ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κλείστε τα κινητά στα αεροπλάνα

Το αεροπλάνο που θα τον έφερνε κοντά της είχε τη γνωστή καθυστέρηση. Άλλωστε,
το αντίθετο θα τον παραξένευε. Βυθίστηκε στην πολυθρόνα του και τη σκέψη της
κι άρχιζε να παίζει με τα πλήκτρα του κινητού του για να σκοτώσει την ώρα της
αναμονής. Ένα ναι κι ένα όχι ήταν στην αρχή αυτή η ιστορία που μπήκε
αναπάντεχα στη ζωή του σαν δροσερό αεράκι. Τώρα που το ξανασκέφτεται, παρά την
αρχική φαινομενικά άρνησή της, πάντα του έστελνε κάποια μηνύματα. Μόνο που
ήταν διπλής ανάγνωσης και γι’ αυτό δύσκολο να τα αποκω-δικοποιήσει. Εδώ που τα
λέμε, υπήρχαν και αντικειμενικές δυσκολίες. Ο προσωπικός της χώρος έμοιαζε να
είναι κατειλημμένος και κάθε βεβιασμένη εκ μέρους του προσπάθεια για σύνδεση
μαζί της θα κινδύνευε να έχει την απάντηση που δεν ήθελε. Δεν είχε άλλη
επιλογή· θα περίμενε το δικό της σήμα, που υποπτευόταν ότι δεν θα αργούσε να
έρθει. Αυτή, άλλωστε, η στάση τού πρόσφερε ασφάλεια, του προκαλούσε ένταση και
απομάκραινε τον κίνδυνο της απόρριψης. Δεν είχε άδικο, όπως αποδείχθηκε. Αν
είχε, δεν θα βρισκόταν σήμερα σ’ αυτό το αεροδρόμιο, γι’ αυτό το ταξίδι, μ’
αυτήν την ­ πανάθεμά την ­ εταιρεία που ακόμα να αναγγείλει την αναχώρηση.
Συνέχισε να παίζει ­ νευρικά αυτή φορά ­ με τα πλήκτρα του κινητού. Κλήση,
κατειλημμένο, επανάληψη, ναι, όχι, σύνδεση, μήνυμα, αποστολή, ανάγνωση,
διαγραφή. Αυτό το τελευταίο δεν του πολυάρεσε. «Λες;», σκέφτηκε κι έσπευσε να
απενεργοποιήσει το κινητό του. Άλλωστε ανήκε πάντα στην κατηγορία όσων
υποστηρίζουν ότι ένα κινητό δεν μπορεί να καθορίζει τη ζωή μας…