Τον πιάσαμε με τον Καραγιάννη και από τα δύο χέρια

* ΒΟΛΟΣ

Νέστορας Κόκκαλης. Είχα καταφέρει να κερδίσω την εμπιστοσύνη του Αλβανού, καθώς συνομιλούσα συχνά μαζί του

«Ημουν σίγουρος πως ο Αλβανός κακοποιός δεν επρόκειτο να παραδοθεί στην
Αστυνομία και ότι ήταν αποφασισμένος να ρίξει τις χειροβομβίδες. Έτσι όταν
έκρινα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή, επιχείρησα να τον ακινητοποιήσω και να
δώσω την ευκαιρία στον ελεύθερο σκοπευτή να τον πυροβολήσει».

Μιλάει στα «ΝΕΑ» ο πρωταγωνιστής της τελευταίας φάσης του «δρομολογίου» της
αγωνίας, ο 20χρονος φαντάρος Νέστορας Κόκκαλης. Με εμφανή τα ίχνη της κούρασης
και της ταλαιπωρίας έφθασε στο πατρικό του σπίτι, στο Διμήνι, δύο χιλιόμετρα
έξω από τον Βόλο, στις 8.30 το πρωί, χθες. Έτυχε μεγάλης υποδοχής από τη
μητέρα του, τα αδέλφια του, τους φίλους και συγγενείς. Και νωρίς το μεσημέρι,
ύστερα από λίγες ώρες ύπνου, άρχισε να αγκαλιάζει φίλους και γείτονες που
έσπευσαν να τον συγχαρούν και να εκδηλώσουν τη χαρά τους για την αίσια έκβαση.

Με νοήματα, λέει ο φαντάρος, γινόταν η συνεννόηση με τους αστυνομικούς. «Εγώ
είχα καταφέρει να κερδίσω την εμπιστοσύνη του Αλβανού, καθώς συνομιλούσα συχνά
μαζί του. Το απόγευμα της Πέμπτης άρχισε να γίνεται φανερό πως ο Αλβανός έχανε
τις δυνάμεις του. Είχε εξαντληθεί από την αϋπνία, τα πολλά τσιγάρα που κάπνιζε
και τους καφέδες. Όταν αντιλήφθηκα ότι μισοκοιμόταν, σε συνεργασία με έναν
άλλο επιβάτη όρμησα πάνω στον Αλβανό, τον χτύπησα στο στήθος και ακινητοποίησα
το αριστερό του χέρι. Ένας άλλος επιβάτης, ο Καραγιάννης, τον έπιασε από το
δεξί. Ταυτόχρονα σχεδόν, ελεύθερος σκοπευτής πυροβόλησε και σκότωσε τον
Αλβανό. Αμέσως πέταξα έξω από το λεωφορείο τη χειροβομβίδα που ήταν
απασφαλισμένη και έσκασε έξω. Αυτό ήταν όλο κι όλο. Έπρεπε να ενεργήσω με τον
τρόπο που ενήργησα. Για τους ομήρους, για την Αστυνομία, για τον Στρατό. Όλα
πάντως εξελίχθηκαν πολύ γρήγορα».

Ο Νέστορας Κόκκαλης μόλις έφθασε στο πατρικό του σπίτι έκανε, λέει, τον σταυρό
του, ευχαριστώντας τον Θεό που του έδωσε τη δύναμη να κάνει την κίνηση στην
κατάλληλη στιγμή ώστε να καταφέρει τελικά να έρθει στο σπίτι του και να δει
τους γονείς του και τα αδέλφια του. Ο φαντάρος, ίσως, είναι και ο μόνος που
είδε το πρόσωπο του Αλβανού. «Κάποια στιγμή, προκειμένου να πιει νερό σήκωσε
τη μάσκα και μπόρεσα έτσι να τον δω καθαρά».

