ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εργαζόμενη μητέρα

Το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω εκείνο το βράδυ, ήταν να απλώσω
αυτοκινητάκια και να κάνω κρας-τεστ. Όμως εκείνος ήταν αποφασισμένος, καθώς με
τραβούσε από τον καναπέ. Μετά τις γλύκες και τα παρακάλια, σοβάρεψε: «Να είχες
κάνει δύο παιδιά, να είχα παρέα να έπαιζα. Σήκω τώρα!», μου είπε με ύφος που
δεν σήκωνε πολλά.

Να είχα κάνει δύο παιδιά; Είναι άραγε τόσο εύκολο όπως το βλέπει ο γιος μου;
Θυμάμαι πόσο δύσκολος ήταν ο πρώτος καιρός με το μωρό. Χωρίς τη βοήθεια μιας
γιαγιάς, εργαζόμενη με άτσαλο ωράριο και με μια φοβερή «επιτυχία» στις μπέιμπι
σίτερ: η πρώτη (καταπληκτική), απελάθηκε. Η δεύτερη, κοιμόταν πριν από το
μωρό. Η τρίτη, παντρεύτηκε. Και εγώ να είμαι υποχρεωμένη κάθε φορά να βρίσκω
χίλιες δυο απίθανες δικαιολογίες και να σκαρφίζομαι εξίσου απίθανους τρόπους
για να μη μείνει μόνο του.

Τώρα που ο Κωνσταντίνος είναι τριών χρόνων, φίλοι και γνωστοί μού λένε ότι
είναι πλέον καιρός για ένα ακόμη παιδί. Και μου προβάλλουν μάλιστα το
επιχείρημα πως ο μικρός μου το έχει ανάγκη.

Μα, είναι αρκετό αυτό; Η μοναξιά τού ενός και μοναδικού παιδιού είναι αρκετή
για να φέρει ένα δεύτερο; Με ποιο δικαίωμα θα γεννήσω ένα πλάσμα που ­ ακόμη
τουλάχιστον ­ δεν το επιθυμώ, όπως επιθυμούσα τον Κωνσταντίνο; Πώς θα γεννηθεί
ένα παιδί από τη στιγμή που η μάνα του δεν είναι έτοιμη να αναλάβει με κέφι
την ευθύνη του; Η απάντηση για μένα είναι μία: δεν θα γεννηθεί παρά μόνον αν
αλλάξουν τα δεδομένα.

Και ας μείνει ο μικρός με την απορία και ας σέρνομαι εγώ ­ και όχι το αδελφάκι
του ­ για να κοιτάξω την «κίνηση» από τα δεκάδες αυτοκινητάκια που στήνει στο
πάτωμα το ένα πίσω από το άλλο…