ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ψηφοδεείς και ψηφοπαθείς

Τρίτη μετά τις κυριακάτικες ευρωεκλογές. Κανείς δεν κέρδισε. Όλοι ήρθαν
τρίτοι! Ίσως διότι θέλησαν να κλέψουν την ψήφο μας αντί να κερδίσουν την ψυχή
μας. Λαδώματα, διοξίνες, ΝΑΤΟ-μαγειρέματα κι όμως «τα κουκιά» άντεξαν. Κι όχι
μόνο. Αντεπιτίθενται διεκδικώντας ένα πραγματικό (κι όχι τηλεοπτικό) όλοι μαζί.

Ξέρω Ιστορία κι αυτό με πληγώνει Καλύτερα να μην ήξερα Τότε θα τα
καλοδεχόμουν Τώρα όχι

Παν. Γιαννακόπουλου, Παλινδρομήσεις

Τώρα που σταμάτησαν οι πολιτευόμενοι να μας κανακεύουν, να μας κολακεύουν, να
μας τάζουν, τώρα που ξαναγίναμε μέρος του αφελούς, εξαπατηθέντος ή αδιάφορου
πληθυσμού, ίσως τώρα πρέπει εμείς να ασχοληθούμε σοβαρά με αυτούς. Ας
αντιστρέψουμε για λίγο (μέχρι δηλαδή τις επόμενες εκλογικές διαδικασίες) τους
ρόλους, τις νοοτροπίες και τις πρακτικές.

Μπορούμε π.χ. να περπατάμε στον δρόμο βιαστικά και αγέρωχα δίχως να τους
απευθύνουμε τον λόγο όταν διασταυρωνόμαστε. Μπορούμε να στρέψουμε την προσοχή
μας στην αύξηση της περιουσίας μας, στην επαγγελματική αποκατάσταση συγγενών
και φίλων μας χωρίς να καιγόμαστε για την κοινωνική απαξία και τη νομιμότητα
των ενεργειών μας. Μπορούμε να επιδιώξουμε να γίνουμε κολλητοί σε
μεγαλόσχημους δίχως να έχουμε ιδεολογικές αϋπνίες. Αν, εκτός από τα παραπάνω,
αποδειχθούμε και ολίγον άφιλοι, αρκετά αχάριστοι και πολύ εαυτούληδες, τότε θα
‘χουμε κερδίσει σε δύο τουλάχιστον επίπεδα: πρώτον θα είμαστε πολλαπλώς
ενημερωμένοι για το πώς ακριβώς ασκούν το λειτούργημά τους οι περισσότεροι
πολιτευόμενοι στα ενδιάμεσα των εκλογικών αναμετρήσεων και δεύτερον θα ‘χουμε
πλήρως προετοιμαστεί για να κατέβουμε εμείς, αυτή τη φορά, στον πολιτικό
στίβο, να δείξουμε εμείς, αυτή τη φορά, πόσο «τιμάμε και αγαπάμε τον ελληνικό λαό».

Βέβαια ως προς τη συνειδητοποίηση διπλών ρόλων και προσωπείων η αντίδρασή μας
δυστυχώς είναι βραδυφλεγής, καθώς η ευκαιρία για να «πατσίσουμε» συνήθως αργεί
να ‘ρθει και εν τω μεταξύ νέες ανάγκες, νέα κόλπα ή και νέα δεδομένα μας ξανατουμπάρουν.

Ως προς την ενδεχόμενη, όμως, απόφασή μας, ν’ αναμειχθούμε εμείς στη
διαχείριση των res publica η αντίδρασή τους είναι ακαριαία (και σχεδόν
ομοιόμορφη σε όλα τα κόμματα). Η αναβάθμιση του πολίτη σε πολιτικό μπορεί (ή
επιτρέπεται) να γίνει μόνο μέσα από διαδικασίες που ελέγχουν οι ίδιοι οι
έχοντες και κατέχοντες την πολιτική εξουσία στην Ελλάδα. Θέτουν και
παραβιάζουν τους κανόνες κατά βούληση, αλλάζουν τα κριτήρια και νοθεύουν τις
διεργασίες κατά το δοκούν. Έχουν «ιδιωτικοποιήσει» τον δημόσιο χώρο (ή ­ έστω
­ τον έχουν μετοχοποιήσει ελέγχοντας την πλειοψηφία των μετοχών).

Οι επαγγελματίες πολιτικοί μας (δηλαδή το 80% των μετεχόντων στη δημόσια ζωή)
έχουν έντονα αναπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης,
ταυτίζουν εντέχνως το εθνικό καλό με την προσωπική τους ανάδειξη και κυριαρχία
και ­ δυστυχώς ­ πείθουν τον λαό πως χωρίς τους συγκεκριμένους εκπροσώπους θα «χαθεί».

Μπαίνουμε στον 21ο αιώνα με ρόλους διακριτούς. Αυτοί και οι άλλοι. Οι
πολιτικοί και οι πολίτες. Οι έχοντες και οι τρέχοντες. Πρέπει, όμως, όλοι να
κατανοήσουμε ότι αυτές οι απλοϊκές – συντηρητικές διαχωριστικές γραμμές, αυτές
οι status quo διαδικασίες κάποια στιγμή θα ανοίξουν ρήγματα στην ίδια τη δημοκρατία.

Τα όρια της δημοκρατίας είναι η κριτική και αμφισβήτηση που ασκούν οι πολίτες
στα όργανα της Πολιτείας. Αν αυτή η ύψιστη λειτουργία «χωνευτεί» (μέσα στην
κομματική πίστη ή στην οικονομική συναλλαγή) ή συρρικνωθεί (από φόβο στη
δύναμη / απειλή των «οικογενειαρχών» της πολιτικής), τότε οι κότες του ΝΑΤΟ,
τα κοτόπουλα Βρυξελλών και τα ελληνικά πίτουρα θα ‘χουν διαμορφώσει ένα άλλου
είδους (θνησιγενές και θανατηφόρο) «πολιτικό κοτέτσι».

Ας σκεφτούν το ενδεχόμενο αυτό σοβαρά οι αριστεροχρηματιστές, οι
σοσιαλιστοαλβανοφάγοι, οι οικολογοπολεμοχαρείς και όσοι χρησιμοποιούν τα
παλαιά «τρικ των διλημμάτων».

Τα 3Φ (φανφάρες – φατριασμοί – φόβητρα) δεν πείθουν πλέον κανένα.

Τα 3Α (Ανανέωση – Αριστερά – Ανατρεπτικότητα) συνιστούν το καλύτερο φάρμακο
κατά «των ψηφοπαθών» των μεγάλων κομμάτων, που έμαθαν να μετράνε τα οράματα
και τις προσδοκίες του λαού με τον τζόγο της μιας κλήρωσης ή με στοιχήματα.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.