ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φευγαλέες στιγμές μιας αληθινής ζωής

Είναι ένα ήσυχο απόβραδο. Επιστρέφω με τα πόδια στο σπίτι και σκέπτομαι πως
αυτό που σταθερά γυρεύω, είναι να μπορώ να είμαι παρούσα στις στιγμές που η
ζωή δίνει το δικό της παρών.

Οι δρόμοι, τα κτίρια, οι άνθρωποι, θα είναι πάντα εδώ. Τα μπουμπούκια πάντα θα
σκάνε σε κάποιο δέντρο και τότε κάποιος θα χαμογελά.

Έχω πεισθεί πια, ότι ένα χαμόγελο μπορεί να εξαγοράσει όλα τα ανομήματα όλων
των ευτελών.

Αρκεί να είμαι εκεί στις στιγμές που η ζωή πέφτει στο οπτικό μου πεδίο.
Δύσκολο πράγμα να είσαι παρών στα μικρά συμβάντα του βίου.

Διασχίζω κάθετα τη Βασ. Σοφίας. Μουρμουρίζω τη φράση «αγάπη δε μη έχω ­
κύμβαλο αλαλάζον» και νιώθω αυτή την παράξενη δυναμική των λέξεων, όταν
εκφράζουν την κατάφαση της ζωής.

Είναι ωραίο να αγαπάς την ύπαρξή σου, που έτσι κι αλλιώς, παραμένει το μέγα
θαύμα και το μεγάλο μυστήριο.

Θέλω να υπάρχω σ’ αυτό το θαύμα. Να μη χάσω τον εαυτό μου μέσα στο άγχος και
στον θόρυβο.

Διαβάζω τα ονόματα των δρόμων. Κοιτάζω τους ανθρώπους, τα αυτοκίνητα που
γλιστρούν χωρίς να κορνάρουν.

Αυτή τη στιγμή μπορώ να κάνω τη διάκριση, πως η ζωή δεν είναι μόνο ένα απλό
βιολογικό φαινόμενο, αλλά κι ένα αίσθημα που ταυτίζεται με την κατάφαση υπέρ
μιας άλλης πραγματικότητας. Όπως κάθε φορά που ακούς μια ωραία μουσική και
νιώθεις να αποκτά βάθος η ματαιότητα.

Φευγαλέες στιγμές μιας αληθινής ζωής.