ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Για τον Λευτέρη της μπέσας

Τον ξέρω πολλά πολλά χρόνια και ακόμη είναι ίδιος, χωρατατζής και μπεσαλής,
ερωτευμένος με τις γυναίκες, πιστός στη δουλειά μας ­ και ας είναι
πολυδιάστατος, σηκώνεις πέτρα και τον βρίσκεις. Έχουμε μαλώσει και
ξαναγαπηθεί, βλεπόμαστε λιγότερο από παλιά, αλλά επικοινωνούμε το ίδιο. Ο
Λευτέρης. Ήταν ο πρώτος ­ εκείνα τα χρόνια, ρε… ­ που μου ‘δειξε τη
δημοσιογραφική γραφή, «να νιώθεις ό,τι γράφεις και να το νιώθει και ο άλλος».
Λοιπόν, αυτό δεν το ξεπέρασα και του το χρωστάω, ας έχει κυλήσει από τότε
αλλού η δημοσιογραφία και ας έχουν στερέψει οι καλές κουβέντες που αυτός
αφειδώλευτα έλεγε στους νεώτερους. Ναι, βέβαια. Σ’ αυτό το επάγγελμα ­ από τη
φύση του που τόσο την καλλιεργήσαμε ­ πρώτα είναι ο ανταγωνισμός και ύστερα,
αν κάτι περισσέψει, τα άλλα. Τυχερός ο Λευτέρης. Διασώθηκε. Δεν μπήκε ποτέ στο
ανταγωνιστικό καλούπι, δεν έκοβε λόγια για ν’ αρέσει, έκανε απ’ όλα και
χαιρόταν και χαίρεται, μαγκάκι. Και όταν ξεκίνησε η αθλιότητα του πολέμου κατά
της Γιουγκοσλαβίας, έγραψε στις «Ματιές» του πως μέχρι να τελειώσει για τίποτε
άλλο δεν θα γράφει. Το δικό του δημοσιογραφικό ­ μόνον; ­ ένστικτο αυτό του
υπαγόρευε. Και το ‘κανε. Σαν φόρο τιμής στη νιότη του που ακόμη τη ζει.
Δυόμισι μήνες το ‘κανε ο μπαγάσας, μέρα έμπαινε, μέρα έβγαινε. Και τι δεν
είπε… ο στόμας του! Και τον ζήλεψα για το πείσμα και την μπέσα του.