Ο 20χρονος φαντάρος πιστεύει, επίσης, ότι ο Αλβανός είχε συνεργάτες, αφού,
όπως λέει, τον άκουσε δυο-τρεις φορές να συνομιλεί από το κινητό στα αλβανικά.

Ο στρατιώτης υπηρετεί στον 33ο Λόχο Μηχανικού στο Πολύκαστρο Κιλκίς. Απολύεται
στις 28 Ιουλίου και του είχε δοθεί η καθιερωμένη άδεια πριν από την απόλυση.
Έτσι, προχθές το μεσημέρι, γύρω στη 1.30, επιβιβάστηκε στο λεωφορείο «του
τρόμου» από το Πολύκαστρο με προορισμό αρχικά τη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια
τον Βόλο. Ο πατέρας του, Σπύρος, είναι υπάλληλος της βιομηχανίας Βιοσώλ. Έχει
άλλα τρία αδέλφια. Ο δευτερότοκος γιος της οικογένειας, ο Κώστας, υπηρετεί τη
στρατιωτική του θητεία στον Αυλώνα. Τα άλλα δύο αγόρια του ζεύγους Κόκκαλη, ο
Αχιλλέας και ο Παναγιώτης μαθητής της Α’ Γυμνασίου, όπως και η μητέρα του
Νικολέτα, παρακολουθούσαν με μεγάλη αγωνία τις τραγικές στιγμές που ζούσε ο
Νέστορας, ο οποίος κατατάχθηκε στον Στρατό πριν από ένα χρόνο. Παρουσιάστηκε
στο Ναύπλιο, στη συνέχεια τον έστειλαν στην Πάτρα και λίγες μέρες αργότερα στο
Πολύκαστρο Κιλκίς. Επειδή είναι το μεγαλύτερο παιδί πολύτεκνης οικογένειας,
υπηρετεί μόνο ένα χρόνο. Μετά την απόλυσή του σκοπεύει να πιάσει δουλειά ως
τορναδόρος, ενώ είναι και πολύ καλός ντραμίστας.

Στην Παλαίστρα Φλώρινας έφθασε προχθές το απόγευμα ο πατέρας του 20χρονου
Νέστορα Κόκκαλη, Σπύρος, μαζί με άλλους συγγενείς του. Ο κ. Σπύρος Κόκκαλης
κατάφερε να μιλήσει μέσω κινητού με τον γιο του, που εξακολουθούσε να
βρίσκεται όμηρος στο λεωφορείο. Όπως έλεγε χθες το πρωί, στον Βόλο, τον
συμβούλευσε να κρατήσει την ψυχραιμία του και «να δράσει στην κατάλληλη
στιγμή». «Του είπα, ανέφερε, να ενεργήσει μόλις καταλάβαινε πως ο Αλβανός δεν
θα μπορούσε να αντιδράσει».

Πανηγυρίζουν στο Διμήνι

Δάκρυα χαράς από χθες το βράδυ και στο σπίτι του 20χρονου φαντάρου στο Διμήνι.
Η μητέρα του Νικολέτα, τα αδέλφια του, οι συγγενείς και οι φίλοι πανηγύριζαν
και περίμεναν όλη τη νύχτα με ανυπομονησία τον ερχομό του στον Βόλο. Στη χαρά
της οικογένειας του Σπύρου Κόκκαλη συμμετέχει όλη η γειτονιά, όλο το Διμήνι.
Τις αγκαλιές, τα φιλιά, αλλά και τα συγχαρητήρια των γειτόνων δεχόταν η
οικογένεια του 20χρονου φαντάρου, που όλοι χαρακτήριζαν «ήρωα».

