ΜΑΤΙΕΣ Ελαιόλαδο

Δεν γνώριζα το παραμικρό για την «Ελληνική Ακαδημία Γεύσης» που πέτυχε, πριν
από καιρό, να πείσει τον ΟΣΕ της Γερμανίας, να ταΐζει τους επιβάτες των τρένων
του, για ένα μήνα, τουλάχιστον, με φαγητά, που είναι φτιαγμένα με παραδοσιακές
συνταγές της Κρήτης. Δεν γνώριζα το παραμικρό κι έψαχνα να συναντήσω τους
ανθρώπους της «Ακαδημίας» και να τους σφίξω το χέρι, για την πρωτοβουλία της.

Σημειώνω, ότι 26 Γερμανοί δημοσιογράφοι, ειδικευμένοι στη γαστρονομία και τον
τουρισμό, δοκιμάζοντας τα ελληνικά φαγητά, τη σοφεγάδα, τον ξιφία με μυρωδικά
και τις χυλοπίτες ­ μαγειρεμένα και τα τρία με ελαιόλαδο ­ αλλά και τον χαλβά,
που προσφέρθηκε για γλύκισμα, όπως και την τσικουδιά, που συνόδευε το γεύμα,
δήλωσαν πως «πρόκειται για την καλύτερη κουζίνα, που παρουσιάσθηκε έως σήμερα
στους γερμανικούς σιδηροδρόμους». Και το δήλωσαν ομόφωνα!

Πετάχτηκα στο Ηράκλειο της Κρήτης, για δυο μέρες. Ήμουν ομιλητής σε μίαν
εκδήλωση για τον Χρήστο Λεοντή. Και ενώ, στο Ηράκλειο, ο φίλος και συνάδελφος
Νίκος Βιδάκης, με έφερε σε επαφή με τον Νίκο Ψιλάκη. Που είναι αντιπρόεδρος
της «Ακαδημίας Γεύσης». Και έχει γράψει ένα σπουδαίο βιβλίο για το λάδι.
Τίτλος: «Ο πολιτισμός της ελιάς. Το ελαιόλαδο». Είπαμε, πολλά, φυσικά, για το
λάδι. Όπως πολλά είπαμε, επίσης, για το ίδιο θέμα και με τον Νίκο Σκουλά. Που
υπήρξε υπουργός και γ.γ. του ΕΟΤ, έχει γράψει βιβλίο για την κρητική κουζίνα
και είναι εκείνος ψώνιο ­ όπως κι εγώ, άλλωστε με το ελαιόλαδο. Κι ακριβώς
επειδή είναι ψώνιο, προεδρεύει της εταιρίας «Φίλαιος» και παλεύει για την
προβολή και τη διάδοση αυτού του εκπληκτικού προϊόντος της ελληνικής γης.

Να ξαναγυρίσω στους Γερμανούς: τους καταλαβαίνω, που την «καταβρήκαν» με τα
υπέροχα και υγιεινά φαγητά μας. Τους Έλληνες δεν καταλαβαίνω. Που ενώ έχουν
τέτοιο θησαυρό στα χέρια τους, ποτέ δεν τον εκμεταλλεύθηκαν. Αντίθετα,
κουβάλησαν στην Ελλάδα τα χειρότερα εδέσματα και ποτά της Δύσης, όχι μόνο
πληρώνοντάς τα αδρά, αλλά και επιβαρύνοντας επικίνδυνα την υγεία τους
(στεφανιαία νόσος).

Ένα παράδειγμα, που υπογραμμίζει την ηλιθιότητα και τον σουσουδισμό μας: σε
όλα, σχεδόν, τα πολυτελή ελληνικά εστιατόρια πριν από το φαγητό, μας σερβίρουν
βούτυρο φρέσκο που πλουτίζει τους Ολλανδούς, τους Ελβετούς κ.λπ. και μας, μας
στέλνει κατ’ ευθείαν στον καρδιολόγο! Οι «κουτόφραγκοι» όμως, τελευταία, όπως
διαπίστωσαν στην Ολλανδία, τη Γερμανία, αλλά και τη Ρωσία, αντί για βούτυρο,
προσφέρουν λαδάκι του θεού, σ’ένα λιλιπούτειο μπολάκι!

Ρώτησα έναν Αθηναίο μεγαλοεστιάτορα: «Γιατί, πριν από το φαγητό, μας σερβίρετε
βούτυρο και όχι λάδι, που είναι υγιεινό και στο κάτω κάτω δικό μας προϊόν;». Η
απάντησή του: «Όταν βουτάς την μπουκίτσα του ψωμιού σου στο λάδι, υπάρχει
κίνδυνος να στάξει μια σταγονίτσα και να λερωθεί το τραπεζομάντιλο. Κι αυτό,
είναι μπελάς και έξοδα…». Ρωτάω: Για τους Γερμανούς, τους Ολλανδούς και τους
Ρώσους, που ανέφερα, δεν είναι μπελάς και έξοδα;