ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι μικροί θάνατοι

Στην αρχή, η γυναίκα με το παχουλό μελαχρινό μωρό δεν πρόσεξε τίποτε.
Υποδέχθηκε το καλοκαίρι χαμογελώντας κι αγκάλιασε τη θάλασσα όπως έκανε πάντα,
κάθε τέτοια εποχή. Συνέχισε να είναι απούσα και παρούσα, όπως ήταν από μικρό
παιδί, μικρότερο κι από την κόρη της. Έπειτα, όμως, άρχισε να προσέχει τις
αλλαγές, ασήμαντες πρώτα, να, άλλαξε η γεύση των φαγητών και τα λουλούδια στον
κήπο της μύριζαν αλλιώτικα. Και, τέλος, στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη ­ και
δεν είδε τίποτα, ούτε τα μάτια της, ούτε το γέλιο της, ούτε τα άσπρα της
μαλλιά. Πήγε να θυμώσει, να του γυρίσει την πλάτη και να φύγει, μετάνιωσε,
χρόνια τώρα απαγόρευε στον εαυτό της τον θυμό. Πήρε μια ανάσα και ρώτησε τον
καθρέφτη, «γιατί, γιατί δεν υπάρχω ­ γιατί δεν φαίνομαι», κι αυτός κάγχασε,
είχε καταλάβει την οργή της και ποτέ δεν διακρινόταν για τη μεγαθυμία του,
«εσύ το θέλησες, κυρά μου, εσύ διάλεξες να με καταργήσεις, να γίνεις η
αντανάκλαση, η εικόνα του Μάγου, ο καθρέφτης του. Τώρα που έφυγε και χάθηκε, ε
χάθηκες κι εσύ ­ άλλωστε, ποτέ σου δεν συμφιλιώθηκες με τους μικρούς θανάτους
σου, έτσι δεν είναι;».

Η γυναίκα με το παχουλό μελαχρινό μωρό έμεινε βουβή κι ακίνητη για ώρες πολλές
κι έπειτα για μέρες. Κι ύστερα άρχισε να επιστρέφει, η κόρη της την αγκάλιασε,
κρατούσε το καραβάκι που τους είχε δώσει κάποτε ο Μάγος, το έβαλαν μαζί στο
νερό αλλά δεν έπλεε, «δεν είναι για τη θάλασσα, μαμούκα», «όχι, αγάπη μου, δεν
είναι, δεν ξέρει να κολυμπάει»…

Και χαμογέλασαν ­ με κατανόηση…