεφ Γκρέιερ.
Ο Δελημπαλταδάκης εκφράστηκε με πολύ βαρείς και ποινικά κολάσιμους
χαρακτηρισμούς κατά του Ιταλού τεχνικού. Ισχυριζόταν δε, ότι ενώ ο Ματζόν είχε
βρει τον παίκτη του μέσω του εκπροσώπου του στις ΗΠΑ, Άντι Μπουντογιάννη,
αυτός προτίμησε να πάρει τον παίκτη, από Ιταλό μάνατζερ. Τι ισχυρίστηκε ο
Ματζόν; Ο παίκτης προσφέρθηκε από τις ΗΠΑ με 180.000 δολ., ενώ ο ίδιος
κατάφερε να τον «κλείσει» με 50.000 λιγότερα, από γνωστό του Ιταλό. Για την
ιστορία, ο Δελημπαλταδάκης ζήτησε δημόσια συγγνώμη!

Ο τελευταίος, μέσα σε λίγα χρόνια έχει δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ίσως
εταιρεία στη χώρα μας και μέσω αυτής, πελάτες της οποίας είναι οι καλύτεροι
Έλληνες παίκτες και ένα μεγάλο ποσοστό των ξένων που αγωνίζονται στο ελληνικό
πρωτάθλημα.

Πελάτης του, ήταν (και είναι) για αρκετά χρόνια ο Παναθηναϊκός, ενώ εφέτος
συνεργάστηκε πολύ και με τον Ολυμπιακό. Λένε, ότι σε αυτό βοήθησε και η
συνεργασία του με τον Μπουντογιάννη. Ο τελευταίος, γνώρισε στο Κλήβελαντ τον
Γιάννη Ιωαννίδη. Ρισπέρτ, Μπράουν, είναι δικοί του παίκτες, τα δικαιώματα του
Τζόσουα Γκραντ ανήκουν στον Νίκο Λότζο, ενώ για τον Μόρις, οι «ερυθρόλευκοι»
προτίμησαν να μιλήσουν απ’ ευθείας με τον Μακλάφλιν τον Αμερικανό ατζέντη του.
Όταν προσπάθησε να «μπει» στο κόλπο ο Μπουντογιάννης, ήταν αργά.

Το περίεργο πάντως είναι ότι οι «ερυθρόλευκοι» ενδιαφέρονταν για τους Αντουάν
Καρ και Κέβιν Ουίλις, οι οποίοι δεν ήταν «ελεύθεροι»!

ΚΑΣΕΤΕΣ ΑΡΧΕΙΟΥ

Οι μάνατζερ συνηθίζουν να προμηθεύουν κασέτες στους προπονητές, οι οποίοι
ελέγχουν με αυτόν τον τρόπο τα στοιχεία κάθε παίκτη. Με βάση αυτό, αποφασίζουν
αν αυτός που χρειάζεται, ή όχι. Η ουσία είναι αν αυτή η κασέτα περιέχει «χάι
λάιτς» του παίκτη (μπορεί να μην είναι καλά;) ή ολόκληρο παιχνίδι. Ένα
συνηθισμένο κόλπο των μάνατζερ είναι να δίνουν κασέτες παλαιοτέρων χρόνων.
Όταν δηλαδή, ο συγκεκριμένος παίκτης είχε πολύ καλή απόδοση. Μάθαμε ότι ο
Μίνιτς, δεξί χέρι του Ίβκοβιτς σε όλες τις ομάδες, ήταν ιδιαίτερα
εκνευρισμένος όταν του έδωσαν κασέτα του Ιρλανδού Κόνλον με αγώνα πριν από
τρία χρόνια!

Οι ομάδες αλλάζουν πολύ συχνά τους ξένους παίκτες τους, αφού οι περισσότεροι
προπονητές, δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα.

Ιστορία τρίτη: Στον Έσπερο, ο Άγγελος Κουλουριώτης, έφερε τον προπονητή, τον
Αμερικανό Τομ Λούντβικ και τους δύο ξένους, τον Άλβιν Γιανγκ (σπουδαίο
ταλέντο) και τον Μάντοξ. Ο τελευταίος, ήταν μεν καλός παίκτης, αποδείχτηκε
όμως ότι ήταν περισσότερο παίκτης για τις θέσεις «3-4», παρά φόργουορντ –
σέντερ που έψαχνε η ομάδα της Καλλιθέας.

