ΔΡΟΜΟΙ

… εξακολουθήσει να λειτουργεί όπως λειτουργούσε πάντα, τότε η καθιερωμένη
γερμανοϊσπανική συνωμοσία μπορεί να εξασφαλίσει ότι ο επόμενος πρόεδρος του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα είναι ένας Γερμανός Σοσιαλδημοκράτης ­ δεν έχει
σημασία ποιος. Πρώτα είχαμε τον Ισπανό Χριστιανοδημοκράτη Μπαρόν Κρέσπο,
ύστερα τον Γερμανό Χριστιανοδημοκράτη Έγκον Κλετς, κατόπιν τον Γερμανό
Σοσιαλδημοκράτη Κλάους Χενς και πιο πρόσφατα τον Ισπανό Χριστιανοδημοκράτη
Χιλ-Ρόμπλες. Πάνε με τη σειρά, καθώς οι εθνικές ομάδες των ευρωβουλευτών
ψηφίζουν πότε τον έναν και πότε τον άλλον, αδιαφορώντας για την κομματική του
τοποθέτηση. Την τελευταία φορά, το μοναδικό ερώτημα ήταν ποιον υποψήφιο θα
διάλεγαν οι Ισπανοί Χριστιανοδημοκράτες. Μόλις τον διάλεξαν, η εκλογή του ήταν
ήδη εξασφαλισμένη.

… και βαθιά αντιδημοκρατικό βλέπει σε αυτές τις ευρωπαϊκές διαδικασίες ο
αρθρογράφος της «Γκάρντιαν» Μάρτιν Γουόκερ. Δεν πρόκειται για κάτι που έχει να
κάνει με τα άτομα αλλά με το σύστημα, με τις παρασκηνιακές διεργασίες που
διανέμουν τις εξουσίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Υπάρχει σε όλα αυτά ένα
βρετανικό παράπονο, μάλλον δικαιολογημένο. Οι πρόσφατες αβρότητες ανάμεσα στον
Μπλερ και τον Σρέντερ και το κοινό τους μανιφέστο δεν μπορούν να κρύψουν ένα
πολιτικό δράμα: οι Βρετανοί Εργατικοί και οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες δεν τα
πάνε καλά. Η έχθρα τους θυμίζει Καπουλέτους και Μοντέγους. Χάνεται στο βάθος
του χρόνου, κάπου στα 1983, τότε που ο Μπλερ είχε υποσχεθεί να αποσύρει τη
Βρετανία από την Ευρώπη. Επιδεινώθηκε το 1994, όταν, με 62 βουλευτές, οι
Εργατικοί έγιναν η μεγαλύτερη δύναμη στη σοσιαλιστική ομάδα. Εκεί, παραδοσιακά
οι Γερμανοί είχαν τα ηνία, ώσπου το 1994 τους «ξεσπίτωσαν» οι Βρετανοί. Και
σαν μην έφτανε αυτό, οι Εργατικοί μπόρεσαν να τοποθετήσουν τη δικιά τους Πολίν
Γκριν στην ηγεσία της σοσιαλιστικής ομάδας, μια ικανή πολιτικό που σπούδασε
στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, μεγαλώνοντας την ίδια ώρα τα παιδιά της. Οι Γερμανοί
δεν μπόρεσαν ποτέ να αναγνωρίσουν τα προτερήματά της.

… πριν από τις ευρωεκλογές ήταν αν οι Βρετανοί Εργατικοί ή οι Γερμανοί
Σοσιαλδημοκράτες θα αναδεικνύονταν πρώτη δύναμη. Βέβαια, το εκλογικό
αποτέλεσμα δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς σε καμιά από τις δύο παρατάξεις. Με 26
ευρωβουλευτές οι Εργατικοί και 33 οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, παρουσιάζουν
τη χειρότερη εικόνα στην ιστορία τους. Η γκρίνια από τις απώλειες αναμένεται
να οξυνθεί και για μια ακόμη αιτία: το γερμανικό κόμμα δεν κατάφερε ποτέ να
προσαρμόσει τους ευρωβουλευτές του στην «τριτοδρομική ορθοδοξία» των Βρετανών
Εργατικών. Την περασμένη εβδομάδα, η κοινή διακήρυξη του Μπλερ και του Σρέντερ
για την ανάγκη περιορισμού της φορολόγησης των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων, την
απελευθέρωση της αγοράς και την ευελιξία της εργασίας κλόνισε τη γερμανική
Αριστερά (και εξόργισε τους Γάλλους σοσιαλιστές, που μίλησαν για «μπλερικά
ριγκανόμικς με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο πέτο»).

… μολονότι είναι ίσως ακόμη πρόωρο να μιλήσει κανείς για τη γέννηση μιας
αριστερής συμμαχίας κατά του «τρίτου δρόμου» μετά τις ευρωεκλογές της
Κυριακής: ότι οι συνήθεις γερμανοϊσπανικές σκευωρίες για την προεδρία του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα παραχωρήσουν τη θέση τους σε αντιπαραθέσεις ουσίας,
σε μάχες ευρωπολιτικής, στην οποία η ενισχυμένη ευρω-Αριστερά σίγουρα θα δώσει
το δικό της ιδιαίτερο χρώμα.