ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ελληνική συν(εν)οχή;

Έχουμε όλοι αναλωθεί στην ανακάλυψη της ηθικής της Ιστορίας ή της εξωτερικής
πολιτικής, κατά βάθος γνωρίζοντας ότι δεν έχει μέχρι σήμερα καταγραφεί άτιμος
πόλεμος που να τελείωσε με έντιμη ανακωχή/ειρήνευση και με νικητή το δίκιο των λαών.

Μα και μ’ όλα τούτα

αξίζει η ζωή

αν έχεις δικούς σου ν’ αγαπάς,

πατρίδα να λατρεύεις

Θ. Φούντα, Οι αθώοι τραγουδούν

Έχουμε όλοι αναρωτηθεί για το πόσο συνετή είναι η διαχείριση της κρίσης από
την κυβέρνηση και γενικότερα από τον πολιτικό κόσμο της χώρας, αρνούμενοι να
υποπτευθούμε πως το «καλό» ή το «κακό» έτσι που έχουν γίνει τα πράγματα θ’
αξιολογηθούν σύμφωνα με το εθνικό σχέδιο επιβίωσης (το οποίο έπρεπε να
προϋπάρχει, να έχει προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και να είναι έτοιμο για
άμεση εφαρμογή μετά την ­ με όποιο τρόπο ­ λήξη των πολεμικών επιχειρήσεων).

Έχουμε όλοι βραχυκυκλωθεί από τους αριστερούς διανοούμενους του πολέμου, την
αμετάκλητη πτώση των κοινών ευρωπαϊκών αξιών, ιδανικών και διαδρομών και δεν
αντιλαμβανόμαστε το αυτονόητο: τα μαύρα γεράκια, οι άσπρες αρκούδες, οι
κίτρινες τίγρεις και ­ κυρίως ­ οι γκρίζοι λύκοι διαθέτουν κοινό αρπακτικό
παρελθόν που τους καθιστά ασύμβατους για μακρά και ειρηνική συμβίωση με
πολιτικές (και πολιτικούς) που κατατρύχονται από το σύνδρομο της ανέμελης
Κοκκινοσκουφίτσας ή των τριών μικρών αθώων γουρουνιών.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Τόσο πολύ τα έχουμε χαμένα ώστε να μη μπορούμε ούτε να
διαβάσουμε το παρόν ούτε να ψυλλιαστούμε το μέλλον; Δεν το πολυπιστεύω. Τόσοι
έμπειροι πολιτικοί, τόσοι διεθνούς βεληνεκούς αναλυτές, τόσοι σοφοί δάσκαλοι,
τόσοι αμερικανοσπουδασμένοι στρατιωτικοί, γιατί μοιάζει να έχουν σαστίσει, να
έχουν παγώσει, να επαναλαμβάνουν ανούσια τα ίδια και τα ίδια επιχειρήματα (που
είναι περισσότερο επιθυμίες ή φόβοι παρά συγκεκριμένη στρατηγική);

Κατά τη γνώμη μου, αυτός ο «μετα-πόλεμος» εντάσσεται μεν από το ΝΑΤΟ και τους
συμμάχους του σε μια λογική «περιβάλλοντος ασφάλειας», προκαλεί όμως σειρά
ανασφαλειών στους απλούς ανθρώπους (μαχόμενους ή μη).

Τα παλιά φαντάσματα ξαναβγήκαν στη γύρα: πυρηνική σύγκρουση, μη αναστρέψιμη
οικολογική καταστροφή, εθνικισμός – μιλιταρισμός – φανατισμός, θεαματική
αύξηση της εγκληματικότητας και εμπλοκή του οργανωμένου εγκλήματος στο
πολιτικό παιχνίδι, μόνιμη φτώχεια, νέες αρρώστιες κ.ο.κ.

Αυτές οι σχεδόν ξεχασμένες φοβίες ­ των Ευρωπαίων τουλάχιστον πολιτών ­ έχουν
δημιουργήσει μια σχεδόν σχιζοφρενική αμφιθυμία στους Έλληνες. Θέλουμε και δεν
θέλουμε ταυτόχρονα. Θέλουμε να κερδίζουμε στο παγκοσμιοποιημένο Χρηματιστήριο,
αλλά δεν θέλουμε οι παγκόσμιοι ηγέτες να εκκαθαρίζουν τις αγορές με βία.
Θέλουμε να ζούμε (και να αναγνωριζόμαστε από τους εταίρους μας) ως Ευρωπαίοι,
αλλά δεν θέλουμε να απαρνηθούμε τις βαλκάνιες ρίζες μας. Θέλουμε ειρήνη, αλλά
δεν θέλουμε να διακινδυνεύσουμε για να κατακτηθεί η ειρήνη αυτή. Θέλουμε να
δικάζουμε και να καταδικάζουμε, αλλά δεν θέλουμε να μας δικάζουν και να μας
καταδικάζουν οι άλλοι. Θέλουμε να κάνουμε χρήση και κατάχρηση των
καπιταλιστικών αγαθών και υπηρεσιών, αλλά δεν θέλουμε να μας κατατάσσουν στο
σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Θέλουμε να σέβονται οι άλλοι τη θρησκεία, την
Ιστορία, την παράδοσή μας, αλλά δεν θέλουμε εμείς να υποχρεωνόμαστε ή να
δεσμευόμαστε σε οποιοδήποτε «σεβασμό». Κουβαλάμε ένα συναισθηματικό φορτίο
«διαφοροποιημένης προσέγγισης της πραγματικότητας» σε μια περίοδο
ομογενοποίησης, όπου μόνο το ΝΑΙ σε ΟΛΑ (φαίνεται να) εξασφαλίζει ένα ­ έστω
πρόσκαιρο ­ minimum επιβίωσης.

Πιστεύω ότι κάνουμε λάθος εκτίμηση στον μονόδρομο. Με την Ιστορία να μην
ενώνει πλέον κανένα λαό, με τις εθνικές ταυτότητες σκισμένες ή αλλοιωμένες, με
άυλη εξουσία και νάιλον φύση, το μέλλον μας «θα κλειδωθεί» σαν να ‘τανε στόχος
βομβαρδιστικών, αν δεν κινη(τοποιη)θούμε εκτός «γραμμών».

Μη μας παγιδέψουν τα «σκυβαλικά επενδυτικά όνειρα», η αυταπάτη ότι θα
βρισκόμαστε με το μέρος των νικητών, ή η εικονική ηθική των media. Έλληνας
πάει να πει αντίσταση κατά πάντων. Κυρίως κατά του εφησυχασμένου εαυτού του.
Όλοι οι άλλοι ορισμοί και χαρακτηρισμοί (ΟΝΕ-ίτης, Ευρω-αφασικός, κ.λπ.)
μοιάζει να μας αφήνουν χώρο για τα πάντα, αλλά μας αφαιρούν το ένα και
πολυτιμότερο: την αίσθηση (ή και βεβαιότητα) ότι την Ιστορία μας ή θα τη
γράψουμε μόνοι μας και με ρίσκο ή κανένας δεν θα μας θυμηθεί ούτε θα
ενδιαφερθεί για μας και την πατρίδα μας.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.