ΠΡΟΣΩΠΑ Στροφή προς τα δεξιά

Στο κατακαλόκαιρο ήρθε για τον Γκέρχαρντ Σρέντερ ο πολιτικός χειμώνας: οι
σοσιαλιστές θεωρούν ότι τους πρόδωσε και οι δεξιοί του βγαίνουν από αριστερά.

Γκέρχαρντ Σρέντερ. Οι επιχειρηματίες είναι ενθουσιασμένοι με τον καγκελάριο

Στη διάρκεια της περασμένης εβδομάδας ο Σρέντερ άλλαξε δραματικά την
κατεύθυνση της κυβέρνησής του παραβιάζοντας ορισμένες από τις σημαντικότερες
προεκλογικές δεσμεύσεις του. Σ’ έναν προϋπολογισμό που χαρακτηρίσθηκε το
μεγαλύτερο πακέτο μεταρρυθμίσεων στη Γερμανία από το 1945, ο υπουργός
Οικονομικών Χανς Άιχελ μείωσε τις δημόσιες δαπάνες κατά 30 δισεκατομμύρια
μάρκα και ανακοίνωσε μεγάλες μειώσεις του φόρου εισοδήματος και της
φορολόγησης των επιχειρήσεων. Η οικονομία ­ σχεδόν 13 δισεκατομμύρια μάρκα ­
θα γίνει στις συντάξεις και στα επιδόματα ανεργίας, ενώ οι μεγάλες
επιχειρήσεις θα κερδίσουν συνολικά 8 δισεκατομμύρια μάρκα από τη μείωση της
φορολογίας τους. Τι θα πρέπει να περιμένουμε ακόμη; ρωτούσε η «Ντι Τσάιτ». Πού
θέλει να πάει ο Σρέντερ; Ώς πού θέλει να φτάσει; Μόλις πέρυσι, στην
προεκλογική εκστρατεία του, υποσχόταν πως, με μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση,
οι ηλικιωμένοι, οι άρρωστοι και οι άνεργοι θα γνώριζαν καλύτερες μέρες. Τώρα
οι συνταξιούχοι και οι φτωχοί που τον ψήφισαν αισθάνονται προδομένοι. Και όχι
μόνον αυτοί. Οι συνεργάτες του βλέπουν με απελπισία τον καγκελάριο ­ συχνά
καθοδηγούμενο από την «κοινή γνώμη» όπως αυτή εκφράζεται από την
υπερσυντηρητική ταμπλόιντ «Μπιλντ» ­ να υπονομεύει τη μια κυβερνητική πολιτική
μετά την άλλη. Και τους Χριστιανοδημοκράτες να βγαίνουν από αριστερά
υποσχόμενοι «δουλειές για όλους».

Ο Σρέντερ έχει υπαναχωρήσει σχεδόν σε όλα όσα είχε υποσχεθεί ­ από τη χορήγηση
διπλής υπηκοότητας στους μετανάστες ως το κλείσιμο των πυρηνικών σταθμών.
Πρόσφατα υποχρέωσε τον «πράσινο» υπουργό Περιβάλλοντος Γιούργκεν Τρίτιν να
συμπαραταχθεί με τη Βρετανία και την Ισπανία για να μπλοκάρει το σχέδιο της ΕΕ
να υποχρεωθούν οι αυτοκινητοβιομηχανίες να αναλάβουν δωρεάν την απόσυρση των
παλαιών αυτοκινήτων. Η παρέμβαση του Σρέντερ στον υπουργό του έγινε όταν ο
παλιός του φίλος, ο πρόεδρος της Φολκσβάγκεν Φερντινάντ Πιέχ, του παραπονέθηκε
πως δεν του αρέσει «ο τόνος» του Τρίτιν…

Η γερμανική επιχειρηματική ελίτ είναι αντίθετα ενθουσιασμένη από τον «τόνο»
του Σρέντερ και καλοδέχτηκε την ιδεολογική συμμαχία του με τον Βρετανό
πρωθυπουργό Τόνυ Μπλαιρ εκτιμώντας ότι σηματοδοτεί το τέλος της αριστερής
ιδεολογίας στη Βόννη. Εκείνο που μένει να δει κανείς είναι αν οι βιομήχανοι θα
ανταμείψουν τον καγκελάριο δημιουργώντας τις θέσεις απασχόλησης που χρειάζεται
για να εκπληρώσει τη μία προεκλογική δέσμευση που δεν έχει την πολυτέλεια να
παραβεί: να μειώσει τις ουρές των Γερμανών ανέργων.