«Οι σχέσεις ζεστάθηκαν»

Οι Τούρκοι δεν πρέπει να φοβούνται τους Δαναούς και τα δώρα τους. Η
εχθρότητα που χώριζε Έλληνες και Τούρκους είναι προφανώς υπό έλεγχο. Μετά τον
σεισμό, η Ελλάδα ήταν από τις χώρες που πρόσφεραν την πιο γενναιόδωρη βοήθεια.

Στη Σακάρια: τρεις Τούρκοι αναζητούν καταφύγιο από τη βροχή σε έναν αγωγό ομβρίων υδάτων

Ένα μέρος της προήλθε από ευαισθητοποιημένους ιδιώτες και εταιρείες που έκαναν
τα τηλέφωνα της τουρκικής πρεσβείας στην Αθήνα να πάρουν φωτιά, προσφέροντας
αίμα, χρήματα και τρόφιμα. Μόλις 12 ώρες μετά τον σεισμό, η ελληνική κυβέρνηση
έστειλε τα πρώτα τρία αεροπλάνα με εφόδια και αργότερα πυροσβεστικά αεροσκάφη
και γιατρούς.

Διπλωματικά, επίσης, οι ψυχρές σχέσεις ζεστάθηκαν. Η Ελλάδα άφησε να εννοηθεί
ότι τον προσεχή μήνα θα μπορούσε να άρει το βέτο που προβάλλει εδώ και τρία
χρόνια για τη χρηματοδότηση της Τουρκίας με περίπου 300 εκατομμύρια δολάρια
από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό θα μπορούσε να παροτρύνει και άλλες χώρες-μέλη
της Ε.Ε. να τηρήσουν πιο θετική στάση έναντι της Τουρκίας.

Αυτή η έκρηξη ελληνικής συμπάθειας προς μία χώρα που για πολύ καιρό εθεωρείτο
άσπονδος εχθρός έρχεται σε πολλούς σαν έκπληξη. Άλλωστε, δεν πάνε δύο χρόνια
που ο τότε υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος είχε αποκαλέσει τους Τούρκους
αξιωματούχους «ληστές, δολοφόνους και βιαστές» και είχε παρομοιάσει την
Τουρκία με τη χιτλερική Γερμανία.

Έτσι, το καλύτερο που θα μπορούσε να περιμένει κανείς από την Ελλάδα, ύστερα
από τον σεισμό της περασμένης εβδομάδας, θα ήταν μια απρόθυμη ανταπόκριση όπως
της Αρμενίας, μιας άλλης χριστιανικής χώρας που είναι εχθρική προς την
Τουρκία.

Ο Αρμένιος πρόεδρος Κοτσαριάν είπε πως θα έστελνε κάποια βοήθεια στην Άγκυρα,
αν προηγουμένως η Τουρκία διατύπωνε συγκεκριμένο αίτημα προς την Αρμενία.

Όμως, τα αισθήματα ελληνοτουρκικής καλής θελήσεως δεν αναδύθηκαν από το μηδέν.

Είναι η συνέχεια μιας συνεργασίας που άρχισε φέτος για τη βοήθεια των
προσφύγων του Κοσσυφοπεδίου.

Κατά ένας μέρος οφείλεται στις προσωπικότητες των δύο υπουργών Εξωτερικών, του
Γιώργου Παπανδρέου και του Ισμάηλ Τζεμ. Και οι δύο έχουν προσωπική
ακτινοβολία, χωρίς την εμπρηστική ρητορεία των προκατόχων τους.

Οι τακτικές συναντήσεις τους στο περιθώριο των Συνόδων Κορυφής μπορεί να μην
εξομάλυναν όλες τις διαφορές, αλλά σίγουρα συνετέλεσαν στην άμβλυνσή τους.