ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Σεξ – πυρ & VΙΡs

Καλοκαίρι. Θερινές διακοπές. Απελευθερώνεται το κρυμμένο μας πάθος και
συχνά πνίγεται σε βάθη και σε λάθη, αφού η απόδραση δεν συνοδεύεται από τάση
αυτοπροσδιορισμού αλλά ξοδεύεται σε περιττούς αυτοεπιδειξισμούς.

Πολλοί θέλουν να σου φέρονται / πρόστυχα

απαιτώντας ταυτόχρονα από σένα αφενός να είσαι αρκετά διακριτικός

κι αφετέρου να μην παίρνεις είδηση ότι είναι πρόστυχοι

G. Leopardi, Σκέψεις

Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας έχει οδηγήσει πολύ κόσμο στον δρόμο. Μερικοί
«δρομολόγησαν» πορείες και καταλήψεις εθνικών αρτηριών. Άλλοι «βγήκαν έξω»
λόγω ανεργίας, έλλειψης στέγης, αποκλεισμού.

Μερικοί όμως έγιναν «του δρόμου» για να μαζέψουν σεξ-εμπειρίες ή
σεξ-συνάλλαγμα. Μεσήλικοι, παιδιά, άντρες comme il faut, κυρίες της high
society κυνηγούν και κυνηγιούνται μεταξύ τους.

Περιοδικά, φιλμς, βιντεοκασέτες, γυαλιστεροί διανοούμενοι, προβάλλουν και
ντύνουν «εκ-φραστικά» την επιχείρηση αυτή.

Όλοι ψάχνουν το κορμί τους για να βρουν τη χαμένη τους ψυχή. Από τον Λευκό
Οίκο μέχρι το Internet κι από τη Σρι Λάνκα μέχρι τη Λάρισα το σεξ πουλάει και πουλιέται.

Σε λίγο θα ‘χουμε sex-πανεπιστημιακά τμήματα, sex-μόνιμες επιτροπές της
Βουλής, sex-παραρτήματα υποσιτισμένων αλλοδαπών γυναικών.

Όλα για την ηδονή της μιας στιγμής ή της μιας χρήσης. Το φαλλικό κενό φοβίζει
περισσότερο από τον άδολο έρωτα και τον βίαιο εκ πάθους θάνατο. Όλοι φακάτοι
και φευγάτοι.

Τώρα μάλιστα που με τα επιτεύγματα της γενετικής και της βιοτεχνολογίας η
έννοια «φύλο» σχετικοποιείται, θ’ αδράξουν οι επιτήδειοι επενδυτές την
ευκαιρία και θα διαφημίζουν ακίνδυνα ταξίδια σε unisex οπτικοακουστικούς
εικονικούς παραδείσους (με την τοποθέτηση ενός τσιπ πίσω από το αυτί ή με την
κατάποση ενός χαπιού).

Sex, business και videogames: το τρίπτυχο της ευτυχίας του 21ου αιώνα.

* Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη λαχτάρα των πολιτικών ν’ αναμειχθούν με την
«αριστοκρατία». Μερικοί μάλιστα δεν κρατάνε καν τα προσχήματα.

Όπου κότερο πλούσιου εφοπλιστή, βίλα μεγαλοεργολάβου ή ξενοδοχείο
(επιχορηγούμενου από τον ΕΟΤ) επιχειρηματία και να τους, κολλητούς, τάχατες
άνετους, καλοκαιρινούς, σινιέ, λες και είχαν παιδιόθεν προετοιμαστεί για τη
μεγάλη ζωή. Και οι μεν γόνοι πλουσίων πολιτικών οικογενειών και τζακιών
νομιμοποιούνται να κρατάνε επαφή με το σόι τους. Οι άλλοι όμως, τα γνήσια
«παιδιά του λαού», τα γεννήματα της γειτονιάς και της συνοικίας, τι έχουν
άραγε πάθει και μετεβλήθησαν σε «ουρά της άρχουσας τάξης»; Αν «διαπλέκονται»
(ανταλλάσσοντες πληροφορίες ­ εκ των ένδον ­ για το Χρηματιστήριο με ποσοστά
και μίζες) τότε να ‘ναι σίγουροι ότι κάποια στιγμή, με τον έναν ή τον άλλον
τρόπο, «θ’ αδειαστούν». Αν όμως πιστεύουν ότι το club των πλουσίων, που χρόνια
κυβερνάει αυτό τον τόπο, θα τους κάνει μέλη του (απλώς επειδή έτυχε να γίνουν
μέλη μιας κυβέρνησης) πλανώνται πλάνη μεγάλη. Αυτοί, όχι μόνο θ’ αδειαστούν
αλλά και θα γελοιοποιηθούν. Άλλωστε ποτέ κανείς δεν ανέβηκε σκαλιά με (κωλο)τούμπες.

* Η τέχνη είναι μια ανάγκη ψυχής. Το θέατρο, το τραγούδι, ο χορός, η ποίηση
μας εμ-ψυχώνουν αλλά και μας θωρακίζουν για ν’ αντισταθούμε στους καθημερινώς
επελαύνοντες βαρβάρους των θορύβων, των ηχείων, των εφέ, των αλλοπρόσαλλων εξ-αγγελιών.

Την τέχνη την αφουγκράζεσαι, την πλησιάζεις, την ακουμπάς, την αισθάνεσαι με
κλειστή την πόρτα του «κατ-έχειν» και με ορθάνοιχτα τα παραθύρια του «είναι» σου.

Κι όμως η καλοκαιρινή τέχνη στην Ελλάδα δεν επιτελεί ­ τουλάχιστον για τους
Έλληνες ­ αυτή τη «λειτουργία». Αποτελεί μια ακόμα ευκαιρία επίδειξης πλούτου,
σχέσεων, γνωριμιών, επαφών, meetings, κλεισίματος συμφωνιών, ακόμα και μικρο-συνωμοσιών.

Στα αρχαία μας θέατρα, στα θέατρα των βράχων, στις θερινές μας παραστάσεις δεν
παίζουν οι ηθοποιοί. Πρωταγωνιστές συνήθως είναι οι βεντέτες της πολιτικής,
οικονομικής, κοσμικής, τηλεοπτικής «σκηνής» (και των σχετικών παρασκηνίων), οι
οποίοι ποζάρουν, φωτογραφίζονται, κουτσομπολεύουν, δηλώνουν.

Όλα τα φώτα στραμμένα όχι προς το άσβεστο φως της τέχνης αλλά προς το εφήμερο
λαμπιόνι του star system.

Μόνο τα τοπικά πανηγύρια και μερικά αυθεντικά μπουλούκια μας θυμίζουν ότι
«υπάρχουμε» και χωρίς τα φλας. Πολιτισμός a la carte σε μια κοινωνία χωρίς
μπούσουλα και χάρτη.

ΥΓ: Η πλαστική (και επίπλαστη) επιβίωση των VIPs του 2000 βασίζεται στο
Viagra, το Internet και την Personal Security. Αυτό ονειρευόμασταν και αυτό θαυμάζουμε;

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.