ΔΡΟΜΟΙ

Δεκατέσσερις…

… Ήταν όλοι τους από μια οικογένεια. Και σκοτώθηκαν όλοι τους προχθές από
έναν αμερικανικό πύραυλο. Μέσα στο σπίτι τους. Εκεί κοντά δεν υπήρχαν
στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Στις αρχές του μήνα, άλλοι τόσοι άνθρωποι
σκοτώθηκαν όταν έπεσε μια βόμβα σε ένα χριστιανικό μοναστήρι του τέταρτου
αιώνα. Πού; Στο Ιράκ. Μακριά. Τόσο που δεν φτάνει στη Δύση και στα δυτικά μέσα
ενημέρωσης το βουητό από τις βόμβες και τους πυραύλους της Βρετανίας και των
ΗΠΑ που πέφτουν ακατάπαυστα, καθημερινά, πάνω στα κεφάλια των Ιρακινών. Τον
ακούνε μόνο κάποια ευαίσθητα αυτιά, όπως του Τζον Πίλτζερ στην «Γκάρντιαν».

Η γενοκτονία…

… που συντελείται στο Ιράκ έχει πια γίνει ρουτίνα. Στον αέρα, την έχουν
αναλάβει τα βρετανικά και τα αμερικανικά αεροπλάνα. Στο έδαφος, οι οικονομικές
κυρώσεις ολοκληρώνουν την καταστροφή. Ο ΟΗΕ λέει ότι «το ηθικό, το οικονομικό
και το πολιτικό κύρος των κυρώσεων που έχει επιβάλει η διεθνής κοινότητα
αμφισβητείται από έναν τραγικό αριθμό: από τον Αύγουστο του 1990, 567.000
παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους στο Ιράκ λόγω των κυρώσεων». Δηλαδή, τέσσερις
φορές περισσότερα από όσα στη Χιροσίμα.

Απάνθρωπα…

… είναι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, λέει ο Πίλτζερ. Βλέπουν «καλά» θύματα και
«κακά», ανάλογα με τον βαθμό της δυτικής ενοχής. Από τότε που έγινε ο «δίκαιος
πόλεμος» στα Βαλκάνια, περισσότεροι από 170.000 Σέρβοι «εκκαθαρίστηκαν» από τα
σπίτια τους στο Κοσσυφοπέδιο, το ίδιο όπως είχαν προηγουμένως «εκκαθαριστεί»
και οι αλβανόφωνοι. Τόσοι περίπου ήταν και οι Σέρβοι που είχαν εκτοπιστεί από
την Κράινα, πριν από επτά χρόνια, από το κροατικό καθεστώς και τους
Αμερικανούς υποστηρικτές του. Τώρα είναι θύματα της εκστρατείας εθνικού μίσους
του ΝΑΤΟ. Είναι όλα αυτά ειδήσεις; Ίσως. Μα οι «τυμπανιστές του πολέμου» σωπαίνουν.

Η αλήθεια…

… πίσω από όλα αυτά, που ο Χάρολντ Πίντερ ονομάζει «βάθος της ντροπής»,
είναι ότι τα χιλιάδες αθώα θύματα του πολέμου του ΝΑΤΟ, Σέρβοι και
αλβανόφωνοι, θα ήταν σήμερα ζωντανοί, αν οι ηγέτες της Δύσης δεν είχαν
κλωτσήσει τρεις ευκαιρίες που τους είχαν δοθεί για ειρήνη. Οι δύο ήταν στο
Ραμπουγιέ. Μα όταν οι Σέρβοι ήταν έτοιμοι να τα δώσουν σχεδόν όλα, οι ΝΑΤΟϊκοί
τους ζήτησαν τα πάντα. Η τρίτη ευκαιρία ήταν στις 23 Μαρτίου, όταν η
γιουγκοσλαβική Βουλή ζήτησε διπλωματική λύση με αυτονομία του Κοσσυφοπεδίου.
Όλα αυτά έμειναν άγνωστα στο δυτικό κοινό. Όπως και ο πλήρης κατάλογος με τους
στόχους του ΝΑΤΟ. Δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Γιατί δεν δείχνει «λάθη», αλλά μια
προσχεδιασμένη εκστρατεία κατατρομοκράτησης του άμαχου πληθυσμού: νοσοκομεία,
σχολεία, παιδικοί σταθμοί, κατοικίες, εργοστάσια, αγορές, εκκλησίες,
μοναστήρια. Όλοι στόχοι που οι ΝΑΤΟϊκοί έβαλλαν εναντίον τους με βόμβες
διασποράς. Πολλοί διακεκριμένοι δικηγόροι από διάφορες χώρες υποστηρίζουν ότι
δεν υπάρχει παρά ένας μόνο τρόπος για να γίνει αξιόπιστη η δίωξη του
Μιλόσεβιτς (φωτ.) για εγκλήματα πολέμου, ένας μόνο τρόπος για να αποδειχθεί
ότι δεν πρόκειται για «δικαιοσύνη του νικητή»: να ασκηθεί δίωξη και κατά του
Κλίντον, του Μπλερ, του Ρόμπερτσον και του Κουκ. Έχουν ήδη ετοιμάσει και τη
σχετική αγωγή. (Μπορεί η γενοκτονία στο Ιράκ να μην είναι είδηση για τη Δύση,
αλλά αυτό σίγουρα είναι).