Αξίζουν μια ευκαιρία

Ο Γιώργος Διαμαντόπουλος προτίμησε τον Πανιώνιο από τον ΠΑΟ λόγω της πληθώρας μεγάλων ονομάτων στους «πράσινους», γεγονός που θα περιόριζε στο ελάχιστο τον χρόνο συμμετοχής του

ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ των εθνικών ομάδων (ανδρών και εφήβων) φαίνεται πως
προβληματίζουν μόνο την ελληνική ομοσπονδία. Οι ομάδες της Α1 έκαναν την
έρευνα αγοράς τους και αφού «διέγραψαν» τα ονόματα των Ελλήνων παικτών,
προχώρησαν στην απόκτηση κοινοτικών, αλλά και ξένων.

Πριν από 12 χρόνια το μπάσκετ μονοπωλούσε το ενδιαφέρον του κοινού χάρη ­
πρώτα ­ στην εθνική ομάδα. Και οι τότε μεγάλοι παίκτες (Γκάλης, Γιαννάκης,
Φασούλας, Χριστοδούλου) απέκτησαν τα μεγάλα συμβόλαια, αφού προσέφεραν.
Σήμερα, όλα μοιάζουν διαφορετικά. Κατά κύριο λόγο, οι Έλληνες παίκτες
εξασφαλίζουν ένα καλό συμβόλαιο και στη συνέχεια, οι ομάδες αναμένουν την
επιτυχία της επένδυσής τους. Όμως, με αυτή τη συλλογιστική ούτε η Εθνική
μπορεί να βοηθηθεί ούτε γενικότερα το ελληνικό μπάσκετ. Μοιραίως, έρχονται οι
κοινοτικοί (κάποιοι από αυτούς κοστίζουν φθηνότερα και αποδίδουν περισσότερα)
και έτσι, αρχίζουν οι… γκρίνιες. Κι ας μην κρυβόμαστε, παίκτες όπως ο Γκάλης
και ο Γιαννάκης δεν υπάρχουν πλέον στα γήπεδα.

Άλλαξαν πλεύση

Είναι αλήθεια ότι αρκετές ομάδες διαφορετικές σκέψεις διατύπωναν τον Μάιο,
αλλά στην πορεία διαπιστώθηκε αλλαγή πλεύσης. Η προσπάθεια «ελληνοποίησης» του
έμψυχου δυναμικού που στόχευσαν δεν στέφθηκε με επιτυχία. Όπως, για
παράδειγμα, ο Ολυμπιακός.

Έως προχθές, οι «ερυθρόλευκοι» είχαν μείνει με την ελπίδα απόκτησης ενός μόνο
παίκτη από τον ελληνικό χώρο, του Γιώργου Σιγάλα. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη και
την αποχώρηση του Παναγιώτη Φασούλα, η αντιστοιχία Ελλήνων-κοινοτικών,
παραμένει η ίδια. Άντε, να βρει λίγο παραπάνω χρόνο συμμετοχής, ο Βασίλης Σούλης.

