Η αναγνώριση των πτυχίων

Από νομική, κοινωνική και επαγγελματική σκοπιά τα πράγματα συνηγορούν υπέρ
της άμεσης αναγνώρισης των πτυχίων Νομικής των ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων,
γράφει ο κ. Ευάγγελος Στασινόπουλος, ασκούμενος δικηγόρος ΔΣΑ, και προσθέτει:

«Το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο για την αναγνώριση τίτλων σπουδών της αλλοδαπής
πάσχει από πολλές ατέλειες και ελλείψεις, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να
διαιωνίζεται· από τη μία πλευρά λειτουργούν στην Ελλάδα παραρτήματα πολλών
Πανεπιστημίων του εξωτερικού, γενικώς αναγνωρισμένων, που δραστηριοποιούνται
μάλιστα μέσω διαφημιστικών καταχωρήσεων στον Τύπο, και από την άλλη οι
αρμόδιοι φορείς νίπτουν τας χείρας τους τηρώντας σιγή ιχθύος, όταν οι νέοι που
έχουν σπουδάσει σε αυτά ζητούν ισότιμη μεταχείριση.

Για τις νομικές σπουδές εναπόκειται στους Δικηγορικούς Συλλόγους, Νομικά
Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, να καθορίσουν ποιους θα δεχτούν στους κόλπους τους
και σε ποιους θα κλείσουν τις θύρες τους.

Η εξαγγελία της Ένωσης Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων αναφέρεται σε επίπονες
διαδικασίες απόκτησης πτυχίου Νομικής από ελληνικά Πανεπιστήμια,
παραγνωρίζοντας, μάλλον αθέλητα, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όσοι
εγγράφονται σε τμήματα ευρωπαϊκών νομικών σχολών (γλώσσα, μετάβαση στο
εξωτερικό, αυστηρές εξετάσεις κ.λπ.). Προσωπικά έχω αποφοιτήσει από το Τμήμα
Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, γνωρίζω όμως τα προβλήματα που έχουν
αντιμετωπίσει πολλοί νέοι οι οποίοι ακολούθησαν τη διέξοδο του ευρωπαϊκού
Πανεπιστημίου, λόγω του άδικου κατά γενική ομολογία συστήματος των πανελληνίων
εξετάσεων που ωθεί ένα μεγάλο ποσοστό αποτυχόντων, συχνά για λίγα μόρια, σε
παρόμοιες λύσεις.

Ο τρόπος εξάλλου λειτουργίας των ελληνικών νομικών σχολών με αυτές του
εξωτερικού είναι συγκρίσιμος όχι μόνον από πλευράς υλικής υποδομής και
κτιριακών εγκαταστάσεων (βιβλιοθήκες, αναγνωστήρια, φοιτητικές εστίες), αλλά
και σε θέματα όπως αυτά της “αιώνιας” φοίτησης (φοιτητής επί πτυχίω, δηλαδή
πέμπτο έτος και άνω, μπορεί να “χρωστά” μαθήματα του πρώτου κ.λπ. έτους),
χαρακτηριστικό των ελληνικών Πανεπιστημίων, του ενός συγγράμματος και του
χρόνου διανομής του, των υπεράριθμων ακροατηρίων κ.λπ.

Για τον θεσμό της άσκησης τα πράγματα είναι ακόμη πιο δυσοίωνα. Όλοι οι
δικηγόροι γνωρίζουν την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο των ασκουμένων:
φθηνή παροχή εργασίας με εξαντλητικούς συχνά ρυθμούς, πενιχρότατες αποδοχές
των ασκουμένων, έλλειψη ουσιαστικής κατάρτισης, “τυπικές” πολλές φορές
παραστάσεις στα δικαστήρια, αλλά και δυνατότητα περαίωσης της άσκησης
παράλληλα με τη στρατιωτική θητεία ή με ένα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό.

Αυτή την άσκηση περιφρουρούμε αποκλείοντας τους παραπάνω πτυχιούχους; Μόνο μία
ριζική αναθεώρηση της άσκησης θα επιφέρει αφομοίωση, αν αυτό είναι το
πρόβλημα, της κατηγορίας αυτής πτυχιούχων στο ελληνικό νομικό σύστημα, αλλά
και θα ξεκαθαρίζει το τοπίο για το ποιοι επιθυμούν πράγματι την ενασχόληση με
τη δικηγορία».