ΠΡΟΣΩΠΑ «Πουθενά χωρίς το βιολί μου»

Βανέσσα Μέη. Από τους δημοφιλέστερους σολίστες στον κόσμο

Κλασική βιολονίστρια με «στάτους» ροκ σταρ, η Βανέσσα Μέη είναι στα 20 της από
τους δημοφιλέστερους σολίστες στον κόσμο. Τα άλμπουμ της έχουν πουλήσει
τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα και, πέντε χρόνια αφότου άρχισε τη σταδιοδρομία
της, είναι περιζήτητη. Τώρα προσπαθεί να τηρήσει ένα εντατικό πρόγραμμα
συναυλιών σ’ όλο τον κόσμο και παράλληλα να βρει χρόνο να γράψει νέο υλικό για
το επόμενο άλμπουμ της. Ο χρόνος για τον εαυτό της είναι είδος πολυτελείας εν ανεπαρκεία.

Πέρυσι, διηγείται στη βρετανική «Εξπρές», αποφάσισε να παρατήσει τα πάντα για
ένα διάστημα και να κάνει διακοπές στην Αργεντινή και την Καραϊβική. Τις
πρώτες επτά νύκτες έκλαιγε κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, επειδή της έλειπε… το
βιολί της. «Σας δίνω τον λόγο μου, δεν το λέω για να κάνω εντύπωση», επιμένει.
«Έκλαιγα κάθε βράδυ. Ουδέποτε είχα αισθανθεί έτσι. Από οκτώ ετών ονειρευόμουν
να κάνω ένα διάλειμμα, αλλά όταν τελικά το έκανα, έμοιαζε αφύσικο. Τώρα δεν
πάω πουθενά χωρίς το βιολί μου. Δεν θα το άντεχα».

Από μικρό κορίτσι, η Βανέσσα περνούσε τρεις ώρες την ημέρα, καθημερινά, παρέα
με το βιολί της και δασκάλους μουσικής. Ήταν δύσκολο να κάνει φιλίες και,
καθώς είναι μοναχοπαίδι, μοναδικός της σύντροφος ήταν το όργανο που τελικά την
δόξασε. Η μητέρα της είναι από τη Σιγκαπούρη, ο πατέρας της από την Ταϊλάνδη
και η Βανέσσα έφτασε στη Βρετανία σε ηλικία τεσσάρων χρόνων. Οι γονείς της
χώρισαν λίγο μετά και η μητέρα της παντρεύτηκε έναν άγγλο δικηγόρο, ο οποίος
υιοθέτησε τη Βανέσσα. «Ο πατέρας μου μού έλειπε τρομερά όταν ήμουν παιδί, αλλά
τώρα όχι τόσο. Κι ο ίδιος παραδεχόταν ότι δεν ήταν πραγματικά ικανός να γίνει
πατέρας. Ήταν πάντα λίγο παιδί κι ο ίδιος». Δυσκολότερο ήταν να μεγαλώσει
χωρίς αδέλφια, κάτι που της δημιούργησε μια αίσθηση απομόνωσης. «Από μικρή
καθόμουν στο τραπέζι με τους γονείς μου και έλεγα ότι είμαι ολομόναχη στον
κόσμο, σαν κλεισμένη σ’ ένα είδος κάψουλας. Από κάποιες πλευρές αυτό ήταν καλό
για μένα. Μού έδωσε μια αίσθηση εσωτερικής ανεξαρτησίας, αλλά πρέπει να ήταν
πολύ δύσκολο για τους γονείς μου…. Μπορούσα να καθήσω εντελώς ακίνητη επί
πέντε λεπτά και αισθανόμουν να μεταφέρομαι σε άλλη διάσταση, σε άλλο κόσμο».

Μερικές φορές έχει ακόμη αυτή την αίσθηση, αλλά το έχει αποδεχθεί. «Δεν με
φοβίζει. Έρχεσαι στον κόσμο μόνος σου, φεύγεις μόνος σου και στο ενδιάμεσο
πρέπει να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος με τον εαυτό σου». Και ίσως αυτή η
αίσθηση απομόνωσης είναι που της επιτρέπει να συνδέεται με τους άλλους μέσω
της μουσικής της μ’ έναν τρόπο που πιστεύει πως δεν θα μπορούσε να πετύχει διαφορετικά.