ΔΡΟΜΟΙ

Κάτι νοσηρό…

… υπήρχε στους αλαλαγμούς του όχλου που ξέσπασε σε έξαλλους πανηγυρισμούς με
την αναγγελία της θανατικής καταδίκης του Οτζαλάν. Κάτι παγερό στην ένταση του
πάθους. Και κάτι αναξιοπρεπές στον τρόπο που χειρίστηκε την υπόθεση η τουρκική
δικαιοσύνη. Αντίθετα, σε όλο αυτό το σκηνικό του εθνικιστικού παραληρήματος, ο
Κούρδος ηγέτης στάθηκε όρθιος και άκουσε με αξιοπρέπεια την απόφαση που ρίχνει
στο κεφάλι του το αίμα των τριάντα χιλιάδων νεκρών του απελευθερωτικού πολέμου
των Κούρδων. Η τουρκική δικαιοσύνη «είδε» μόνο τις μανάδες και τους πατεράδες
των πέντε χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών που σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Όμως, οι
είκοσι πέντε από τους τριάντα χιλιάδες νεκρούς ήταν Κούρδοι. Εκείνοι δεν έχουν
μανάδες και πατεράδες; αναρωτιέται στην «Ιντιπέντεντ» ο Κεμάλ Κοσκούν, από την
ηγεσία του φιλοκουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.

Το κεμαλικό κράτος…

… δεν μπόρεσε ποτέ να δει κανέναν Κούρδο παρά μονάχα σαν εχθρό, γράφει η
«Γκάρντιαν». Κάθε Κούρδος, κάθε Αρμένιος, κάθε μειονότητα δεν ήταν για το
κράτος των στρατηγών παρά μονάχα υλικό για αφομοίωση. Η θανατική καταδίκη του
Οτζαλάν ήταν αναπόφευκτη για την τουρκική δικαιοσύνη, που δεν ήταν ποτέ παρά
μονάχα δικαιοσύνη των αντιποίνων, λέει ο Τζόρτζιο Μπόκα στη «Ρεπούμπλικα».
Στους πολέμους, η θανάτωση του εχθρού, η οριστική εκμηδένισή του, δεν παύει να
είναι μια βάρβαρη αλλά ακατανίκητη παραδοξότητα. Και ας ξεφυτρώνουν έτσι και
άλλοι, ακόμη περισσότεροι εχθροί. Ο δήμιος είναι ένα από τα βασικά πρόσωπα της
ανθρώπινης κοινωνίας.

Σαν τυφλή τυραννία…

… συμπεριφέρθηκε η τουρκική «δημοκρατία» στην περίπτωση Οτζαλάν, ψυχρή και
αδιάφορη μπροστά σε όλους τους διεθνείς κανόνες. Σήμερα, που εκατοντάδες
επιτροπές, ινστιτούτα, ιδρύματα και οργανώσεις αναζητούν νέους κανόνες
διεθνούς δικαίου που να μπορούν να γίνουν σεβαστοί από όλες τις χώρες του
κόσμου. Μα τα αποτελέσματα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Γιατί όσο ο κόσμος
θα χωρίζεται σε ισχυρούς και αδυνάτους, σε πλούσιους και φτωχούς, λέει ο
Μπόκα, οι ισχυροί και οι πλούσιοι θα θέλουν πάντα να επιβάλλουν τη θέλησή τους
με τη βία και τα πλούτη και οι αδύνατοι και οι φτωχοί πάντα θα εξεγείρονται σε
αυτό. Μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα δεν μπορεί παρά να βασιλεύει ο παραλογισμός.
Έτσι, πιλότοι από τη χώρα που καταδίκασε τον Οτζαλάν σε θάνατο και που
καταπιέζει τους Κούρδους μπορούν να παίρνουν μέρος στην «ανθρωπιστική
επιχείρηση» των αεροπλάνων του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, ενώ τουρκικά
«ειρηνευτικά» στρατεύματα, από εκείνα που κάνουν εθνικές εκκαθαρίσεις εις
βάρος της κουρδικής μειονότητας στην Ανατολία, αναλαμβάνουν να προστατέψουν
τις μειονότητες στο Κοσσυφοπέδιο.

Ρεαλισμός…

… ή παραλογισμός; Δεν έχει πολλή σημασία, φτάνει να συνηθίσει κανείς σε αυτό
το παράδοξο παιχνίδι με τις λέξεις. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να αντέξει η λογική
την κατάλυση της κυριαρχίας χωρών από άλλες χώρες, που επικαλούνται γι’ αυτό
τη διεθνή νομιμότητα, την επέμβαση χωρών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα
δικαιώματα, σε άλλες χώρες, με το πρόσχημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων. Σε αυτό το τρελό παιχνίδι βλέπει κανείς τη Ρωσία να απειλεί να
φρενάρει το ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο και ύστερα να του δίνει το ελεύθερο μόλις
αρχίζουν να ρέουν τα δολάρια από τη Δύση. Ίσως και το κεφάλι του Οτζαλάν να
έχει μια τιμή, που θα μπορούσε να δώσει στην Τουρκία το εισιτήριο για την Ευρώπη.