ΠΡΟΣΩΠΑ Η Βουλή δεν είναι πασαρέλα

Περβάνς Μπερές. «Τι κι αν είναι η μούρη μου στραπατσαρισμένη; Ας με δεχθούν όπως είμαι»

Η Περβάνς Μπερές, 42 χρόνων, απερχόμενη ευρωβουλευτής και δεύτερη στο
ευρωψηφοδέλτιο του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ήταν σίγουρη ότι δεν θα
μπορούσε να είναι και πάλι υποψήφια, και μάλιστα σε μια τόσο προβεβλημένη
θέση. Δεν ήταν ότι δεν τα είχε καταφέρει στη θητεία της στο Στρασβούργο ­ κάθε
άλλο μάλιστα. Πώς όμως ένας πολιτικός, και μάλιστα γυναίκα, να εμφανιστεί στις
συγκεντρώσεις και τα κανάλια με το πρόσωπο παραμορφωμένο;

Ήταν το 1995. Η Περβάνς οδηγούσε το σκούτερ της, όταν ένα αυτοκίνητο της
αστυνομίας με συμβατικές πινακίδες παραβίασε το κόκκινο χωρίς λόγο και έπεσε
επάνω της. Έμεινε τρεις ημέρες σε κώμα, το πρόσωπό της παραμορφώθηκε, έχασε τη
γεύση και την όσφρησή της, χρειάστηκε πολύ καιρό για να μπορέσει να μιλήσει:
«Ήμουν φυτό», λέει στη «Λιμπερασιόν». Η ανάρρωσή της ήταν πολλαπλώς επώδυνη.
Οι φίλοι της έρχονταν στο προσκέφαλό της, αλλά αντί να την στηρίξουν εκείνοι,
χρειαζόταν να τους στηρίξει αυτή: «Ήταν μερικοί που απέστρεφαν το βλέμμα. Στο
τέλος, ο Φρεντερίκ, ο σύντροφός μου, τους προετοίμαζε, τους προειδοποιούσε…».

«Τι κι αν είναι η μούρη μου στραπατσαρισμένη; Ας με δεχθούν όπως είμαι»,
σκέφτηκε η Περβάνς ­ από την πρώτη στιγμή, όπως λέει. Στο κάτω κάτω, η
πολιτική δεν είναι θέμα «ωραίας μούρης», η Βουλή δεν είναι πασαρέλα. Δέχθηκε
όμως, για χάρη των δικών της, να κάνει επτά επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής.
Και τρεις μήνες μετά την τραγωδία, επέστρεψε στο προσκήνιο. «Δεν ήθελα να
είμαι απρεπής. Αλλά δεν υπήρχε λόγος να κρυφτώ στη γωνιά μου», εξηγεί. «Στην
αρχή οι άνθρωποι δεν την αναγνώρισαν», λέει ένας αυτόπτης μάρτυρας εκείνης της
πρώτης εμφάνισής της. «Μετά τούς ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Ο Φαμπιούς είχε
συγκινηθεί πολύ…». Και όταν ο πρώην πρωθυπουργός τη ρώτησε τι μπορεί να
κάνει γι’ αυτήν, εκείνη του απάντησε: «Να με ανεχθείτε με αυτή τη μούρη».

Η Περβάνς ρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά πολλαπλασιάζοντας τα δρομολόγια
Παρίσι – Στρασβούργο και Παρίσι – Βρυξέλλες ­ ώστε να παίρνει το πρωινό της με
τα πέντε αγόρια της (δύο δικά της και τρία του «συντρόφου» της), ηλικίας από 7
ως 14 χρόνων. Κατάφερε επίσης να καταδικαστεί ο αστυνομικός που τη χτύπησε ­
αν και είναι ακόμη εξοργισμένη επειδή η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν απλώς
ένα πρόστιμο 6.000 φράγκων.

Ήταν ωστόσο σίγουρη πως το παραμορφωμένο πρόσωπό της θα την ανάγκαζε να μείνει
μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας, άρα και από την πολιτική.
«Εξαιτίας του προσώπου της, είχε πιστέψει ότι δεν θα μπορούσε να είναι δεύτερη
στο ψηφοδέλτιο», λέει ένας φίλος της. «Το κόμμα όμως έκανε σαν να μην είχε
συμβεί τίποτε. Κι αυτό τη συγκίνησε πολύ».