3η ΚΑΡΤΑ Κακότεχνη παράσταση

Όταν ο Βασίλης Νικάκης είναι επικεφαλής της Επιτροπής Διαιτησίας της ΕΠΟ,
αυξάνονται οι απαιτήσεις για διαφάνεια και σωστή αξιολόγηση των διαιτητών.

Όταν είναι γνωστό σε όλους ότι το ενδιαφέρον των ισχυρών για έλεγχο του
κλάδου της διαιτησίας ήταν και είναι τεράστιο, ουδείς λάτρης του καθαρού
ποδοσφαίρου μπορεί να κοιμάται ήσυχος.

Όταν οι διαιτητοπατέρες σε διαφόρους Συνδέσμους ξεχνούν το χρέος τους και
αδικούν διαιτητές, προωθώντας πιο βολικούς για το τοπικό και ευρύτερο
κατεστημένο, οι ελπίδες για ανάκαμψη περιορίζονται.

Όταν διαιτητές εξακολουθούν να ταλαιπωρούνται από το σύνδρομο της
ανασφάλειας και περιμένουν το μήνυμα για το ποιος έχει το πάνω χέρι στη νέα
περίοδο, ο κλάδος των δικαστών του δευτερολέπτου δεν μπορεί να αισιοδοξεί ότι
θα ξεφύγει από την αιχμαλωσία.

Όταν οι παράγοντες σιωπούν σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο, όπου γίνεται η
αξιολόγηση των διαιτητών και παρακολουθούν κινήσεις στην αθέατη πλευρά του
ποδοσφαίρου, περιμένοντας ένα κοκαλάκι, τότε και οι νέες διοργανώσεις δεν
μπορεί να είναι καλύτερες από τις προηγούμενες.

Όταν οι μεγαλοπαράγοντες σερβίρουν με διάφορους τρόπους τις επιθυμίες τους
και δυστυχώς δεν συναντούν αρνήσεις, τότε οι διοργανώσεις ίσων ευκαιριών
παραμένουν σε σταθερή απόσταση από την υλοποίηση.

Όταν οι παράγοντες δεν αποφασίζουν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον στα μάτια
και να δώσουν λόγο κυρίων για ανόθευτο ποδόσφαιρο, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Όταν οι πρωταγωνιστές των γηπέδων, προπονητές και ποδοσφαιριστές, δεν
υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας και αφήνουν τις εξελίξεις στα χέρια του παρασκηνίου,
τότε είναι συνένοχοι σε αυτό το περίεργο παιχνίδι των χρωμάτων και των τραυμάτων.

Όταν όλοι όσοι μετέχουν στο ποδοσφαιρικό κίνημα δεν φαίνονται διατεθειμένοι
να εγκαταλείψουν την υποκρισία, τότε θα συνεχίζεται η κακότεχνη παράσταση των γηπέδων.