Παραλληλισμός του τρόμου

Μοιάζει σήμερα αναπόφευκτο, όταν αναφέρεται κανείς σε έναν πόλεμο και στις
ωμότητές του, να κάνει τη σύγκριση με το Ολοκαύτωμα. Όμως, αυτή ακριβώς η
αυτόματη σύγκριση είναι που εμποδίζει κάθε γόνιμο προβληματισμό, εξηγεί ο
διευθυντής του περιοδικού «Temps Modernes» και δημιουργός της ταινίας
«Ολοκαύτωμα» Κλοντ Λαντσμάν, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Marianne».

­ Τότε, γιατί τόσοι πολλοί συγκρίνουν τον ναζισμό με τον πόλεμο
στο Κοσσυφοπέδιο;

«Τίποτα δεν είναι πιο άστοχο όσο αυτός ο παραλληλισμός του τρόμου. Έδειχνε τις
προάλλες η τηλεόραση κάτι Κοσοβάρους, που μόλις είχαν απελευθερωθεί από τους
Σέρβους. Έμοιαζαν σαν να είχαν βγει από το Μπούχενβαλντ. Όμως, παρά τα
επιφαινόμενα, δεν μπορούμε να συγκρίνουμε την κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο με το
Ολοκαύτωμα. Αυτή η τάση των διανοουμένων είναι καινοφανής. Σε άλλες ιστορικές
περιόδους δεν έκαναν τέτοιες συγκρίσεις, ούτε στον πόλεμο της Αλγερίας, όπου
οι αγωνιστές του Απελευθερωτικού Μετώπου βασανίζονταν και δολοφονούνταν
μαζικά, ούτε στο Βιετνάμ, όπου ισοπεδώνονταν δάση και χωριά».

­ Αυτός ο πόλεμος είναι λοιπόν ένας πόλεμος των «εξηνταοχτάρηδων»;

«Αναμφίβολα. Οι διανοούμενοι που κάνουν σήμερα τέτοιες συγκρίσεις δεν είχαν
γεννηθεί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν κράτησαν ποτέ τουφέκι. Δεν έζησαν ποτέ
τον πόλεμο και τη βία του. Δεν ένιωσαν ποτέ τον φόβο του. Πενήντα λοιπόν
χρόνια χωρίς πόλεμο είναι πολλά; Ίσως. Όμως, οι Εβραίοι δεν σώθηκαν από τον
πόλεμο. Ήταν, ήδη, πολύ αργά. Έπρεπε κανείς να είχε δράσει πολύ νωρίτερα».

­ Από την αρχή του πολέμου είστε από εκείνους τους διανοούμενους που
παραμένουν σιωπηλοί.

«Είναι γιατί μου προκαλεί οργή και αποστροφή η παντελής απουσία σεβασμού στην
Ιστορία. Από την πρώτη ημέρα του πολέμου είχα την εντύπωση ότι μία νέα
παγκόσμια τάξη γεννιόταν και τρομάζω στην ιδέα ότι η επέμβαση στο Κοσσυφοπέδιο
θα μπορούσε να οδηγήσει προς τα εκεί. Ο όρος “πλήγμα”, και μάλιστα
χειρουργικό, είναι αποκρουστικός και εξοργιστικός. Είναι ευφημισμός ανθρώπων
χωρίς έμπνευση, χωρίς φαντασία, χωρίς εμπειρία, των ανθρώπων του Κλίντον και
του ΝΑΤΟ. Σαν να παίζουν ένα παιχνίδι: κάθησε φρόνιμα, γιατί θα χτυπήσω. Είναι
ο παιδισμός της πολιτικής, ο παραλογισμός της βίας. Όσο για τους στόχους τους,
καταστρέφουν συστηματικά και εντατικά όλα εκείνα, για τα οποία χρειάστηκαν
αιώνες ολόκληροι για να κτιστούν».