ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η γοητεία της δημιουργίας

Γι’ αυτήν ήταν πολυτέλεια να ασχολείται μόνο με τον στίβο. Έπρεπε κατ’ αρχήν
να ζήσει. Το οκτάωρο σε μία φάμπρικα και οι παράλληλες σπουδές περιόριζαν στο
ελάχιστο τον χρόνο για προπο-νήσεις. Οι συνθήκες αποτρε-πτικές για ενασχόληση
­ αφοσίωση ούτε λόγος ­ με το αγαπημένο άθλημα. Βοήθεια ανύπαρκτη. Όλα
φαίνονταν πως είχαν τελειώσει έως ότου βρέθηκε μπροστά της ο κατάλληλος
άνθρωπος. Ο λόγος για το χρυσό κορίτσι του στίβου, που ανέβηκε στο βάθρο της
επιτυχίας με κόπο και σκληρή δουλειά, αλλά και με τον δάσκαλό της. Την
ενέπνευσε, τον εμπιστεύθηκε, τον ακολούθησε, τον άκουσε. Και ιδού το
αποτέλεσμα. Αθόρυβα, μεθοδικά, προγραμματισμένα, αυστηρά. Όλα στην υπηρεσία
του μεγάλου στόχου. Ασυμβίβαστοι με το μέτριο. Φιλόδοξο σχέδιο, αλλά με
υπόβαθρο που μπορούσε να οδηγήσει στην επίτευξή του.

Μπορώ να φαντασθώ την ικανοποίηση εκείνου που βρισκόταν την ώρα του εθνικού
ύμνου κάτω από το βάθρο, αλλά για το άκουσμά του προσπάθησε κι αυτός. Γιατί
ένα μερίδιο ­ εκτιμώ πως του ανήκει το μεγαλύτερο ­ οφείλεται σ΄ αυτόν που
πρόσφερε όχι μόνο τη δουλειά του αλλά και ολόκληρη την ψυχή του.

Η πίεση ήταν αφόρητη για την αθλήτρια. Ο στόχος όμως ελκυστικός. Ο προπονητής
εξάντλησε ίσως την αυστηρότητά του. Υπήρχε, ωστόσο, άλλος τρόπος για
πραγματοποιηθεί το όνειρο; Άντεξαν και οι δύο. Η αθλήτρια έζησε τη γοητεία των
φλας, ο προπονητής τη γοητεία της δημιουργίας. Που, πιστέψτε με, είναι το ίδιο
συγκλονιστική. Ακόμη κι αν το άλογο είναι αουτσάιντερ…