Για ένα νέο εθνικό κοινωνικό σχέδιο

Σε κάθε εκλογική διαδικασία οι πολίτες στέλνουν τα δικά τους μηνύματα προς
όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Σε κάθε περίπτωση, κύριος αποδέκτης είναι η
κυβέρνηση, το κόμμα που κυβερνά. Και το ΠΑΣΟΚ κυβερνά από το ’93, με την ψήφο
τού ελληνικού λαού. Επομένως, έχουμε καθήκον να αναλύσουμε αυτά τα μηνύματα
και να τα χρησιμοποιήσουμε ως οδηγό για τη διαμόρφωση της παραπέρα πορείας
μας, εφόσον υπάρχουν για να υπηρετούμε την κοινωνία και όχι για να την
εξουσιάζουμε ερήμην της.

Είναι σαφές ότι σε αυτές τις ευρωεκλογές, η Ν.Δ. επιχείρησε έναν βιασμό της
λαϊκής θέλησης. Ζήτησε από τους πολίτες όχι να υπερψηφίσουν τη Ν.Δ., αλλά να
καταψηφίσουν το ΠΑΣΟΚ ώστε να επιβληθεί, με έναν πλάγιο τρόπο, αλλαγή στο
πολιτικό σκηνικό. Απέτυχαν οικτρά σε αυτήν την προσπάθεια. Οι εκλογές
τελείωσαν, η Ν.Δ. κέρδισε τις πρόσκαιρες εντυπώσεις του πρώτου κόμματος των
ευρωεκλογών, αλλά εμείς, το ΠΑΣΟΚ, έχουμε σταθερά την ευθύνη της
διακυβέρνησης. Έχουμε την ευθύνη να οδηγήσουμε μέσα στους επόμενους μήνες τη
χώρα με ασφάλεια στην ολοκλήρωση του βασικού εθνικού στόχου των τελευταίων
δεκαετιών, που είναι η ένταξη της χώρας στο κλαμπ του ευρώ των ισχυρών της Ευρώπης.

Ωστόσο, το μήνυμα των πολιτών είχε και μια άλλη πτυχή. Περιείχε μία ακόμη
βασική εντολή προς το ΠΑΣΟΚ. Έχουμε ευθύνη όχι μόνο να καθοδηγήσουμε την
πορεία προς το ευρώ, αλλά έχουμε ευθύνη και καθήκον να αλλάξουμε, στην πορεία
προς τον 21ο αιώνα.

Εχουμε πλέον, ως Κίνημα, παρουσία 25 χρόνων στην πολιτική ζωή της πατρίδας
μας. Μέσα στα χρόνια αυτά, το ΠΑΣΟΚ άλλαξε την Ελλάδα. Για πρώτη φορά μετά τον
Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Έλληνας και η Ελληνίδα μπόρεσαν να ζήσουν και να
δημιουργήσουν μέσα σε ένα περιβάλλον ισότητας, ισονομίας και ισοπολιτείας.
Παράλληλα, από το ’81 και μετά, έγινε στη χώρα μας η πρώτη σοβαρή προσπάθεια
περιορισμού της ανισοκατανομής του εθνικού εισοδήματος.

Είναι λοιπόν το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα εκείνο που επέβαλε με την ψήφο του ελληνικού
λαού τον περιορισμό του χάσματος μεταξύ πλούσιων και φτωχών. Οι πολιτικές τής
δεκαετίας του ’80 είχαν, βεβαίως, το ιδιαίτερο κόστος τους. Ήταν πολιτικές
αναγκαίες, που όμως είχαν σοβαρές επιπτώσεις στα μακροοικονομικά μεγέθη της,
χωρίς να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε όλες τις διαρθρωτικές αλλαγές που θα
έβαζαν έγκαιρα την Ελλάδα στην ομάδα των ισχυρών οικονομιών της Δύσης. Στη
συνέχεια, η τριετία της Ν.Δ. έφερε τη χώρα πολλά χρόνια πίσω. Έγιναν πολύ
μεγάλες και άδικες θυσίες από τον ελληνικό λαό για προγράμματα σύγκλισης που
αποτύγχαναν, το ένα μετά το άλλο. Από το ’93, με το ΠΑΣΟΚ, η χώρα βαδίζει έναν
διαφορετικό δρόμο. Για πρώτη φορά, οι θυσίες των πολιτών πιάνουν τόπο. Το
έλλειμμα έχει συνεχή πτωτική τροχιά, ο πληθωρισμός και τα επιτόκια το ίδιο. Τα
κοινοτικά κονδύλια αξιοποιούνται. Τα μεγάλα έργα αλλάζουν την όψη της χώρας.
Είμαστε πια μόνον ένα βήμα από την είσοδο στην Οικονομική και Νομισματική
Ένωση. Όμως, η πορεία αυτή δεν έγινε στο κενό. Ζητήσαμε θυσίες για άλλη μια
φορά από τον ελληνικό λαό. Και σήμερα πρέπει να έχουμε το θάρρος να
παραδεχθούμε ότι οι θυσίες αυτές δεν ήταν πάντοτε δίκαιες. Οφείλουμε να
παραδεχθούμε ότι το πρόγραμμα σύγκλισης που εφαρμόζουμε από το ’94 σε
ορισμένες περιπτώσεις αύξησε τις οικονομικές ανισότητες μέσα στην κοινωνία.
Ήταν μια πολιτική αναγκαία, όπως εκείνη της δεκαετίας του ’80, αλλά με τις
δικές της παρενέργειες, που δεν είναι καθόλου ασήμαντες στο κοινωνικό πεδίο. Η
διαπίστωση αυτή μας βάζει μπροστά σ’ ένα νέο, σημαντικό καθήκον, εν όψει των
εθνικών εκλογών του 2000. Το ΠΑΣΟΚ έχει σήμερα υποχρέωση να παρουσιάσει ένα
«νέο εθνικό κοινωνικό σχέδιο» για τον 21ο αιώνα. Ένα εθνικό σχέδιο για μια
«νέα αναδιανομή» του εθνικού εισοδήματος, σε μια νέα ισχυρή Οικονομία.