Ο ΟΔΗΓΟΣ

Έδειχνε να έπαιρνε οδηγίες από κάποιους

* ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Γραφείο Βορειας Ελλάδας)

Ιωάννης Λιβερτζίδης. Κάθε στιγμή φοβόμασταν μην του φύγουν οι χειροβομβίδες από τα χέρια

Καταβεβλημένος και εξαντλημένος ύστερα από τις δραματικές 31 ώρες που έζησε, ο
οδηγός του λεωφορείου του ΚΤΕΛ Κιλκίς, Ιωάννης Λιβερτζίδης εξιστορεί στα «ΝΕΑ»
την περιπέτεια που πέρασε μαζί με τους άλλους έξι ομήρους, που κρατούσε ο
Αλβανός απαγωγέας.

«Θα δουλέψω κανονικά, αλλά όποτε βλέπω Αλβανό θα θυμάμαι ό,τι έγινε»,
βεβαιώνει, τονίζοντας ότι η περιπέτεια που πέρασε θα μείνει στίγμα για όλη του
τη ζωή. Παρ’ όλα αυτά είναι ικανοποιημένος για το αίσιο τέλος του επεισοδίου
και υπογραμμίζει ότι «η Αστυνομία έκανε πολύ καλά τη δουλειά της».

Ο 50χρονος οδηγός, πατέρας δύο παιδιών, ήταν στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη
μαζί με τους συγγενείς που τον ακολουθούσαν σε όλη τη διαδρομή μέχρι την
Παλαίστρα Φλώρινας. «Περάσαμε πολύ δύσκολα, κάθε στιγμή φοβόμασταν μην του
φύγουν οι χειροβομβίδες από τα χέρια, γιατί είχε κουραστεί». Περιγράφοντας με
κάθε λεπτομέρεια τις ώρες που έζησε ο κ. Λιβερτζίδης βεβαιώνει ότι ο Αλβανός
απαγωγέας είχε συνεργάτες. «Συνομιλούσε συνεχώς μαζί τους στα αλβανικά και
όταν τέλειωσε η κάρτα του κινητού του, τον έπαιρναν αυτοί τηλέφωνο, έδειχνε να
έπαιρνε οδηγίες από κάποιους». Ο απαγωγέας είχε σκοπό να καταλήξει στην
Αλβανία. «Μας είπε ότι θα πάμε στη χώρα του, σε μια παραθαλάσσια πόλη και αφού
θα πιούμε καφέ, θα επιστρέψουμε ασφαλείς στα σύνορα», είπε στους ομήρους του.

Όταν μάλιστα ο οδηγός τού είπε ότι «εκεί θα μας σκοτώσουν, όπως έκαναν και
στον άλλο Αλβανό που πήρε τους ομήρους», ο απαγωγέας ψύχραιμα απάντησε, όπως
μετέφερε στα «ΝΕΑ» ο κ. Λιβερτζίδης: «Δεν θα πειράξουν ούτε μία τρίχα από τα
μαλλιά σας, την άλλη φορά ήταν λάθος, τώρα οι αστυνομικοί δεν θα ξανακάνουν το
ίδιο λάθος, δεν θα σας ακουμπήσουν, τα έχω κανονίσει».

Οδηγός και επιβάτες ήταν τρομοκρατημένοι, αφού ήταν οπλισμένος με
χειροβομβίδες σαν αστακός. «Κρατούσε δύο στα χέρια του, είχε άλλη μία στο
κάθισμα και άλλες τρεις στο τσαντάκι που είχε περασμένο στη μέση του»,
περιέγραψε ο οδηγός. «Τις έβγαζε έξω και μία στιγμή πήγε να δώσει μία στην
κοπελίτσα, “πάρε” ­ της είπε ­ “δεν θα πάθεις τίποτε”. Μία από τις
χειροβομβίδες μάλιστα ήταν μεγαλύτερη από την άλλες (αμυντική)».

Οι όμηροι κέρδισαν την εμπιστοσύνη του και προσπάθησαν άλλη μία φορά να τον
αφοπλίσουν, το πρωί της Πέμπτης, στην Παλαίστρα. «Είδα ότι λαγοκοιμόταν και
έκανα νόημα να ξυπνήσει ο Αν. Καραγιάννης τον στρατιώτη και να του πάρουν τις
χειροβομβίδες, πιάνοντάς του τα χέρια, αλλά δεν τα καταφέραμε».

