Θα παλέψω σκληρά

Ο Παπακώστας σε παρουσίαση αγώνα του στο ΟΑΚΑ, πάντα έτοιμος να δώσει τον καλύτερο εαυτό του

Ασφαλώς, δεν θα είναι πάρα πολλοί οι αθλητές υψηλού επιπέδου που θα πάρουν
μέρος στο 7ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Σεβίλλης χωρίς να έχουν ούτε έναν
αγώνα στα πόδια τους, αλλά ο Λάμπρος Παπακώστας είναι συνηθισμένος να μετέχει
τις περισσότερες φορές σε μεγάλες διοργανώσεις με προβλήματα τραυματισμού.

Εν τούτοις ο Παπακώστας είναι αισιόδοξος για κάτι καλό και ­ λίγο πριν από την
αναχώρηση, σήμερα, στην ισπανική «πρωτεύουσα» του παγκόσμιου στίβου για το
δεκαήμερο 20-29 Αυγούστου ­ βλέπει τη θετική πλευρά:

«Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι το ότι έχω ξεπεράσει εντελώς, έχω
ξεχάσει μπορώ να πω, το πρόβλημα στον αχίλλειο τένοντα. Είμαι εντελώς καλά και
αν δεν είχα αυτή τη θλάση πριν από λίγον καιρό, θα είχα κάνει και κάποιους
αγώνες. Όμως δεν φοβάμαι να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες του αγώνα και νομίζω
ότι τη μεγαλύτερη σημασία έχει ο προκριματικός, αφού θα πρέπει να περάσω ένα
ύψος πάνω από τα 2,24 μ. για να μπω στον τελικό. Θα παλέψω σκληρά».

Ένας αθλητής με μεγάλη διάρκεια στο προσκήνιο, από το 1990 έως το 1997, δεν
φοβάται τυχόν πικρά σχόλια σε περίπτωση αποτυχίας; Ο Λάμπρος έχει τη δική του
φιλοσοφία: «Προσωπικά πηγαίνω στη Σεβίλλη επειδή πιστεύω στον εαυτό μου, αλλά
και για έναν άλλο λόγο, αφού κυριότερος στόχος μετά την απώλεια χρόνου, λόγω
του τραυματισμού, είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Σίδνεϊ. Εκεί ευελπιστώ ότι
όλα θα πάνε καλά και θα ξαναβρεθώ σε πολύ καλή κατάσταση».

Από τους αγαπημένους της «παρέας του ύψους» για τον Λάμπρο Παπακώστα ο Σέρβος πρωταθλητής Ευρώπης Ντραγκούτιν Τόπιτς

Είναι λοιπόν και για τους πρωταθλητές ενός αθλήματος με αρκετά μεγάλα
γεγονότα, όπως ο στίβος, οι Ολυμπιακοί Αγώνες με διαφορά η μεγαλύτερη
διοργάνωση; Ο Παπακώστας απαντά αυθόρμητα: «Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις
άλλες μεγάλες διοργανώσεις, οι Ολυμπιακοί Αγώνες πιστεύω ότι είναι το κάτι
άλλο για όλους τους αθλητές ανεξαιρέτως. Και φυσικά όλοι έχουν το μυαλό τους
σ’ αυτούς αρκετόν καιρό πριν, ακόμη και όταν προετοιμάζονται για Ευρωπαϊκό ή
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που προηγείται χρονικά».

Οι μεγάλες στιγμές για τον Λάμπρο Παπακώστα μετά το ασημένιο μετάλλιο στο
Παγκόσμιο Εφήβων του 1988 στον Καναδά και τον εφιάλτη της Βαρκελώνης (ήταν ο
καλύτερος στον κόσμο με 2,36 μ. και σημαιοφόρος της Ελλάδας, αλλά δεν
προκρίθηκε στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων) ήταν τα ασημένια μετάλλια στα
Παγκόσμια Πρωταθλήματα Κλειστού 1995 και 1997 και η 6η θέση στους Ολυμπιακούς
της Ατλάντα και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας.

