Τι περιμένει τον Έλληνα τού σήμερα

Με αφορμή το άρθρο της Λίνας Αλεξίου «Βάρκα, βάρκα κυλά απαλά», που
δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 7 Ιουλίου, ο κ. Γιώργος Κακουλλής παρατηρεί:

«Πριν από δύο μήνες περίπου παρακολούθησα στη ΝΕΤ ένα αριστουργηματικό
ντοκιμαντέρ για τον Μάη του ’68. Οι ιδέες και οι απόψεις των νέων φοιτητών,
της τότε εποχής, αποτύπωναν ξεκάθαρα τα προβλήματα μιας κοινωνίας που οδεύει
προς την άκρατη βιομηχανοποίηση και αυτοματοποίηση, χωρίς να λαμβάνει υπόψη, ή
μάλλον να παραμερίζει, τα αυξανόμενα αιτήματα για ποιότητα ζωής και φυσικά για
μια ανθρωπιστική κοινωνική δομή.

Χαρακτηριστικά ένας από τους εργάτες που διαδήλωνε υπέρ της βελτίωσης των
συνθηκών εργασίας, με καυστικό τόνο δήλωσε: “τι να το κάνεις το πανάκριβο
αυτοκίνητο, αν δεν έχεις ελεύθερο χρόνο να το οδηγήσεις!!”, και ένας άλλος:
“κοιμάμαι με τη δύση του ηλίου, για να ξυπνήσω στις δυο το πρωί και να
βρίσκομαι στη δουλειά μου στις τέσσερις!!”.

Πολλά ήταν τα παράπονα και οι προβληματισμοί της τότε γενιάς που μ’ έκαναν να
αναρωτηθώ τι έχει αλλάξει σήμερα, τι μας περιμένει εμάς τη νέα γενιά, τι
περιμένει τον κόσμο της Ενωμένης Ευρώπης και της ΟΝΕ, τι περιμένει τον Έλληνα
τού σήμερα…

Την απάντηση μού την έδωσε το ρολόι στον τοίχο. Η ώρα, περασμένες δύο, δύο
μετά τα μεσάνυχτα… και τότε συνειδητοποιούσα με αγανάκτηση ότι κάποιοι, όπως
τότε, όπως πάντα, θέλουν να παίζουν το δικό τους παιχνίδι με τους δικούς τους
ιδιοτελείς κανόνες. Για ποιους προγραμματίστηκε τόσο άστοχα η συγκεκριμένη
προβολή; Ποιος 17χρονος νέος θα καθήσει μετά τα μεσάνυχτα για να
παρακολουθήσει ένα ντοκιμαντέρ για τον Μάη του ’68 (εδώ δεν ξέρουν ποιος ήταν
ο Παπαδόπουλος), ποια νοικοκυρά, που είναι στο πόδι από τις 7.00, θα αντέξει
να παρακολουθήσει ένα δίωρο ντοκιμαντέρ, που της φαντάζει τόσο μακρινό και
προφανώς ετεροχρονισμένο, ποιος εργάτης μεροκαματιάρης θα καθήσει στις δύο το
πρωί να ακούσει μανιφέστα και ιδεώδη, που στ’ αυτιά του θα ακούγονται σαν
μακρόσυρτο μοιρολόι;».