ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θα βγει, και μ’ έναν κλητήρα…

Κάποτε, ένας από τους παλιούς σοφούς του επαγγέλματος ­ ναι, ναι, υπήρξαν και
τέτοιοι ­ συνήθιζε να λέει πως «και μ’ έναν κλητήρα μόνον, η εφημερίδα θα
βγει». Αν το πάρει κανείς κατά λέξη, ασφαλώς είναι ακραίο. Σαν φράση
συμβολική, όμως, για την αναγκαιότητα να βγει η εφημερίδα βρέξει – χιονίσει,
την φέρνω στην μνήμη κάθε καλοκαίρι. Μπορεί τα μισά ­ και παραπάνω ­ γραφεία
ν’ αδειάζουν, μπορεί τα τηλέφωνα να χτυπούν λιγότερο, μπορεί πέντε υπολογιστές
στη σειρά να είναι κλειστοί, τίποτε ωστόσο δεν ανατρέπει την καθημερινότητα
της έκδοσης, το λεπτό προς λεπτό κυνήγι του ρεπορτάζ, τις προγραμματισμένες
έρευνες, τις συσκέψεις, τις βάρδιες, το «επί ποδός» που λέμε, και ας έχει
καύσωνα που κόβει την ανάσα.

Έτσι ακριβώς. Το «ουδείς αναντικατάστατος» στην πλήρη δικαίωσή του. Όχι πως
δεν νιώθουμε, όσοι μένουμε πίσω, πόσο βαραίνει η απουσία εκείνων που έφυγαν
για να γυρίσουν όταν θα φεύγουν οι άλλοι. Το ζήτημα είναι να το νιώθει όσο
λιγότερο γίνεται ο αναγνώστης. Όπου και αν βρίσκεται ­ στο σπίτι, στο γραφείο
του ή στις διακοπές του. Μπορεί και να φανεί υπερβολικό, αλλά ο πυρετός της
εφημερίδας είναι… ζήτημα τιμής. Η ενημέρωση δεν συγχωρεί και δεν ξεχωρίζει
εποχές, κανονικές συνθήκες ­ αν ποτέ υπάρξουν… ­ από συνθήκες σωρευμένης
κόπωσης. Και τώρα που μας… έπλεξα το εγκώμιο, μπορώ να πω και τούτο: σπάνια
στις διακοπές ξεχνάμε το χούι. Και τα γεγονότα παρακολουθούμε και εφημερίδες
διαβάζουμε. Πώς θα γινόταν άλλωστε να επιστρέψουμε με… κενά;