Πονοκέφαλος η επίσκεψη στο Κόσοβο

Με έντονη επιφυλακτικότητα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να επισκεφθεί το
Κόσοβο ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης. Και οι λόγοι είναι πολλοί.

Η εκρηκτική κατάσταση που επικρατεί στο Κόσοβο, εις βάρος των Σέρβων, αλλά και οι ολοένα νέες αποκαλύψεις για την εθνοκάθαρση των Αλβανών, είναι δύο από τα «αγκάθια» για την ενδεχόμενη επίσκεψη Σημίτη στην περιοχή

Ο κ. Σημίτης δέχεται εισηγήσεις να επισκεφθεί είτε την Πρίστινα είτε το
Ουρόσεβατς (όπου βρίσκεται η ελληνική δύναμη), κατά τη μετάβαση ή την
επιστροφή του από το Σαράγεβο, όπου στις 30 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί η
Σύνοδος Κορυφής του Συμφώνου Σταθερότητας.

Ωστόσο, οι στενότεροι ­ και αρμοδιότεροι ­ συνεργάτες του Πρωθυπουργού,
θεωρούν «μάλλον άκαιρη» μια τέτοια επίσκεψη ­ και η ίδια άποψη επικρατεί και
σε κύκλους του υπουργείου Εξωτερικών.

Ο ένας λόγος που υπαγορεύει προσεκτική μελέτη του θέματος είναι…
πρωτοκόλλου. Θεωρητικά, το Κόσοβο παραμένει επαρχία της Γιουγκοσλαβίας και
τμήμα της Σερβίας. Πώς, λοιπόν, ο ηγέτης μιας χώρας με φιλικές σχέσεις με το
Βελιγράδι θα επισκεφθεί ένα τμήμα της επικράτειας ­ και δεν θα μεταβεί στην
πρωτεύουσα να συναντήσει τον ηγέτης της; Αρκεί κανείς να σκεφθεί πώς θα
αντιδρούσε η Αθήνα εάν ερχόταν στην Ελλάδα κάποιος ξένος ηγέτης, αποφεύγοντας
να έρθει στην πρωτεύουσα και να δει τον κ. Σημίτη…

Από την άλλη μεριά, αντίστοιχα ­ αν όχι περισσότερα ­ προβλήματα θα
εδημιουργούντο εάν ο Πρωθυπουργός πραγματοποιούσε συνάντηση με τον Σλόμπονταν
Μιλόσεβιτς: την ώρα που η διεθνής κοινότητα κινείται ανάμεσα στη γραμμή της
απομόνωσης του κ. Μιλόσεβιτς και της πολιτικής του εξόντωσης, μια τέτοια
συνάντηση θα ταύτιζε τον κ. Σημίτη με το Βελιγράδι ­ κάτι που… μετά κόπων
και βασάνων απέφυγε η Αθήνα διαρκούντος του πολέμου.

Μια επίσκεψη στο Κόσοβο δεν έχει, όμως, μονάχα προβλήματα πρωτοκόλλου. Ένα
άλλο πρόβλημα είναι η κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή, από τη λήξη του
πολέμου μέχρι σήμερα. Για την ακρίβεια, η Αθήνα ­ όπως και άλλες πρωτεύουσες ­
είναι εν γνώσει σειράς περιστατικών εις βάρος Σέρβων του Κοσόβου. Για
παράδειγμα, μόλις προχθές ο αντιδήμαρχος της Πρίστινα δέχθηκε επίθεση που
κόντεψε να του στοιχίσει τη ζωή ­ μέρα μεσημέρι. Την ίδια ώρα, στο Πρίζρεν,
καίγονταν είκοσι σπίτια Σέρβων, παρουσία Γερμανών στρατιωτών της KFOR ­ οι
οποίοι περιορίστηκαν να διαπιστώσουν ότι «από την ενέργεια αυτή δεν εθίγη το
κοινό αίσθημα». Τα περιστατικά αυτά, σε συνδυασμό με την τρομοκρατία που
υφίστανται σε καθημερινή βάση τόσο οι Σέρβοι όσο και οι Τσιγγάνοι του Κοσόβου,
δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα ­ και το εύλογο ερώτημα είναι αν μπορεί ο κ.
Σημίτης να μεταβεί στο Κόσοβο και να μην αναφερθεί σε αυτήν τη «νέου τύπου»
εθνική εκκαθάριση.

Και στο σημείο αυτό, όμως, υπάρχει η άλλη όψη του νομίσματος. Καθώς
εγκαθίστανται οι δυνάμεις της KFOR και του ΟΗΕ, αποκαλύπτονται όλο και
περισσότερα στοιχεία για την εθνοκάθαρση που έλαβε χώρα λίγο πριν και κατά τη
διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο ­ με θύματα Αλβανούς. Οπότε, το προηγούμενο
ερώτημα… ισχύει προσαρμοσμένο και σε αυτήν την περίπτωση ­ μπορεί ο κ.
Σημίτης να αγνοήσει αυτά τα στοιχεία;

Στην παραπάνω επιχειρηματολογία που σχετίζεται με το Κόσοβο καθεαυτό, θα
πρέπει να προστεθεί κι ένα «κριτήριο» εσωτερικής πολιτικής: Για ποιον λόγο ο
Πρωθυπουργός να αναζωπυρώσει το κλίμα των ημερών του πολέμου ­ στη διάρκεια
του οποίου η κυβέρνηση επιχείρησε να ισορροπήσει μεταξύ ΝΑΤΟ και Βελιγραδίου,
με την κοινή γνώμη κατηγορηματικά εναντίον των βομβαρδισμών;

Στην «προβληματική» για το Κόσοβο παίζουν ρόλο και οι καλές σχέσεις που έχει
οικοδομήσει η Ελλάδα με τις βαλκανικές χώρες ­ τις οποίες, φυσικά, δεν
επιθυμεί να θέσει σε κίνδυνο. Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα ο υπουργός
Εξωτερικών, Γιώργος Παπανδρέου, συναντάται στις Πρέσπες με τους ομολόγους του
της Αλβανίας και των Σκοπίων, σε μια προσπάθεια να θεσμοθετηθεί μια τριμερής
συνεργασία, αντίστοιχη με αυτήν που υπάρχει με Βουλγαρία – Ρουμανία.