ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Την ψυχή της στον Διάβολο

Ο ένας «ψηφίζει» τους μεταφασίστες. Ο άλλος βλέπει να επιβεβαιώνεται ο μύθος
του Φάουστ. Η ιταλική Αριστερά δεν περνά και τις καλύτερές τις μέρες.

Σίλβιο Μπερλουσκόνι: η εκλογική του επιτυχία έχει προκαλέσει σύγχυση στην ιταλική Αριστερά (το σκίτσο από το «Εσπρέσσο»)

Ο Βιτόριο Φόα δεν ξαφνιάστηκε από την εκλογική πτώση της Κομμουνιστικής
Επανίδρυσης και των Πρασίνων. Έχασαν όσοι ήταν αντίθετοι στην επέμβαση στο
Κόσοβο, δηλώνει ο ιστορικός ηγέτης της ιταλικής Αριστεράς σε συνέντευξή του
στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα». Αυτό που έγινε στη Γιουγκοσλαβία δεν ήταν πόλεμος,
αλλά μια αστυνομική επιχείρηση κατά του ονείδους της εθνοκάθαρσης. Κι όσοι δεν
το κατάλαβαν, από τον Μπερτινότι μέχρι τον Μανκόνι των Πρασίνων, τιμωρήθηκαν.

Ακόμη πιο απροσδόκητη ήταν η τοποθέτηση του 89χρονου διανοουμένου για τη
Δεξιά: «Μεταξύ του Μπερλουσκόνι που αντιπροσωπεύει ένα τυχοδιωκτικό κέντρο και
του Φίνι που, θεωρητικά τουλάχιστον, επιδιώκει να συγκροτήσει μια Δεξιά
μετριοπαθή και υπεύθυνη, δεν θα δίσταζα να διαλέξω τον δεύτερο». Μα είναι
δυνατόν ­ διερωτάται ο δημοσιογράφος ­ ένας αντιφασίστας σαν κι αυτόν, ένας
άνθρωπος που έμεινε 15 χρόνια στη φυλακή για τις ιδέες του, ένας συνεπής
αριστερός, να προτιμά τα παιδιά του Μουσολίνι από τη Φόρτσα Ιτάλια; «Ως
αντιφασίστας, ενθαρρύνω κάθε έξοδο από τον φασισμό, κάθε βήμα προς τη
δημοκρατία, σαν κι αυτά που κάνει ο Φίνι. Ως άνθρωπος της Αριστεράς, προτιμώ
μια μετριοπαθή Δεξιά από μια τυχοδιωκτική κεντροδεξιά που στηρίζεται στο
χρήμα, στα μέσα ενημέρωσης και στην αλαζονεία».

Ο Λουίτζι Πιντόρ θα προτιμούσε να μη χρειαστεί να διαλέξει. Ο Μπερλουσκόνι και
ο Φίνι είναι απαίσιοι για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, αλλά πάντως είναι
και οι δύο απαίσιοι, λέει στην ίδια εφημερίδα ο 73χρονος ιδρυτής του
«Μανιφέστο». Το σημαντικότερο όμως δεν είναι αυτό. Οι Χριστιανοδημοκράτες,
πρώτα, και ο Κράξι, στη συνέχεια, είχαν απέναντί τους μια αντιπολίτευση.
Σήμερα, αντιπολίτευση δεν υπάρχει. Η λέξη αυτή δεν περιλαμβάνεται πλέον στο
πολιτικό λεξιλόγιο, έχει γίνει συνώνυμη του γκέτο. Χωρίς αντιπολίτευση, όμως,
δεν υπάρχει ούτε δημοκρατία.

Από τότε που η Αριστερά ανέλαβε την εξουσία δεν έχει πει ούτε μια λέξη που να
την αντιπροσωπεύει, τονίζει ο άνθρωπος που εκδιώχθηκε το 1969 από το
Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) για φραξιονιστική δράση. Στην έκκληση του Νάνι
Μορέτι («Ντ’ Αλέμα, πες κάτι αριστερό!») ο Ιταλός πρωθυπουργός παρέμεινε
σιωπηλός. Αντίθετα, έκανε πολλά πράγματα που ανήκουν στη Δεξιά, με αποκορύφωμα
τον πόλεμο που βρίσκεται στον αντίποδα κάθε αριστερής ιδέας. Η Αριστερά
πούλησε την ψυχή της στον Διάβολο. Και δεν την πούλησε καν με αντάλλαγμα τη
νεότητα, αλλά τζάμπα, μόνο και μόνο για να ασκήσει την εξουσία. Σήμερα κανείς
δεν θέλει να αλλάξει τον κόσμο, όλοι θέλουν να τον κάνουν πλουσιότερο, και
νομίζουν ότι είναι το ίδιο πράγμα. Αν το PCI είχε υποστεί τέτοια εκλογική
ήττα, θα άλλαζε τα πάντα, θα έστελνε την ηγεσία του στην περιφέρεια να μιλήσει
με τον κόσμο. Κι αυτοί εδώ κάθονται και αναζητούν τρόπους να επιτύχουν τη συναίνεση.