ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το τέλος του αιώνα καθημερινά

Βαρέθηκα και ούτε καν έχουμε αρχίσει καλά καλά. Όλα αυτά με το τέλος του
αιώνα, με την αλλαγή της εποχής, με το σοκ που θα πάθουν τα κομπιούτερ (πριν
το πάθουμε εμείς), με τα αφιερώματα στον αιώνα που φεύγει και σ’ αυτόν που
έρχεται. Τι κερδίσαμε, τι χάσαμε και τι μας μένει να πορευόμαστε από εδώ και
πέρα. Βαρέθηκα κι είμαστε μόνο στην αρχή, έτσι καθώς πλησιάζουμε στο
σταυροδρόμι, καταφαγωμένο όπως είναι από μίντια, προφήτες, ενώσεις καταναλωτών
και προσφορές. Έτοιμη ­ αν ήταν του χαρακτήρα μου και αν, όπως φαντάζομαι, δεν
υπήρχε ­ να ιδρύσω τον σύλλογο όσων θέλουν να περάσουν στην επόμενη χρονιά
χωρίς τυμπανοκρουσίες και extra large απολογισμούς. Μα αυτό θέλει όλος ο
κόσμος. Να κάνει πίσω και να θυμηθεί, να ανακηρύξει τους πρωταθλητές του και
να εκτονωθεί. Μετά θα αρχίσει πάλι από την αρχή. Αν δεν έχει εξαντληθεί ως
τότε. Ως τότε υπομονή. Η τελική ευθεία προς το τέλος του αιώνα μοιάζει με την
παράταση σε ισόπαλο αποτέλεσμα, ατελείωτη, ιδίως αν έχει σκοράρει η ομάδα σου
και ο διαιτητής κρατάει καθυστερήσεις. Το τέλος του αιώνα σε κυνηγάει
καθημερινά, μην τυχόν και ξεχαστείς πως η εποχή αλλάζει κι αν δεν αλλάξει κάτι
από μόνη της, πρέπει κάτι να κάνεις κι εσύ. Ενώ βρίσκεσαι σε αναμονή, σαν να
μη μεσολαβεί τίποτε άλλο, σαν να παίζονται τώρα διαφημίσεις. Τα πρόσωπα του
αιώνα, τα γεγονότα του αιώνα, τα στυλ του 2000. Δουλειά δεν είχαμε, δουλειά
βρήκαμε. Σε λίγο θα συναντήσετε τον καινούργιο σας εαυτό. Το θέλουμε ή όχι
μπαίνουμε σε έναν αγώνα με τον χρόνο, συντονισμένοι όλοι σε μια αντίστροφη
μέτρηση. Αν όλα αυτά ως εδώ είναι το πρώτο πιάτο, δεν θα αντέξουμε το κυρίως
που έρχεται όπου να ‘ναι. Να περάσουμε κατευθείαν στο επιδόρπιο που θα
σερβιριστεί, υποθέτουμε, μετά την αλλαγή. Προς το παρόν, όπως λέμε τέτοιον
καιρό, καλό καλοκαίρι. Και κουβέντα για τ’ άλλα.