3η ΚΑΡΤΑ Η σιωπή των προπονητών

ΘΥΜΑΜΑΙ την έκπληξη προπονητή, όταν του ανακοινώθηκε η λήξη της συνεργασίας με
την ομάδα που ανέβασε από τη Β’ στην Α’ Εθνική. Περίμενε κάποιο δώρο και
καλύτερο συμβόλαιο και η απάντηση ήταν «ευχαριστούμε κύριε, χαίρετε…».

Ένας άλλος προπονητής επισκέφτηκε τον πρόεδρο της ΠΑΕ και είχε το… θράσος
να ζητήσει αύξηση μισθού ύστερα από τις επιτυχίες της ομάδας. Λίγο έλειψε να
πάρει τον δρόμο για γναθοχειρουργό, όταν ο πρόεδρος εκνευρισμένος τού είπε ότι
οι βαθμοί σε κάποιους κρίσιμους αγώνες κερδήθηκαν χάρη στις προσωπικές του
διασυνδέσεις και δεν έχουν σχέσεις με προπονητικές ικανότητες.

Υπάρχουν προπονητές που οδήγησαν την ομάδα τους στη μεγαλύτερη διάκριση τον
ίδιο χρόνο και όμως δεν αναγνωρίστηκε το έργο τους. Οι πρόεδροι, βλέπετε,
θέλουν τα γαλόνια στη δική τους στολή. Θεωρούν ότι οι προπονητές είναι
«αναγκαίο κακό» και ότι το ραντεβού με τις επιτυχίες το κλείνουν οι ίδιοι.
Θέλουν το χειροκρότημα αποκλειστικά για τον εαυτό τους.

Είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουν οι προπονητές ότι η δράση κάποιων
πονηρών αεριτζήδων στο παρασκήνιο πλήττει βάναυσα τον επαγγελματικό τους χώρο.
Η αναξιοπιστία του ποδοσφαίρου έχει δώσει σε μεγάλο αριθμό φιλάθλων την
εντύπωση ότι το αποτέλεσμα πολλών αγώνων κατασκευάζεται έξω από τα γήπεδα.
Αυτή η άποψη δυστυχώς δεν απέχει από την πραγματικότητα.

Την άθλια αυτή κατάσταση γνωρίζουν άριστα και οι προπονητές. Κι αυτοί που
συμβιβάζονται και κάποιοι άλλοι που αντιστέκονται αρνούμενοι σε κάποια ματς να
καθήσουν στον πάγκο της ομάδας τους. Όλοι όμως σιωπούν. Αποδέχονται με τον ένα
ή τον άλλο τρόπο τις βρωμιές των υπογείων.

Αν οι πρόεδροι ήξεραν ότι οι προπονητές καταδικάζουν τον κρυφό δρόμο της
αμαρτίας, ίσως να είχαν κάποιο φόβο και δεν τολμούσαν με βαρβαρότητα να
λεκιάσουν το ποδόσφαιρο. Τεράστια η ευθύνη των προπονητών. Τι λέει η
Ομοσπονδία τους;