Κομμένο στα δύο το υποβρύχιο

«Κύριε ναύαρχε, το βρήκαμε. Εντοπίσαμε το υποβρύχιο “Ντακάρ”». Ο κ. Άλεξ
Τολ, αρχηγός του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού, έκλεισε το τηλέφωνο. Ήταν
απόγευμα της περασμένης Παρασκευής.

Αυτήν τη στιγμή την περίμενε 31 ολόκληρα χρόνια. Όχι τόσο γιατί βρέθηκε το
«υποβρύχιο-φάντασμα», αλλά επειδή σ΄ αυτό το σκάφος, που χάθηκε ξαφνικά απ΄
όλα τα ραντάρ το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου 1968, είχαν υπηρετήσει δύο νεαροί
συμφοιτητές του, από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

Εκείνο το πρωινό της Παρασκευής, δύο ρυμουλκά προσπαθούσαν να ακινητοποιηθούν
πάνω από ένα συγκεκριμένο σημείο στη θαλάσσια περιοχή 180 μίλια νοτιοδυτικά
της Κύπρου. Επί ένα μήνα τα δύο σκάφη «όργωναν» την ευρύτερη περιοχή
προσπαθώντας να βρουν κάποιο ίχνος από το ισραηλινό υποβρύχιο που εξαφανίστηκε
μυστηριωδώς, χωρίς ποτέ κανείς να μπορέσει να εξηγήσει το «πώς» και το
«γιατί». Όλα αυτά τα χρόνια είχαν γίνει δεκάδες έρευνες για την ανεύρεσή του.
Ποτέ όμως δεν βρέθηκε το παραμικρό.

Και όλο αυτό τον καιρό οι θεωρίες για το τι συνέβη εκείνο το μοιραίο βράδυ,
έδιναν και έπαιρναν. Πιάστηκε σε δίχτυ, έλεγαν μερικοί. Το βύθισαν οι
Αιγύπτιοι με τη βοήθεια των Ρώσων, υποστήριζαν άλλοι. Ορισμένοι έκαναν λόγο
για εμβολισμό του υποβρυχίου από μεγάλο πλοίο, για νερά που μπήκαν μέσα από
ανθρώπινο λάθος. Και τέλος δεν θα μπορούσε να λείπει και η θεωρία της
«συνωμοσίας της φύσης». Το «Ντακάρ», είπαν, κατακρημνίστηκε στα βάθη της
θάλασσας εξαιτίας ενός φυσικού φαινομένου. Και μάλιστα, έλεγαν για να
υποστηρίξουν την άποψη τους, την ίδια εβδομάδα που χάθηκε το «Ντακάρ»,
εξαφανίστηκε μυστηριωδώς ένα ακόμη γαλλικό υποβρύχιο που έπλεε στη Δυτική Μεσόγειο..

Οι Αμερικανοί ειδικοί που επέβαιναν στο πρώτο ρυμουλκό, έτρεξαν αμέσως μπροστά
στην οθόνη του υπολογιστή. Η εικόνα που μετέδιδε το σόναρ ήταν διαφορετική από
εκείνες που είχαν συνηθίσει να βλέπουν τις προηγούμενες ημέρες. Το
ηχοβολιστικό μηχάνημα είχε εντοπίσει σε βάθος 2.950 μέτρων μια σιδερένια μάζα
με μακρόστενη μορφή. Και σίγουρα το εύρημα αυτό δεν ταίριαζε και τόσο πολύ με
τη γεωμορφία του βυθού. Λίγα λεπτά αργότερα, το δεύτερο ρυμουλκό έκανε στροφή
180 μοιρών και άρχισε να πλησιάζει στο συγκεκριμένο σημείο.

Το πλήρωμα του σκάφους ετοίμασε με γοργές κινήσεις το μικρό υποβρύχιο ROV. Θα
το έστειλαν εκεί κάτω για να βιντεοσκοπήσει αυτήν τη σιδερένια μάζα. Αν ήταν
υποβρύχιο θα φαινόταν αμέσως. Και αν ήταν το ίδιο το «Ντακάρ», πάλι θα
μπορούσε να αναγνωριστεί. Η πρώτη απόπειρα του ROV να βιντεοσκοπήσει το
«Ντακάρ», απέτυχε. Οι υπεύθυνοι της αποστολής, Τομ Ντάτβεϊλερ και Μαρκ
Γουίλιαμσον, αποφασίζουν να προσπαθήσουν ξανά.

Το ρυμουλκό που μεταφέρει το ROV αλλάζει θέση. Η δεύτερη κατάδυση ξεκινά.
Ύστερα από λίγη ώρα η κάμερα εντοπίζει τη σιδερένια μάζα και για έξι ώρες
σαρώνει την επιφάνειά της. Η εικόνα που μεταδίδει στις οθόνες του ρυμουλκού
δεν αφήνουν πλέον την παραμικρή αμφιβολία.

Ένα υποβρύχιο, κομμένο σε δύο κομμάτια, κείτεται σε βάθος 2.950 μέτρων. Από
τις πρώτες ενδείξεις φαίνεται πως το ρήγμα δημιουργήθηκε ανάμεσα στην αίθουσα
ελέγχου και το μηχανοστάσιο. Η γέφυρα του υποβρυχίου έχει αποκολληθεί και
βρίσκεται σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από το κυρίως σώμα του σκάφους.

Το ίδιο συνέβη και με την πρύμνη που έχει ακόμη στερεωμένες πάνω της τις
προπέλες. Ήταν Παρασκευή 28 Μαΐου του 1999, ώρα 12 το μεσημέρι.