Η εγκληματικότητα των αλλοδαπών

Ο κ. Νίκος Δελχανίδης (Θεσσαλονίκη) μας γράφει:

«Πιστεύω ότι η αγανάκτησή μου και η γνώμη μου στο θέμα της ξενόφερτης
εγκληματικότητας είναι παραπλήσια με μεγάλη μερίδα, ίσως τη μεγαλύτερη, του
ελληνικού λαού.

Για ποιο λόγο πρέπει να ζούμε κάτω από τον φόβο των “αδικημένων” Αλβανών και
οποιωνδήποτε άλλων ξενόφερτων, απροσάρμοστων κοινωνικά, ψυχολογικά, διανοητικά
διαστρεβλωμένων προσωπικοτήτων από τις οποιεσδήποτε κοινωνικές συνθήκες (δεν
μας απασχολεί αυτό, όταν παίζονται άδικα ζωές αθώων).

Αν είναι μια σχεδόν ολόκληρη εθνική κοινωνία να χαρακτηριστεί ρατσιστική, τότε
ας χαρακτηριστεί! Πού είναι το κακό ή το πολιτικό κόστος; Προκειμένου να μην
μας πουν ρατσιστές, θα καθόμαστε να μας βιάζουν, να μας κλέβουν και να μας σκοτώνουν;

Γιατί και έως πότε η ελληνική κοινωνία πρέπει να ερμηνεύει την ανοχή σαν
υποχώρηση, ακόμα και χάρισμα της ζωής;

Πότε επιτέλους θα αισθανθεί ο πολίτης ότι η ζωή του αθώου και του ανθρώπου με
αρχές και αξίες, που αγωνίστηκαν και σκοτώθηκαν τόσοι στην προσπάθειά τους για
να τις εδραιώσουν και να τις εξασφαλίσουν για τις επόμενες γενιές, δεν
αποτελεί σκουπίδι, αλλά μια από τις ύψιστες αξίες για να υπερασπιστεί κανείς;

Πότε θα εξυγιανθούν τα σώματα ασφαλείας επιτέλους;».

Σε άλλο σημείο της επιστολής του ο αναγνώστης μας παρατηρεί:

«Η ελληνική κοινωνία (βλέπε κράτος) απέδειξε μεν την ανικανότητά της να
οργανώσει και να πετύχει την αφομοίωση αλλότριων κοινωνικών-φυλετικών ομάδων
με διαφορετικές (ή και καθόλου) αρχές και αξίες, να εμφυσήσει ελληνική εθνική
συνείδηση (βλέπε παράδειγμα Αμερικής…), όμως η κοινωνία στη βάση της
απέδειξε ότι έδωσε την ευκαιρία, και με το παραπάνω, και αντιμετώπισε από
πρακτικής πλευράς πρωτίστως καλοπροαίρετα τον αλλοδαπό και αυτό που εισπράττει
σήμερα είναι εισβολή στα (με πολλές θυσίες) κεκτημένα του.

Οι Ρωσοπόντιοι, για παράδειγμα, αφομοιώθηκαν και προοδεύουν γιατί από γενιά σε
γενιά διατήρησαν αξίες της ελληνικής κοινωνίας και σαν τους Μικρασιάτες σήμερα
ζουν και εξελίσσονται αόρατα και άηχα ανάμεσά μας. Ήρθαν στην Ελλάδα με τις
αξίες και την καλλιέργεια ήδη εμποτισμένες. Τους δόθηκαν οι ευκαιρίες, το
φιλότιμο, η ευγένεια και τα αξιοποίησαν. Το ίδιο νομίζω ότι φέρεται ο Έλληνας
σε οποιονδήποτε του ζητήσει βοήθεια».

Και ο αναγνώστης μας καταλήγει:

«Για ποιο λογικό λόγο είναι ανεπαρκής ο έλεγχος των αλλοδαπών που κυκλοφορούν
και που εισέρχονται στη χώρα;

Και τέλος πάντως, τον Έλληνα δεν τον ενδιαφέρει το γιατί, απλά θέλει να
λειτουργεί αυτός ο έλεγχος… Ο Έλληνας πολίτης, ο λαός, στέλνει το παιδί του
στον Στρατό και πάει και ο ίδιος να διακινδυνέψει τη ζωή του, την προσφέρει
στις διαταγές της κοινωνίας, του κράτους, πληρώνει τους φόρους και τους
υπέρογκους μισθούς της εξουσίας και δεν δικαιούται να μην σκοτωθεί μέσα στη
χώρα του από ξένους ή ψυχοπαθείς;».