Πανάκριβοι οι διεθνείς

Οι διεθνείς, είτε με την ομάδα των ανδρών είτε με αυτή των εφήβων, είχαν την
εντονότερη κίνηση. Όμως, οι δυσκολίες για την απόκτησή τους ήταν πολλές. Στην
αρχή του καλοκαιριού, τα πρώτα ονόματα στην αγορά ήταν ο Γιώργος Καράγκουτης,
ο Γιώργος Τσαρτσαρής, ο Γιώργος Διαμαντόπουλος, ο Γιάννης Σιούτης, ο Χρήστος
Μιριούνης. Αυτοί οι παίκτες ήταν (ο καθένας για διαφορετικούς λόγους) πιο
εύκολο να μετακινηθούν. Ακολουθούσαν κάποιοι άλλοι, όπως ο Γιάννης Γιαννούλης,
ο Λάζαρος Παπαδόπουλος, ο Παναγιώτης Λιαδέλης, η μετακίνηση των οποίων ήταν
εξαιρετικά δύσκολη. Ο Γιάννης Ιωαννίδης ήθελε στον Ολυμπιακό, τόσο τον
Γιαννούλη όσο και τον Λάζαρο Παπαδόπουλο. Πώς όμως ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να
παραχωρήσει τον βασικό του (πέρυσι) σέντερ; Ακόμα και ο Ηρακλής προσπαθεί να
δημιουργήσει την ομάδα γύρω από τον πλέον εξελίξιμο Έλληνα σέντερ. Όπως
γίνεται κατανοητό, ακόμα κι αν οι ομάδες δέχονταν να διαπραγματευθούν αυτούς
τους παίκτες, η μετακίνησή τους θα ξεπερνούσε το μισό δισ. δρχ. Η μεταγραφή
του Γιώργου Καράγκουτη στον Παναθηναϊκό έγινε στην κυριολεξία την τελευταία
στιγμή και μάλιστα όταν ο διεθνής φόργουορντ είχε σχεδόν «τσεκάρει» τα
εισιτήρια για την Ισπανία, έχοντας συμφωνήσει με την Ταουγκρές.

Στο τέλος, όμως, δεν είπε όχι στα 280 εκατ. του Παύλου Γιαννακόπουλου. Όσο για
τον Καράγκουτη είχε την ευκαιρία να υπογράψει ένα πολύ καλό συμβόλαιο για τα
επόμενα τέσσερα χρόνια. Και όμως, ο Παναθηναϊκός είχε δεύτερη επιλογή τον
διεθνή φόργουορντ. Κινήθηκε σοβαρά για την απόκτησή του μόνον όταν ο Παύλος
Γιαννακόπουλος αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να χαριστεί άλλο στα… τερτίπια τού
Γκρεγκόρ Φούτσκα.

Η μεταγραφή του Τσαρτσαρή, από τη Νήαρ Ηστ στο Περιστέρι, άγγιξε τα 600 εκατ.
δρχ. (!), ενώ συνολικά 500 εκατ. θα στοιχίσει στον Πανιώνιο η αμοιβή του
Παπάγου και το συμβόλαιο του Γιώργου Διαμαντόπουλου για τα επόμενα τέσσερα
χρόνια. Δύο παίκτες που θεωρούνται σημαντικά κεφάλαια για το ελληνικό μπάσκετ.

Το «σίριαλ» Σιούτη

Ο Γιώργος Καράγκουτης εντάχθηκε στο έμψυχο δυναμικό του ΠΑΟ λίγο πριν αναχωρήσει για την Ισπανία και την Ταουγκρές και αφού η υπομονή των πρωταθλητών είχε εξαντληθεί με τη στάση του Γκρεγκόρ Φούτσκα

Ο Πανιώνιος αποδείχτηκε το «λιμανάκι» για τον Γιάννη Σιούτη, τον καλύτερο ίσως
πλέι μέικερ του τελευταίου ελληνικού πρωταθλήματος.

Ο πρώην παίκτης του Άρη μίλησε με Ολυμπιακό, με ΠΑΟΚ, αλλά φαίνεται ότι ο
τραυματισμός του τον Μάιο ήταν ανασταλτικός παράγοντας.

Ακόμα και ο Παναθηναϊκός, που αναζητούσε κάποιον περιφερειακό (σύμφωνα με τις
επιταγές του Ζέλικο Ομπράντοβιτς), προτίμησε τη δαπανηρή (και φανταχτερή) λύση
του Οντέντ Κάτας.

Ένας Ιταλός προπονητής, ο Αντρέα Ματζόν, αποφάσισε να εμπιστευτεί την
περιφέρεια του Πανιωνίου σε ελληνικά χέρια, αφού έδωσε το «Ο.Κ.» και για την
απόκτηση των Παπαλουκά (Δάφνης) και Γ. Κακιούζη (Ιωνικού Ν.Φ.).

