[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο δήμαρχος της Κιμώλου προφανώς άκουγε βερεσέ όσα ο συνάδελφός του της Αγίας
Βαρβάρας Αττικής είχε πριν από λίγο υποστηρίξει: «Η πόλη είναι για μένα
ιδεολογία. Ο αστυνομικός οφείλει να συμβουλεύει, να συνετίζει. Δεν μπορεί να
δρα κατασταλτικά». Όμως όταν φτάνει στο μικρό λιμάνι το φέρι μπόουτ ­ δώρο
Θεού κατά τ’ άλλα ­ και γίνεται το έλα να δεις, ε, γιατί να το κρύψει; Πολύ θα
ήθελε να έχει δύο δικούς του αστυνομικούς, όχι μόνον να προτρέπουν, αλλά να
επιβάλλουν και πρόστιμα όταν δεν εισακούονται. Η προχθεσινή προαναγγελία για
την ίδρυση δημοτικών αστυνομικών τμημάτων και στους 900 δήμους της χώρας δεν
έρχεται και δεν στηρίζεται στο πουθενά. Οι δήμοι έχουν πλέον πάρα πολλές
αρμοδιότητες, που τους δίνουν ιδιαίτερο πολιτικό βάρος και τους έχουν
μεταβάλει σε ισχυρούς πόλους εξουσίας.Από την άποψη αυτή δεν είναι καθόλου
άσχημη ιδέα η ίδρυση Δημοτικής Αστυνομίας με αυξημένες αρμοδιότητες, που
μπορεί μάλιστα να αποσυμφορήσει την ΕΛ.ΑΣ. από έναν όγκο δουλειάς και να της
επιτρέψει να ρίξει το βάρος της στην πάταξη του εγκλήματος και την ασφάλεια
των πολιτών ­ θέματα που σήμερα έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις. Αυτό είναι
προφανές. Προφανές δεν είναι ότι κάποιοι δήμαρχοι δεν θα βρουν σ’ αυτήν την
ανάγκη των καιρών τη χρυσή ευκαιρία για κατάχρηση εξουσίας ­ κι έχουν δώσει
δείγματα περί αυτού και με άλλες αρμοδιότητες που τους έχουν δοθεί.

Ένας ελεγκτικός και κατασταλτικός μηχανισμός στα χέρια ανθρώπων ­ και δεν
κατηγορούμε συλλήβδην όλους τους δημάρχους – που φέρονται ωσάν να αγνοούν ότι
έχουν εκλεγεί για να υπηρετούν τους πολίτες μπορεί να φέρει ακριβώς τα
αντίθετα αποτελέσματα απ’ αυτά για τα οποία δημιουργήθηκε. Ο κίνδυνος είναι
μεγάλος στα μικρά μέρη όπου οι σχέσεις δεν είναι απρόσωπες, χωρίς να
υπολείπονται οι μεγάλες πόλεις, όπου τα συμφέροντα είναι εξίσου μεγάλα. Γι’
αυτό και θα είναι ίσως χρήσιμο να προβλεφθούν τρόποι που θα διασφαλίζουν γι’
αυτήν αποκλειστικά την υπηρεσία και τους εργαζόμενους τη μεγαλύτερη αυτονομία
και απεξάρτηση από την εκάστοτε δημοτική πλειοψηφία. Δεν χρειάζεται να πάθουμε
για να μάθουμε, για άλλη μια φορά, ότι αυτό είναι το κόστος της αποκέντρωσης
ούτε αρκεί να σκεφτόμαστε για να παρηγοριόμαστε ότι τελικός κριτής πράξεων και
προσώπων είναι ο ίδιος ο λαός…