[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μέσα στη γενική προχειρότητα, την έλλειψη σχεδιασμού και την απουσία
προγραμματισμού με την οποία διαμορφώθηκε η περιοχή της πρωτεύουσας, κυρίως
από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ύστερα, δεν είναι παράξενο που και το
ωραιότερο τμήμα της αφέθηκε να καταστραφεί από κάθε λογής κερδοσκόπους.

Ο λόγος για τις παραλίες του Σαρωνικού, από το Φάληρο μέχρι το Σούνιο, η
Παραλιακή, όπως είναι γνωστή στον πολύ κόσμο, που σήμερα παρουσιάζει όλα
εκείνα τα συμπτώματα και δείγματα που την καθιστούν ως μια από τις περισσότερο
προβληματικές περιοχές της πρωτεύουσας. Και ας έπρεπε ­ λόγω της φυσικής
ομορφιάς της ­ να είναι η βιτρίνα της πόλης, η διέξοδος των κατοίκων της για
ξεκούραση, κολύμπι, άθληση και ψυχαγωγία.

Αντ’ αυτών, η περιοχή κατάντησε περίπου απαγορευμένη για τον πολύ κόσμο και
τώρα, με δεκάδες χρόνια καθυστέρηση και με σπασμωδικά, αστυνομικού χαρακτήρα,
μέτρα, γίνεται κάποια προσπάθεια να περισωθεί, άραγε, τι;

Γιατί όσο και αν τα κάθε μορφής, ποιότητας, γούστου και κοινωνικής βαθμίδας
κέντρα διασκέδασης που αναπτύχθηκαν εκεί αποτελούν ένα σοβαρό πρόβλημα,
σίγουρα δεν είναι ούτε το σοβαρότερο ούτε το μόνο. Η Παραλιακή έχει υποστεί
τόσα δεινά που τα κέντρα διασκέδασης μοιάζουν πταίσματα.

Πού δημιουργήθηκαν αυτά τα κέντρα; Μα στους ελεύθερους χώρους που θα έπρεπε να
είναι πάρκα αναψυχής, χώροι άθλησης, παιδικές χαρές, οργανωμένοι χώροι
συνάθροισης των πολιτών, όπως συμβαίνει σε όλες τις πόλεις του κόσμου. Και
αφού δεν έγιναν αυτά, φυσικό ήταν να τους καταλάβουν (καταπατήσουν εννοώ) οι
ιδιώτες και να δημιουργήσουν τη σημερινή απαράδεκτη εικόνα. Και να ‘ταν μόνο
αυτό; Είναι τα κέντρα διασκέδασης τα μόνα παράνομα κτίσματα; Όχι βέβαια.
Εκατοντάδες έως και χιλιάδες βίλες, ξενοδοχεία πάνω στο κύμα, παράνομες
περιφράξεις, μπαζώματα (κρατικά και από επιτήδειους, τώρα μάλιστα ετοιμάζονται
και άλλα για τις ανάγκες ­ λέει ­ της Ολυμπιάδας), ιδιωτικές περιοχές κ.λπ.
έχουν μετατρέψει την Παραλιακή σε γκέτο ορισμένων και απαγορευμένη περιοχή για
τους πολλούς.

Αυτά δεν τα βλέπει κανείς και κανένα δεν ενοχλούν; Ή μήπως γίνονται τα στραβά
μάτια, επειδή, κατά τεκμήριο, ανήκουν σε επώνυμους και «καθώς πρέπει» πολίτες;

Κάτω στην παραλία οι αμαρτίες είναι πολλές. Φαίνεται όμως πως επειδή ο Θεός
είναι ένας δεν… προλαβαίνει να τις δει όλες!