Ένας παίκτης που «ταλαιπωρήθηκε» μέχρι να βρει αυτό που έψαχνε ήταν ο Χρήστος
Μιριούνης. Ικανότατος φόργουορντ, δεν προτιμήθηκε όμως από τους μεγάλους
(Ρότζερς σε Παναθηναϊκό, Τζος Γκραντ σε Ολυμπιακό, η ΑΕΚ αναζητεί κοινοτικό
για αυτή τη θέση) και πριν από λίγες ημέρες προτίμησε τον Άρη. Είναι
ενδεικτικό ότι δύο παίκτες που συνήθως πρωταγωνιστούσαν στον Απόλλωνα Πατρών,
ο Γιάννης Μολφέτας και ο Νίκος Βετούλας επίσης ταλαιπωρήθηκαν αυτό το
καλοκαίρι. Ο Βετούλας «έκλεισε» τελικά στον ΠΑΟΚ, ενώ ο Μολφέτας είναι ακόμη
στην αναμονή.

Ταλέντο για πάγκο

Το ερώτημα είναι βέβαια τι γίνεται με τους υπόλοιπους. Στην ΑΕΚ, η παρουσία
των Κορωνιού, Χατζή στην περιφέρεια δεν εμπόδισε τον Ντούσαν Ίβκοβιτς να
επιλέξει και έναν κοινοτικό (τον Άγγλο Χάνσελ). Η ΑΕΚ προσπαθεί να «επενδύσει»
με την απόκτηση του 17χρονου Νίκου Ζήση, πρώτου σκόρερ στο Ευρωπαϊκό
Πρωτάθλημα Παίδων, στη Σλοβενία.

Στον Παναθηναϊκό, οι Φώτσης και Μάγλος θα πρέπει πρώτα να «αντιμετωπίσουν»
τους συμπαίκτες τους (Ρότζερς, Μπερκ) για να αγωνιστούν, ενώ ο Καλαϊτζής θα
έχει μπροστά του Κάτας, Τζεντίλε και Κοχ.

Η πιο συνηθισμένη δικαιολογία για τις εθνικές ομάδες είναι η έλλειψη χρόνου
συμμετοχής στο Πρωτάθλημα. Οι Έλληνες παίκτες έχουν μεν το βάρος της αποτυχίας
στη Ντιζόν, όμως θα πρέπει επιτέλους να βρουν τον τρόπο ώστε να πείσουν τα
αφεντικά τους στην Α1 ότι αξίζουν καλύτερης τύχης.

Οικονομικές απαιτήσεις

Η προσφορά στο γήπεδο σε συνδυασμό με την αγωνιστική βελτίωση, φέρνει και τις
ανάλογες οικονομικές απαιτήσεις. Ας μη ρίχνουμε τις ευθύνες αποκλειστικά στους
Σέρβους προπονητές (θεωρείται ότι δεν έχουν σε μεγάλη εκτίμηση τους Έλληνες
παίκτες), αφού και οι «δικοί» μας συνήθως προτιμούν την εύκολη (και σίγουρα
λιγότερο δαπανηρή) λύση των κοινοτικών.

Το φίλαθλο κοινό στην Ελλάδα δεν έχει ανταποκριθεί στην άφιξη τόσων
κοινοτικών, με αποτέλεσμα να αδειάζουν τα γήπεδα.

Κι αυτό έχει επιπτώσεις στα οικονομικά των ομάδων. Να θυμίσουμε την περίπτωση
της Ιταλίας, πριν από τέσσερα με πέντε χρόνια, όταν τα «μπάτζετ» των ομάδων
είχαν μειωθεί αισθητά.

Κι ας μην ξεχνάμε ότι, ακόμα και φέτος, αρκετές ομάδες (π.χ. Κίντερ)
προχώρησαν σε περικοπές.