Ο Λάμπρος Παπακώστας στοχεύει να περάσει ψηλά τον πήχυ και στη Σεβίλλη

«Αυτά αποτελούν παρελθόν και ειδικά τα άσχημα με τη βελτίωση που πέτυχα στην
ψυχολογία μου. Χάρη στη βοήθεια της γιόγκα τα ξεπέρασα και τα ξέχασα. Για μένα
ο πρωταθλητισμός εδώ και πολλά χρόνια είναι τρόπος ζωής που δεν με κουράζει
και δεν με αγχώνει, αφού ταιριάζει με την υπόλοιπη ζωή μου».

Του υπενθυμίζουμε ότι ίσως είναι φορτωμένος και με άλλες ασχολίες, όπως τη
συμμετοχή του στον Σύλλογο Ελλήνων Ολυμπιονικών και στον Παγκόσμιο Σύλλογο
Ολυμπιονικών, για να μας αφοπλίσει επιμένοντας στη φιλοσοφία του: «Υπάρχει
χρόνος για όλα, ακόμη και για τους πρωταθλητές εν ενεργεία, όταν θέλουν να
βοηθήσουν σε ένα υψηλό κοινωνικό σκοπό, όπως αυτόν που οφείλουν να έχουν οι
Ολυμπιονίκες. Εξάλλου η ζωή είναι όπως ο αθλητισμός. Πρέπει να ξεπερνούν όλοι
τον εαυτό τους κάνοντας προσωπικά ρεκόρ στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής
τους, της συμπεριφοράς τους, στην κοινωνική προσφορά».

ΜΕΤΑΛΛΙΑ: Πιο κοντά οι Γκατσιούδης, Θάνου, Ξάνθου, Βασδέκη, Κελεσίδου, Τσιαμήτα

Ο ελληνικός στίβος είναι ψηλότερα από ποτέ

Ο Λάμπρος Παπακώστας θεωρεί ότι ο πρωταθλητής έχει και κοινωνικό ρόλο

ΑΝ Ο ΛΑΜΠΡΟΣ Παπακώστας είναι αισιόδοξος για τον εαυτό του ότι μπορεί κάτι
καλό στη Σεβίλλη παρά τα προβλήματα τραυματισμού της τελευταίας διετίας, για
την ελληνική αποστολή είναι ακόμη πιο σίγουρος ότι θα ανταποκριθεί στις
απαιτήσεις και τις δυνατότητες αρκετών αθλητών και θα επιστρέψει με διακρίσεις.

Αποφεύγει πάντως να πει ποια ονόματα θεωρεί επικρατέστερα και εξηγεί:
«Προβλέψεις δεν μπορούν να γίνουν εκ του ασφαλούς στον στίβο για το ποιοι θα
είναι οι πρώτοι ή ποιοι θα ανεβούν στο βάθρο. Όμως νομίζω ότι όλοι, ειδικοί ή
απλοί φίλαθλοι θα συμφωνούν ότι εκείνοι που έχουν τις καλύτερες θέσεις στη
λίστα των επιδόσεων της χρονιάς είναι πιο κοντά στο βάθρο.

Προσωπικά πιστεύω ότι μπορούν μετάλλιο όλα τα παιδιά αυτά που έχουν τις
καλύτερες θέσεις και επιδόσεις, όπως Θάνου, Ξάνθου, Γκατσιούδης, Τσιαμήτα,
Βασδέκη, Κελεσίδου, Τζελίλη. Όμως είναι δύσκολο να πετύχουν όλοι, ενώ δεν
αποκλείεται κάποιοι με λιγότερες πιθανότητες να κάνουν την έκπληξη».

Στο ερώτημα αν οι μεγάλες προοπτικές δημιουργούν ένα βάρος που δυσκολεύει τις
προσπάθειες, ο Καρδιτσιώτης πρωταθλητής είναι ξεκάθαρος: «Σε κάποιο βαθμό
συμβαίνει αλλά έχουν μάθει πλέον οι Έλληνες πρωταθλητές να ζουν με αυτό το
άγχος.

Πιστεύω ότι όλοι συμφωνούν ότι ο ελληνικός στίβος είναι ψηλότερα από ποτέ και
δεν θα αλλάξει αυτό ακόμη και σε περίπτωση μεγάλης αποτυχίας».