«Να πετάξουμε στον Άρη τα επόμενα 20 χρόνια»

Οι πρώτοι άνθρωποι που ταξίδεψαν στο Σύμπαν και πάτησαν στο φεγγάρι ­ οι
αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ, Μπαζ Όλντριν και Τζιν Τσέρναν ­ ανησυχούν ότι οι
ΗΠΑ έχουν χάσει σήμερα το παλαιό πνεύμα δυναμικής και δημιουργικής αισιοδοξίας
που είχαν, καθώς και τη θέληση να πραγματοποιήσουν φιλόδοξες και ακριβές
διαστημικές αποστολές. Και οι δύο παλαίμαχοι ζητούν δέσμευση από τους
υπευθύνους των αμερικανικών διαστημικών προγραμμάτων για πραγματοποίηση
επανδρωμένης αποστολής στον Άρη, στην επόμενη εικοσαετία.

Την έκκλησή τους αυτή, οι δύο πρωτοπόροι αστροναύτες την απηύθυναν κατά την
διάρκεια ενός συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ
στην Φλόριδα, που διοργανώθηκε για να τιμήσει την 30ή επέτειο από την
εκτόξευση του διαστημοπλοίου Apollo 11, το οποίο μετέφερε τους πρώτους
ανθρώπους στο φεγγάρι.

Και οι παλαίμαχοι πρωτοπόροι ­ ο Άρμστρονγκ, μαζί με τον συνάδελφο αστροναύτη
από την αποστολή με τον Apollo 11, Έντουιν «Μπάζ» Όλντριν ­ εξέφρασαν την
επιθυμία να δουν τον άνθρωπο να φθάνει στον Άρη μέσα σε 20 χρόνια από σήμερα.

«Το να καταβάλουμε την προσπάθεια που απαιτείται προκειμένου να φθάσουμε εκεί,
μία, δύο, τρεις φορές, και μετά να το βάλουμε κάτω και να γυρίσουμε τις πλάτες
στην αποστολή αυτή, θα ήταν κάτι πολύ λυπηρό για μένα, και κάτι που δεν θα
ήθελα να το δω να συμβαίνει», δήλωσε ο Όλντριν.

«Θα μπορούσαμε να περπατήσουμε στον Άρη μέσα στο 2020, εάν πραγματικά
αφοσιωνόμασταν σε αυτό σήμερα», προσέθεσε ο Άρμστρονγκ, «οπότε το αληθινό
ερώτημα είναι: Πότε θα δεσμευθείτε επ’ αυτού;».

Διαφορετική άποψη όμως μοιάζουν να έχουν στελέχη της NASA, επιστήμονες και
άλλοι ειδικοί που ασχολούνται με διαστημικές αποστολές και έρευνες. «Το
πρόγραμμα Apollo δεν επαναλαμβάνεται, ούτε αντιγράφεται», ανέφερε ο δρ Τζον Μ.
Λόγκσντον, διευθυντής του Space Policy Institute στο Πανεπιστήμιο Τζωρτζ
Ουάσιγκτον, «επρόκειτο για μία αποστολή που ήταν προϊόν μιας συγκεκριμένης
χρονικής στιγμής στην ιστορία: τότε δηλαδή που η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ
χρησιμοποιούσαν την πρωτοπορία στο Διάστημα ως υποκατάστατο πεδίο μάχης για
τον παγκόσμιο γεωπολιτικό ανταγωνισμό τους. Σίγουρα δεν επρόκειτο για μία
κοινωνική δέσμευση στην εξερεύνηση του Διαστήματος και την ανάπτυξή του».