Ο Σενεγαλέζος (με γαλλικό διαβατήριο) που ήρθε στον Άρη, Σεκού Εντζάι είχε
απορριφθεί πριν από δυο χρόνια από το Ηράκλειο. Πέρυσι, δεν αγωνίστηκε
καθόλου, λόγω τραυματισμού, ενώ κάποια στιγμή, τον ήθελε και ο Κώστας
Διαμαντόπουλος στον Σπόρτιγκ. Ο παίκτης όμως, ήταν ήδη στον Άρη από την
εταιρεία με την οποία μάλιστα συνεργάζεται και μέλος της ομάδας των Πατησίων.
Με την ευκαιρία, ο Σπόρτιγκ απέρριψε πριν από ενάμιση μήνα τον Ρίτσμοντ (είχε
αγωνιστεί στο παρελθόν στη Λάρισα), όμως, άλλαξαν απόφαση και τον έφεραν στην Ελλάδα!

Θέλετε ένα ακόμα ασυμβίβαστο; Στο ΝΒΑ έχουν διαχωρίσει τους μάνατζερ των
παικτών από των προπονητών. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στην Ελλάδα. Έτσι, είναι
αυτονόητο, ότι οι περισσότεροι προπονητές επιλέγουν παίκτες από τον μάνατζέρ τους.

ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ

Σε κάποιες ομάδες, τους παίκτες τους επιλέγουν οι ίδιοι οι… πρόεδροι! Όπως,
ο Μανώλης Παπακαλιάτης στο Ηράκλειο. Η τελευταία του… επιλογή, ήταν ο Μάριο
Ντόναλτσον ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως ο «χειρότερος που έχει περάσει από τα
γήπεδα της Α1».

Το ίδιο… χούι έχει και ο Παύλος Γιαννακόπουλος στον Παναθηναϊκό. «Μια φορά
άφησα τον προπονητή και είδατε τι έπαθα» έλεγε κάποια ημέρα στα γραφεία του
ΕΣΑΚΕ, στους ομόλογους του, κ.κ. Οικονομίδη (ΠΑΟΚ), Παπακαλιάτη (Ηράκλειο).

Η ΕΟΚ προσπαθεί να βάλει «φραγμό» στη δράση των μάνατζερ, μάλιστα την επόμενη
εβδομάδα ίσως γίνει σύσκεψη για αυτό το θέμα, αλλά το ερώτημα είναι αν μπορεί
να «ιδρύσει» και… σχολείο για τους προπονητές. Γιατί, δεν φταίνε πάντα οι
μάνατζερ! Ο Τζούροβιτς στη Δάφνη, ήθελε να χρησιμοποιήσει τον Τάκερ, ως
πλέι-μέικερ, ενώ είναι πιο πολύ «τριάρι»! Ή ακόμα, ο Γιατζόγλου φταίει που ο
Μάκης Δενδρινός πέρυσι στον Πανιώνιο επέμενε ότι ο Σιμς είναι πλέι-μέικερ;

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Η περίφημη ελληνοποίηση έμεινε στις εξαγγελίες

Ο Γκραντ έχει γαλλικό διαβατήριο, ενώ για την απόκτηση του Ντε Μιγκέλ δαπανήθηκαν 400 εκατ. δρχ.

ΓΙΑ αλλού ξεκίνησε ο Ολυμπιακός, αλλού όμως κατέληξε. Και η περίφημη
ελληνοποίηση που διαφημίστηκε με την επιστροφή του Γιάννη Ιωαννίδη έμεινε
όνειρο απατηλό. Αν κι εδώ που τα λέμε, δέκα ημέρες μετά την εξαγγελία περί
Ελλήνων παικτών άρχισαν να φαίνονται και τα πρώτα σύννεφα στον ουρανό του Πειραιά.

