ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η εικόνα του γιατρού

Ο αποστολέας από την Κοζάνη ήταν σαφής μέσα στην άγνοιά του: «Ο γιατρός μού
συνέστησε αυτές τις εξετάσεις. Δεν μου εξήγησε όμως γιατί. Μπορείτε να μου
πείτε εσείς;». Η 70χρονη, από το Παγκράτι, δεν ήξερε τι να υποθέσει: «Μετά τον
καθαρισμό, έχω ένα συνεχές βουητό. Ο γιατρός, όμως, δεν μου δίνει καμία
σημασία όταν του το λέω».

Η 22χρονη φοιτήτρια, από την Πάτρα, ρωτούσε όλο έκπληξη: «Μου είπε ο γιατρός
ότι οι ραγάδες φεύγουν με εγχείρηση. Είναι αλήθεια;». Και ο σαραντάρης, από τη
Γλυφάδα, διατύπωνε πολύ παραστατικά την απορία του: «Έκανα την εξέταση και
βγήκε αυτό το αποτέλεσμα. Ρώτησα τον γιατρό τι σημαίνει, αλλά δεν μου
απάντησε. Μπορείτε να ρωτήσετε εσείς έναν ειδικό;». Το μοτίβο επαναλαμβάνεται
μονότονα το ίδιο, ξανά και ξανά… Συχνά επισυνάπτονται και τα αναλυτικά
αποτελέσματα των εξετάσεων. Εδώ και ενάμιση χρόνο, κάθε φορά που ανοίγω ένα
γράμμα αναγνώστη, «βλέπω» μπροστά μου τη σκηνή: Ο ασθενής να κάθεται στην άκρη
της καρέκλας, ανήσυχος, λίγο ντροπαλός, κοιτώντας στα μάτια τον γιατρό.
Εκείνος ­ με το Ε κεφαλαίο ­ να κτυπά ανυπόμονα τα δάκτυλα στο γραφείο, να
μιλάει απτόητος στο τηλέφωνο ή να γράφει βιαστικά μια συνταγή ­ λίγα μόλις
λεπτά μετά την είσοδο του «πελάτη» στο δωμάτιο ­ με το βλέμμα ήδη στραμμένο
προς την πόρτα (προσβλέποντας στο επόμενο εικοσαχίλιαρο;).

Εξαιρέσεις στον θλιβερό κανόνα; Ναι, υπάρχουν. Και είμαι ευτυχής να γνωρίζω
και να συμβουλεύομαι δυο-τρεις από αυτούς τους πολύτιμους γιατρούς και πάνω
από όλα σπάνιους ανθρώπους. Είναι εκεί όπου η εικόνα του γιατρού συγχέεται
ευχάριστα με αυτήν του πατέρα, της μάνας, του αδελφού. Όπου οι λέξεις
«αμοιβή», «ώρες επισκέψεως», «απόδειξη», έχουν αντικατασταθεί από τις λέξεις
«ενδιαφέρον», «φροντίδα», «εμπιστοσύνη».

Εμπιστοσύνη… Να, η λέξη-κλειδί που λείπει από τη σχέση ζωής του Νεοέλληνα με
τον γιατρό του.