Η «νέα αναδιανομή» δεν έχει να κάνει μόνο με το διαθέσιμο εισόδημα των
πολιτών. Έχει κυρίως να κάνει με τη διάθεση πόρων για την καθημερινότητα του
Έλληνα και της Ελληνίδας. Επίσης, οφείλουμε να διαθέσουμε πόρους για τα
στρώματα εκείνα που, πιο σοβαρά από όλους, υπέφεραν στην πορεία προς τη
σύγκλιση. Και τα στρώματα αυτά είναι οι άνεργοι και οι άνεργες, οι κοινωνικά
αποκλειόμενοι, που δεν έχουν καν φωνή να διαμαρτυρηθούν.

Έχουμε ήδη ξεκινήσει την επεξεργασία τμημάτων αυτού του σχεδίου. Για
παράδειγμα, οι φορολογικές ελαφρύνσεις, που έχουν ήδη γίνει πράξη σε
ορισμένους έμμεσους φόρους οι οποίοιυ επιβάλλονται γενικά, όπως στα τιμολόγια
της ΔΕΗ. Επίσης, μέσα στο καλοκαίρι πρόκειται να οριστικοποιηθούν οι
ελαφρύνσεις σε άμεσους φόρους.

Γνωρίζουμε ότι αυτά δεν αρκούν. Ούτε συνιστούν σε καμιά περίπτωση ένα «νέο
εθνικό κοινωνικό σχέδιο». Αυτό το νέο μεγάλο σχέδιο για τη χώρα, έχουμε
υποχρέωση να το επεξεργαστούμε όλοι από κοινού, μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Κάτι τέτοιο,
όμως, προϋποθέτει ενότητα, ενιαίο κέντρο πολιτικής Διεύθυνσης, μαζικότητα και συλλογικότητα.

Όπως είναι γνωστό, το ΠΑΣΟΚ έχει λύσει το πρόβλημα της ηγεσίας του από το ’96,
όσο κι αν ορισμένοι κύκλοι συμφερόντων εκτός ΠΑΣΟΚ επιχειρούν να επαναφέρουν
διά της πλαγίας τέτοιο θέμα τις τελευταίες ημέρες, με προφανή στόχο να
εξυπηρετήσουν τη Ν.Δ. και τον κ. Κ. Καραμανλή. Εμείς προχωρούμε με Πρόεδρο και
Πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη, για νίκη στις εκλογές του 2000.

Ωστόσο, έχουμε υποχρέωση όλοι και όλες, από τον Πρόεδρο έως το κάθε μέλος του
ΠΑΣΟΚ, να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Πόσο υπηρετήσαμε τα τελευταία χρόνια
τον στόχο του μεγάλου και ενιαίου ΠΑΣΟΚ; Πόσο πέτυχε ή πόσο απέτυχε η
ανασυγκρότηση του κόμματός μας; Ποίες είναι οι ευθύνες μας; Πόσο επηρέασαν
αυτές οι ευθύνες τόσο τα αποτελέσματα των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών
και των ευρωεκλογών; Ποιο είναι σήμερα το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ; Πώς μπορούμε να
ξαναβρούμε τη χαμένη μαζικότητα και ζωντάνια των Οργανώσεών μας;

Πιστεύω ότι η σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής δίνει μία σημαντική ευκαιρία να
ξεκαθαρίσουμε σχέσεις και συμπεριφορές. Να πάρουμε τις αποφάσεις εκείνες που
θα οδηγήσουν στην επανίδρυση του ΠΑΣΟΚ, πάνω σε βάσεις μαζικότητας,
αλληλεγγύης και συντροφικότητας. Ένα κόμμα ανοικτό, μαζικό και δημοκρατικό,
που θα αναλάβει να επεξεργαστεί έως το τέλος του ’99 το νέο εθνικό σχέδιο για
την κοινωνία του 21ου αιώνα και θα μπορεί να κοιτάξει τον πολίτη στα μάτια
στις εκλογές του 2000.