ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αθόρυβος και στο τελευταίο ταξίδι

Τον γνωρίσαμε στα φοιτητικά μας χρόνια μέσα από τα βιβλία του. Αργότερα
διαβάζαμε τις σκέψεις του σε επιστημονικά περιοδικά. Τον συναντούσαμε σε
εκδηλώσεις υψηλής ποιότητας και ιδιαίτερου ενδιαφέροντος. Τον θάνατό του, τον
πληροφορηθήκαμε από τα αγγελτήρια των εφημερίδων. Και το βιογραφικό του
σημείωμα χρειάστηκε να το συντάξει ένας συνάδελφός του. Έτσι μας αφύπνισε. Δεν
έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες. Ούτε καν ειδησάριο στα ηλεκτρονικά μέσα δεν
ακούστηκε για τον θάνατό του.

«Δίδασκε την αρετή» και «ήταν ταμένος σε αξίες», είπε ο Γεώργιος Αλέξανδρος
Μαγκάκης, αποχαιρετώντας τον συνάδελφο και φίλο του Νίκο Παπαντωνίου. «Τον
πάντα σεμνό, σοβαρό, που έζησε χωρίς τυμπανοκρουσίες δημοσίων σχέσεων στην
τωρινή εποχή, την ευτελέστατα θορυβώδη. Τον πάντα σταθερό και αταλάντευτο σε
έναν κόσμο υπολογιστικά ταλαντευόμενο».

Σε έναν τέτοιο άνδρα άρμοζαν τα δάφνινα στεφάνια του Πανεπιστημίου. Και
περίσσευαν των πολιτικών, αν και διατέλεσε υπηρεσιακός υπουργός Δικαιοσύνης,
ως προσωπικότητα αδιάβλητη, και συνεπώς κατάλληλη για την ακέραιη διεξαγωγή εκλογών.

Στο εκκλησάκι της Παναγίτσας στο Φάληρο ήταν μόνο όσοι τον ήξεραν από την
Κατοχή, την Αντίσταση, τη δικτατορία, το Πανεπιστήμιο. Και φυσικά όσοι ήταν σε
θέση να τον εκτιμήσουν. Άλλοι εθεάθησαν ή έστειλαν στεφάνια μόνο στην κηδεία
της Ρίτας Σακελλαρίου, που γινόταν την ίδια ώρα στο Α’ Νεκροταφείο. Το Φάληρο
τους έπεφτε μακριά…