Το πρόβλημα του Κασμίρ, Κόσοβο της Ινδίας

Δεν μπορεί κανείς να εμπιστεύεται τους ειδικούς. Ως την περασμένη εβδομάδα
έλεγαν ότι η Ινδία και το Πακιστάν δεν θα ξαναπολεμούσαν ποτέ πια, επειδή
έγιναν πυρηνικές δυνάμεις και ένας πόλεμος θα ήταν πολύ επικίνδυνος.

Πυρηνική αναμέτρηση. Στη σύγκρουση Ινδίας – Πακιστάν δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο πυρηνικής εμπλοκής. (Σκίτσο από την «Ιντιπέντεντ»)

Πολιτικοί και στρατιωτικοί αναλυτές εξέφραζαν τη βεβαιότητα πως η Ινδία δεν θα
χρησιμοποιούσε αεροπορική ισχύ για να εκδιώξει 600 «μισθοφόρους», «Αφγανούς» ή
«μεταμφιεσμένους Πακιστανούς στρατιώτες» που είχαν διεισδύσει στην ινδική
πλευρά του Κασμίρ. Μία εβδομάδα αργότερα, δύο ινδικά Μιγκ και ένα ελικόπτερο
έχουν καταρριφθεί, οκτώ Ινδοί στρατιώτες και 160 «εισβολείς» έχουν σκοτωθεί.

Παρά την πρόταση του Πακιστανού υπουργού Εξωτερικών Σαρτάι Αζίζ να επισκεφθεί
το Νέο Δελχί, σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κρίσης, η πεποίθηση ότι οι δύο
χώρες δεν θα ξαναπολεμήσουν μεταξύ τους έχει ήδη κλονιστεί. Αν η κατοχή
πυρηνικών όπλων δεν τις απέτρεψε να συγκρουστούν την περασμένη εβδομάδα, πώς
μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να τα χρησιμοποιήσουν σε έναν πόλεμο;

Πενήντα χρόνια μετά το τέλος του πρώτου πολέμου, τουλάχιστον 300.000 Ινδοί
στρατιώτες αντιπαρατίθενται σε αντίστοιχες πακιστανικές δυνάμεις κατά μήκος
της γραμμής κατάπαυσης του πυρός του 1949, η οποία από το 1972 αποκαλείται
γραμμή ελέγχου στο Κασμίρ.

Ως τώρα, με την πρώτη μαζική και συστηματική εισβολή «ανταρτών», εδώ και
πενήντα χρόνια, τα πράγματα πηγαίνουν όπως ακριβώς τα θέλει το Πακιστάν. Η
Ινδία δεν έχει άλλη επιλογή από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και έτσι είναι
περισσότερο εκτεθειμένη στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Στους δύο προηγούμενους πολέμους για το Κασμίρ, το Πακιστάν συνετρίβη από τις
υπέρτερες ινδικές δυνάμεις. Όμως τα πράγματα άλλαξαν με τις περυσινές
πυρηνικές δοκιμές.

Η αποτρεπτική ισορροπία δεν υπάρχει πια. Πρώτη φορά εδώ και πέντε δεκαετίες το
Πακιστάν έχει το πάνω χέρι. Και το γνωρίζει. Αντίθετα με το Κοσσυφοπέδιο, τα
περιθώρια για εξωτερική διεθνή επέμβαση στο Κασμίρ είναι περιορισμένα.

Ακόμη και ο ΟΗΕ δεν βλέπει ρόλο γι’ αυτόν στη διένεξη που, ύστερα από δύο
πολέμους, έχει κοστίσει 20.000 ζωές.

Παλιά διαμάχη

Η διαμάχη χρονολογείται από την εποχή που η ευρύτερη περιοχή διαμελίστηκε,
όταν απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανία. Έτσι, άλλα τμήματά της
εντάχτηκαν στη νεοσύστατη ινδική συνομοσπονδία και άλλα στο μουσουλμανικό
Πακιστάν. Το Τζαμού και το Κασμίρ είχαν κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό, αλλά
διοικούνταν από Ινδό μαχαραγιά, ο οποίος, βλέποντας και άλλους μουσουλμάνους
να διεισδύουν μαζικά στις περιοχές του, αποφάσισε να τις εντάξει στην Ινδία.

1947. Η ινδική χερσόνησος αποκτά την ανεξαρτησία της από τη Μεγάλη
Βρετανία και διαμελίζεται στην ινδουιστική Ινδία και στο μουσουλμανικό Πακιστάν.

1948. Ο ινδουιστής ηγέτης του μουσουλμανικού Κασμίρ κηρύσσει την
ανεξαρτησία. Με την υποστήριξη του Πακιστάν, οι μουσουλμάνοι του Κασμίρ
εξεγείρονται και ο ηγέτης του ζητεί βοήθεια από το Νέο Δελχί και αποδέχεται
την ινδική κυριαρχία.

Αποτέλεσμα: ο πρώτος πόλεμος Ινδίας – Πακιστάν.

1949. Τέλος του πολέμου με παρέμβαση ΟΗΕ. Το Κασμίρ διαμελίζεται: το
ένα τρίτο στο Πακιστάν, το υπόλοιπο στην Ινδία.

1965. Δεύτερος ινδοπακιστανικός πόλεμος για το Κασμίρ.

1971. Τρίτος πόλεμος οδηγεί στην ανεξαρτησία του Μπανγκλαντές.

1974. Ινδικές πυρηνικές δοκιμές. Το Πακιστάν αρχίζει πυρηνικό πρόγραμμα.

1998. Ο νέος Ινδός πρωθυπουργός Βαζπαγί κάνει έκκληση για διαρκή
διάλογο με το Πακιστάν. Ινδικές και στη συνέχεια πακιστανικές πυρηνικές δοκιμές.

9 Μαΐου 1999. Εχθροπραξίες με πυρά πυροβολικού στο Κασμίρ.

26 Μαΐου 1999. Η ινδική αεροπορία βομβαρδίζει μουσουλμάνους εισβολείς.

31 Μαΐου 1999. Ινδικά Μιράζ-2000 πλήττουν θέσεις φιλοπακιστανών
ανταρτών στο ορεινό Κασμίρ.