[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Εντυπωσιακό χωρίς αμφιβολία το πολιτικό και ιδεολογικό κλίμα στη Βουλή των
Εφήβων. Ιδιαίτερα η στάση των νέων «βουλευτών» απέναντι στον Τύπο: όχι μόνο
απαίτησαν να απομακρυνθούν από την αίθουσα οι δημοσιογράφοι, αλλά έδειξαν πόσο
ανυποχώρητοι ήταν σ’ αυτή την απαίτησή τους όταν σηκώθηκαν όρθιοι κι άρχισαν
να τραγουδούν.

Μου φαίνεται πως ήταν σαφής η πρόθεσή τους να υπερασπιστούν μία από τις
βασικές συνταγματικές ελευθερίες των Ελλήνων: την ελευθερία του Τύπου.

Αν μπόρεσα να «διαβάσω» σωστά την άποψή τους πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, θα πρέπει
να συνοψίζεται στο εξής:

* Αν δεν μπορούμε να έχουμε «καλές» εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο,
τότε καλύτερα να μην έχουμε καθόλου ενημέρωση και πληροφόρηση: δηλαδή
εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο.

Βέβαια ο κύριος Κόινερ διαφωνούσε από την εποχή της μπιραρίας στο Μόναχο μ’
αυτή την άποψη, αλλά ποιος δίνει τώρα σημασία στις λεπτομέρειες.

Ίσως πάλι να εννοούσαν ότι αυτό που δεν θέλουν είναι να γίνουν αντικείμενο
κριτικής σαν δημόσιοι λειτουργοί. Ίσως να θεωρούμε τον αθώο νεανικό ιδεαλισμό
τους πως είναι υπεράνω κάθε κριτικής, υποψίας ή καλοπιάσματος.

Ίσως όμως να θέλουν να στείλουν άλλο μήνυμα πιο σοβαρό και πιο δραματικό: μη
μας καλοπιάνετε, μη μας χαϊδεύετε, γιατί δεν πρόκειται να φορτωθούμε τις
ελπίδες σας ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει πιο αξιόπιστος ή καλύτερος. Δεν
έχουμε διάθεση για τέτοιους ηρωισμούς.

Σ’ αυτό συνηγορεί και το γενικό κλίμα καταγγελίας των «άλλων», που επικράτησε
στη Βουλή των Εφήβων. Άκουσα στην τηλεόραση νέους και νέες «βουλευτές» να
αγορεύουν με ιερό μένος κατά των… πολιτικών και της πολιτικής.

Οι γενικές έννοιες είναι εύκολες: δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, τιμιότητα,
συμφέροντα κ.λπ. κ.λπ. Αλλά, όμως, όταν ακούω τις άδειες λέξεις που
προφέρονται με τόσο πάθος, τότε αναρωτιέμαι ο αφελής:

­ Τι ζητάμε, επιτέλους, έναν παλιό πολιτικό με νέα κόλπα ή έναν νέο πολιτικό
με παλιά κόλπα;