Οι τελευταίες στιγμές που έζησαν στο λεωφορείο οι όμηροι ήταν οι
συγκλονιστικότερες, όπως είπε ο κ. Λιβερτζίδης. «Οι καρδιές μας χτυπούσαν πιο
δυνατά από τότε που εκνευρίστηκε με τα λεφτά και τα πέταξε έξω, δεν ξέραμε τι
θα κάνει». Ήταν η ώρα που είχε αφήσει ελεύθερους τους δύο ομήρους, την 19χρονη
Βασιλική Δεληπαλτά και τον 60χρονο Νίκο Τσακλίδη, που αντιμετώπιζε
καρδιολογικά προβλήματα. «Έπρεπε ο άνθρωπος να πάρει υπογλώσσιο και ζητούσαμε
από τον Αλβανό να τον αφήσει ελεύθερο, μην πεθάνει, αλλά ήταν αμετάπειστος,
αρνούνταν», επισήμανε ο οδηγός του λεωφορείου. Ο απαγωγέας είχε κουραστεί και
όλοι αναζητούσαν την κατάλληλη ευκαιρία. «Είδαμε τους αστυνομικούς τότε που
μας έκαναν συνεχή νοήματα να του πιάσουμε τα χέρια, περιμέναμε την κατάλληλη
ευκαιρία και τη βρήκαμε όταν πίσω από τη δική μου θέση κάθησε και
λαγοκοιμόταν», είπε ο κ. Λιβερτζίδης, που περιγράφει τη στιγμή της
εξουδετέρωσής του.

«Το σχέδιο ήταν μόλις πάρουμε τις χειροβομβίδες, να ανοίξω τις πόρτες και να
βγω έξω. Ο στρατιώτης του έτριβε τα χέρια για να μην αφήσει τις δύο
απασφαλισμένες χειροβομβίδες. Την ώρα εκείνη που έπιασε το ένα χέρι και το
άλλο ο Καραγιάννης και πήραν τις χειροβομβίδες. Ο Καραγιάννης φοβήθηκε μην
εκραγεί η χειροβομβίδα και την πέταξε έξω από την πόρτα, ενώ ο στρατιώτης την
κράτησε και την έδωσε προσεκτικά στον άνδρα των ΕΚΑΜ που μπήκε αμέσως στο
λεωφορείο. Ο Αλβανός προσπάθησε να πιάσει την άλλη περόνη, εγώ πετάχτηκα έξω
και τον πυροβόλησε ο σκοπευτής. Οι επιβάτες βγήκαν τρομοκρατημένοι έξω»,
κατέληξε περιγράφοντας τα κρίσιμα δευτερόλεπτα.

Η μοναδική γυναίκα όμηρος

«Ηρωική» χαρακτήρισε την πράξη του 20χρονου στρατιώτη, Νέστορα Κόκκαλη, η
μοναδική γυναίκα όμηρος, 19χρονη Βασιλική Δεληπαλτά. Από το Άσπρο Κιλκίς, όπου
φιλοξενείται από τη γιαγιά της, καθώς η ίδια ήρθε διακοπές από τη Γερμανία,
περιέγραψε την περιπέτειά της. «Αν δεν ήταν ο Νέστορας μπορεί να σκοτωνόμασταν
όλοι. Συγχαρητήρια στο παιδί», είπε.

Αναφερόμενη στη συμπεριφορά του Αλβανού, στις κρίσιμες ώρες που πέρασαν οι
όμηροι είπε πως «μου έλεγε ότι θα με αφήσει ελεύθερη για να μην ανησυχώ,
γενικά μας συμπεριφερόταν καλά και υποσχόταν ότι δεν θα μας πειράξει, εγώ όμως
φοβόμουν και είχα μεγάλη αγωνία που θα καταλήξει», είπε η 19χρονη.