Οι «παράπλευρες ζημιές» είναι τραγωδία

Κοντά στο σώμα της νεαρής Μιλένα Μαλομπάμπιτς βρήκαμε το σημειωματάριο των
ερωτικών ποιημάτων που έγραψε για τον φίλο της.

Τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ την είχαν σκοτώσει μαζί με τουλάχιστον άλλους 17
ασθενείς στο σανατόριο για φυματικούς, που είχαν βομβαρδίσει λίγες ώρες
νωρίτερα. Το άψυχο σώμα της Μιλένα βρισκόταν στη σκιά ενός πεύκου, τα μακριά
μαύρα μαλλιά της να κυματίζουν πάνω από το πρόσωπό της, από το αεράκι, και ένα
ασημένιο σκουλαρίκι να αστράφτει στο αριστερό της αυτί…

Θα ήταν εύκολο να αναφέρω απλώς ότι οι θάνατοι της Μιλένα, της μητέρας της,
και των δύο αδελφών της, καθώς και των άλλων 14 ασθενών ­ για να μη μιλήσω για
τους τρεις ηλικιωμένους ανθρώπους των οποίων τα διαμελισμένα σώματα ανακάλυψα
στα τσιμεντένια συντρίμμια του σανατόριου ­ αποτελούν μια θηριωδία.

Και θα ήταν αλήθεια. Οι βόμβες του ΝΑΤΟ κατέστρεψαν προχθές ένα νοσοκομείο
στην Σουρντούλιτσα και αυτό το αποκάλεσαν «παράπλευρες ζημιές». Αλλά και
μονάχα ο θάνατος της Μιλένα αποτελεί μοναδική τραγωδία πολέμου.

«Μονάχα αν ήξερες πόσο υποφέρω τώρα», η Μιλένα είχε γράψει με τα παιδιάστικα
γράμματά της, στο πρώτο ποίημά της για τον αγαπημένο της.

«Μπορεί να είναι λάθος, αλλά θέλω να επιστρέψω σε σένα. Η Μιλένα σου ακόμα σε
αγαπάει, αλλά νιώθω τόσο πολύ τις πληγές μου. Δεν ξέρω εάν ακόμη μπορώ να σε φιλήσω».

Η Σέρβα που μου μετέφρασε το ποίημα της Μιλένα ξέσπασε σε κλάματα. Η Μιλένα
δεν θα ξαναδεί τον αγαπημένο της πια. Οι πληγές είναι υπερβολικά πολλές.
Καλύτερα να μη μιλάει κανείς για αυτά που την κάνουν να υποφέρει.

Οι Συνθήκες της Γενεύης ­ που το ΝΑΤΟ τις επικαλείται όταν πρόκειται για
εγκλήματα πολέμου, όπως ισχυρίζεται, κατά των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου ­
δηλώνουν ότι οι άμαχοι πρέπει να χαίρουν προστασίας, ακόμη κι αν γειτνιάζουν
με στρατιωτικούς.

Αλλά στους ασθενείς στην Σουρντούλιτσα δεν δόθηκε αυτή η προβλεπόμενη
προστασία. Δεν δόθηκε ούτε και στους 450 νεκρούς που προκάλεσαν τα άλλα 16
«λάθη» του ΝΑΤΟ που έγιναν κατά τη διάρκεια αυτού του βαλκανικού πολέμου.

«Οι παρτιζάνοι ήταν εδώ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι
Γερμανοί το γνώριζαν, αλλά ουδέποτε τους πείραξαν», μου είπε ο Μπράνισλαβ
Ρίστικ, διοικητής της τοπικής μονάδας εθνοφυλακής, την ώρα που περπατούσαμε
κάτω από τον ήλιο που φώτιζε τα συντρίμμια του νοσοκομείου.

Έπειτα, ο Ρίστικ και οι φίλοι του πήραν τα σώματα της Μιλένα και της
οικογένειάς της από το έδαφος και τα φόρτωσαν σε ένα πορτοκαλί φορτηγό,
προκειμένου να τα μεταφέρουν στο νεκροτομείο.