Το ποσόν που ζητούσε ο Πανιώνιος για τον Γιώργο Καράγκουτη (400 εκατ.)
θεωρήθηκε ιδιαίτερα υψηλό. Η τιμή του διεθνούς φόργουορντ, παραμονές του
Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, ήταν στο «limit up». Μετά τα ματς της Ντιζόν φάνηκε
(όπως έλεγαν πολλοί) ότι είχε καταγράψει υπεραξίες. Τώρα θα πείτε, πάνω-κάτω
τα ίδια χρήματα δεν πήρε και η Εστουντιάντες για να παραχωρήσει τον Ιγνάθιο
ντε Μιγκέλ; Ας μην ξεχνάμε ότι εκείνη τη χρονική στιγμή, τα περιθώρια για τους
«ερυθρολεύκους» είχαν στενέψει επικίνδυνα.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης ήθελε να φέρει Έλληνες, αλλά μάλλον δεν μπορούσε. Είχε
εντυπωσιαστεί από τις δυνατότητες του Λάζαρου Παπαδόπουλου, αλλά ο Ηρακλής δεν
συζητούσε καν το ενδεχόμενο παραχώρησης. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην
περίπτωση του Γιάννη Γιαννούλη. Δεν ήταν καιρός για να χάσει ο ΠΑΟΚ έναν
τέτοιον παίκτη.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης ήθελε και τον Σιγάλα. Για να επιστρέψει όμως αυτός στον
Πειραιά, έπρεπε πρώτα να βρει τρόπο να λύσει τον «γόρδιο δεσμό» του συμβολαίου
του με τον Άρη. Ο Σιγάλας ­ όπως γνωρίζετε ­ παραμένει σκεφτικός πάνω από το
σχοινί, προσπαθώντας να βρει την άκρη.

Η υπόθεση του Γιάννη Σιούτη «κόλλησε» στον σοβαρό τραυματισμό του παίκτη. Η
αλήθεια είναι ότι ο πρώην πλέι-μέικερ του Άρη ταλαιπωρήθηκε από τους
«ερυθρολεύκους» για αρκετό χρόνο, πριν βρει καταφύγιο στο «λιμάνι» της Νέας Σμύρνης.

Τώρα, θα σκεφτείτε, δεν υπήρχαν άλλες λύσεις από τον ελληνικό χώρο; Σίγουρα
υπήρχαν. Ας μην θεωρηθεί όμως ότι κάνουμε και… υποδείξεις!

Εν πάση περιπτώσει ο Ολυμπιακός αντί να γίνει ελληνική ομάδα, έγινε…
αμερικανική. Αν βέβαια στο Νέο Φάληρο οι φίλοι του αρχίζουν να φωνάζουν και
«Defence» (άμυνα κατά τα αμερικανικά πρότυπα), ε τότε μπορεί να προκύψει και
κάτι θετικό!

Ήρθαν δύο πολύ καλοί Αμερικανοί για τις θέσεις των δύο ξένων (Κρις Μόρις,
Τζέιμς Ρόμπινσον) και στη συνέχεια «οργώθηκε» η κοινοτική αγορά! Εντοπίστηκε
γρήγορα ο Μάικ Μπράουν, ένας 36χρονος σέντερ με θητεία στο ΝΒΑ, κάτοχος
ιταλικού διαβατηρίου λόγω της θητείας του στην Ιταλία, και ο βασικός στόχος
έγινε ένας άλλος Αμερικανός, ο Σον Ρίσπερτ, για τον οποίο καταβλήθηκαν
προσπάθειες ώστε να αποκτήσει πορτογαλικό διαβατήριο. Ο Ρίσπερτ εντυπωσίασε
τον Ιωαννίδη κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, με αποτέλεσμα να θεωρείται
παίκτης των «ερυθρολεύκων». Το μόνο που απομένει πλέον είναι και η (μάλλον
τυπική) έγκριση της ΦΙΜΠΑ για να έχει δικαίωμα συμμετοχής και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Η «εισβολή» στην Ιβηρική Χερσόνησο είχε αποτέλεσμα την απόκτηση του διεθνούς
Ισπανού Ιγνάθιο ντε Μιγκέλ. Εδώ κι αν καταγράφηκαν υπεραξίες! Πάντως, ο πρώτος
Αμερικανός (έστω με γαλλικό διαβατήριο) που υπέγραψε στους «ερυθρολεύκους»
ήταν ο φόργουορντ Τζόσουα Γκραντ.

Τι μένει πλέον στον Ολυμπιακό; Ο Παπανικολάου, άντε λίγο ο Σούλης (πού θα
«χωρέσει» όμως με τόσους ψηλούς) και οι Πέτας, Λάπας για τις προπονήσεις! Οι
υπόλοιποι γεννήθηκαν ή έμαθαν το μπάσκετ στην αλλοδαπή: Τάρλατς, Τόμιτς,
Βούκσεβιτς, Ζεβροσένκο, Αντέ Μενσά.